Cat Paw Print

poniedziałek, 20 stycznia 2014

Od Arii - C.D. Kelsey i Kishan'a


Po zagadnięciu Kelsey, o dziwo, nie nabrałam rumieńców. Kishan'a dopiero poznałam, więc nie jestem wstanie oceniać go w... takim sensie. Nigdy nie byłam typową romantyczką ani nic, więc teraz też tak nie jest. Odwracam wzrok w kierunku basiora, a ten szybko spogląda w inną stronę.
- Wiesz, jeszcze nic nie jest pewne - odpowiadam sympatycznej wilczycy - Ty go znasz lepiej, więc pewnie masz rację, ale... wolę niczego nie typować na tą chwilę.
- Ok, rozumiem. Cóż masz rację, znam go nie od wczoraj i widzę, że coś się tu klei - uśmiecha się do mnie i powraca do ćwiczeń. Też postanawiam to zrobić. Właśnie wymierzam strzał i już mam puścić cięciwę, gdy ktoś mnie szturcha i chybiam. Zrezygnowana odwracam się do tyłu.
- Wielkie dzięki. Jesteś taki pomocny - spoglądam z przekąsem na Kishan'a. - Może weźmiesz się do roboty, zamiast opierać się na tym mieczyku?
- Oczywiście, zaraz pokażę Ci jak się walczy na prawdę - unosi brwi i mruży oczy. - Teraz chciałem tylko zobaczyć jak dobrze strzelasz. Ale chyba coś Ci nie poszło.
Odwraca się i idzie tym swoim krokiem bawić się mieczem, a ja zmierzam go wzrokiem niby zirytowanym, ale rozbawionym.
***
Teraz jednak muszę się skupić na precyzyjnych strzałach i władaniu mieczem. Zbliża się wojna. Nie jestem tym zachwycona. Nie chciałabym zabijać innych wilków. Może zdarzy się jakiś cud i to przejdzie bokiem, ale jestem zaniepokojona. Sprawy przybrały naprawdę poważny obrót…
***
A jednak wojna trwa. Właśnie zostałam ustawiona pomiędzy krzakami na swojej pozycji. Mam tutaj doskonały widok na wszystko i wszystkich. Nie podoba mi się to, że jest ciemno. Teraz walka wręcz jest jeszcze bardziej niebezpieczna. Nagle słyszę krzyk Lary ‘Atak!’. Wpatruję się w zbiorowisko pazurów, kłów i dziwnych stworzeń z Dzikich Gór. Wygląda to strasznie.
Kiedy jeden z potworów jest na widoku, strzelam i nie chybiam. Już zakładam kolejną strzałę, gdy moje zamiary uniemożliwia atak wilka. Syczę, bo napastnik nie jest najlżejszy. Jego oczy co chwilę pobłyskują. Tarzamy się zawzięcie po ziemi, a wróg odrzuca mój łuk. Kiedy moje szanse przeżycia szybko spadają, nadchodzi zaniepokojony Kishan. Rzuca się na wrogiego basiora, spychając go ze mnie! Po chwili starcie kończy się wygraną mojego przyjaciela. Podchodzi do mnie i patrzy prosto w oczy:
- Wszystko w porządku? Nic Ci nie jest? – kiwam głową na potwierdzenie.
- Tylko trochę się zadyszałam – mówię, sapiąc głośno. – W porę przyszedłeś.
Basior nagle obejmuje mnie i przytula do siebie. Też mam zarzucić łapy na jego plecy, ale potężny huk i lodowaty powiew zatrzymują mnie.
- Stało się coś niedobrego – stwierdzam instynktownie. – Chodźmy zobaczyć co dzieje się na granicy.
***
Przez dwa dni trwały poszukiwania Alf, które tajemniczo zniknęło podczas starcia. W tym czasie zaniechano walki i pochowano poległych. Idę z opatrzoną łapą obok Kishan’a, gdy do naszych uszu dochodzi krzyk Lary. ‘Nareszcie jakiś znak!’ – myślę i biegnę w kierunku miejsca spotkania. Jest ono pod wzgórzem, na którym obecnie stoi zasmucona, ale poważna i pełna siły Alfa, a obok niej Armin. Przemawia do nas WSZYSKICH. Są tu także wilki z watahy Armel. Dowiaduję się, że Assair zginął, a ona zostaje… dowódcą obu watah! Po tych słowach, które wciąż dźwięczą w moich uszach, nastaje seria sprzeciwów, a potem chwilowa cisza. Wykorzystuję okazję i przemawiam niepewnie, ale głośno:
- Proponuję złożyć ostatni pokłon poległemu Alfie – chylę głowę ku ziemi i zginam tylnie łapy. Teraz czekam, co się stanie.
 
<wiem, że trochę długie, ale musiałam uzupełnić moją listę nieobecności>
<może jakiś ktoś będzie kontynuował? ;) >

niedziela, 19 stycznia 2014

Od Kayn C.D. Vaypera


- Och, skończ już. To się robi nudne! - odepchnęłam go. Czego ten koleś ode mnie chce?! Nie zaprowadzę go do watahy. Niech się pomęczy. Jak najszybciej mogłam pobiegłam w stronę najbliższej rzeki. Gdy byłam już prawie na miejscu, ostro skręciłam w lewo. Vayper tego oczywiście nie przewidział i wpadł do wody.
- Kochana, po co te nerwy? - zapytał.
Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Na mokro wyglądał komicznie! Korzystając z okazji, pobiegłam w stronę jaskini. Obejrzałam się za siebie. Ten idiota nie da mi spokoju. Plus: wezmą go za dziwaka. Minus: zaprowadziłam go do watahy.
Obróciłam się gwałtownie.
- I co jeszcze?! - wrzasnęłam. - Lubisz doprowadzać do szału swoim natręctwem?

Vayper?

Od Creatur'a- C.D. Katniss

- Nie mam bladego pojęcia.- Powiedziałem zdziwiony że takie pytanie mogło paść.
Wadera trochę posmutniała.
- No to pozostaje mi szukanie...- powiedziała.- Cóż, to jak szukanie igły w stogu siana, ale nie mam nic innego do wyboru.
Wzruszyła ramionami i odeszła. Stałem chwile oszołomiony lecz po chwili pobiegłem za nią.
- Pozwolisz, że dotrzymam ci towarzystwa?- zapytałem doganiając ją.
- Nie mam w planie szukania z towarzyszem...- powiedziała odwracając i patrząc się na mnie.
- Ale chyba dodatkowa para oczu może ci się przydać?- zapytałem.
- No dobra już chodź.- westchnęła i ruszyła dalej.
<Katniss? Nie mam weny :/>

Od Dhiren'a - C.D. Stream

- Ćśś....- szepnąłem mocno przytulając waderę. - Obiecuję, że nic Ci się nie stanie.
Wadera usiadła obok. W jej oczach odbijało się słabe światło błyszczących łez.
- Usiąć a ja zrobię ci coś do picia.- powiedziałem, a wadera siadła za dużym stołem.
Zacząłem szukać odpowiedniego ziela. Ziele angielskie, nie. Bazylia- nie. Rozmaryn- nie. To zdecydowanie półka z przyprawami. Podbiegłem do innej ściany. Mniszek lekarski- nie! Rumianek- też nie. Zamyśliłem się. Babka- nie. Mięta, też nie! O! jest! Wlałem wodę do kubka, a ta zaczęła się gotować. Dorzuciłem odpowiedzią ilość ziela, poczekałem aż się zaparzy i podałem waderze.
- Co to?- zapytała zaciekawiona.
- Melisa.- odpowiedziałem siadając obok ze swoim kubkiem w łapach.- NA uspokojenie.
- Ty też masz melisę?- zapytała powoli łykając ciecz.
- Nie...- zaśmiałem się lekko.- Ja mam zwykłą herbatę.
Po krótkim czasie wadera wypiła całą ilość płynu zawartego w kubku.
- Już mi lepiej.- powiedziała.- Dziękuję.
Teraz wtuliła się w moje futro.
- Czy mogę cię jeszcze o coś poprosić?- spojrzała na mnie swoimi wielkimi oczami.
- Jasne.- uśmiechnąłem się do niej.
- Czy... czy mogę dziś u ciebie spać?- powiedziała lekko zmieszana.
- Tak, jasne.- odpowiedziałem spokojnie.- Zaraz przygotuję ci miejsce do spania.
- Nie trzeba.- powiedziała cicho i wtuliła się w moje futro.
Nic nie wskazywało na to, że ma zamiar się ode mnie odsunąć. Przytuliłem ją. Po chwili leżeliśmy na ziemi tuż obok siebie. Blisko. Bardzo blisko. Nasze nosy praktycznie się stykały. I nagle nie wiadomo kiedy złączyliśmy się w namiętnym, długim pocałunku. Nie wiem kto zaczął. Podobało mi się to, Stream chyba też. I nagle postanowiłem jej wszystko powiedzieć.
- Stream wiesz, chciałbym ci coś powiedzieć.- powiedziałem cicho.
- Tak?- zapytała niepewnie rumieniąca się wadera.
- Ja...- westchnąłem.- Długo nad tym myślałem i w końcu do mnie dotarło, że... kocham cię i to nad życie.
Teraz ja zacząłem. Krótko ale namiętnie i dziko pocałowałem waderę czekając na jej reakcję.
 
<Stream?>

Od Vayper'a

Biegnąc przez równinne tereny, podziwiałem zachód słońca. Do romantyka było mi daleko, ale wadery lecą na takich wrażliwców. Aktrorem i tak byłem wspaniałym. Nieważne.
Cała polana pełna była fioletowych kwiatów, które zamknęły się. Mieniła się także lekko czerwonawym blaskiem. Delikatnie uniosłem się w powietrze, szukając jakichkolwiek znaków życia. Po chwili usłyszałem w głowie charakterystyczny szum, a następnie delikatne echo wilczych myśli. Momentalnie skierowałem wzrok w stronę złotawej wadery.
-Hej, hej!-zawołałem, mknąc w jej stronę. Spojrzała na mnie znudzona, ale mimo wszystko czujna.
-Czego?-warknęła. Wyszczerzyłem się.
-Wiesz, poszukuję watahy, nowych znajomości, może się...ustatkuję-ciągnąłem, patrząc na nią z zainteresowaniem. Prychnęła.
-To chyba pomyliłeś adresy-powiedziała ironicznie i bez pożegnania ruszyła dalej.
-Ale kochanie! Jest tak miło! Ty, ja, sami, nikogo nie widać na horyzoncie...-w miarę mówienia coraz bardziej zbliżałem swój pysk do jej. Ona tylko spojrzała na mnie z pogardą.
-Żałosne-skomentowała i pobiegła w stronę lasu. Ruszyłem za nią.
-A są tu chociaż inne wilki?-zapytał, wciąż uśmiechając się zalotnie.
-Są. Ale nic ci do tego-zawarczała. Wybuchnąłem śmiechem.
-Oh, Kayn...-powiedziałem, patrząc w jej błękitne oczy. Stanęła jak wryta.
-Skąd...znasz...moje...imię?-wycedziła ze złością. Westchnąłem i pokręciłem głową.
-Kochanie. Nie zamartwiaj się. Znam, to znam. Proste-wyjaśniłem. Wciąż patrzyła na mnie uważnie.

<Kayn? XD >

Nowi członkowie Avalon Wschodniej !

Assi
Namiestnik


Avero
Zabijający

Nowy członek watahy Armel!

Vayper
Szpieg