Cat Paw Print
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Avalon. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Avalon. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 19 stycznia 2014

Od Lary - C.D. Armina

Z lekką niechęcią odeszłam od drzewa. Idąc do basiora czułam się dziwnie słaba. Kiedy zbliżyłam się do Armina poczułam duży głód.
- Od kiedy ja tu siedzę?- spytałam.
- Wszyscy szukają cię od dwóch dni.
Uświadomiłam sobie, że miałam szczęście, że nie wykończyłam się przez tyle czasu jedynie płacząc.
- Armin?
- Tak?
- Mógłbyś ogłosić twojej watasze, żeby o 12:00 zebrali się pod Drzewem wiecznego kwiecia?- spytałam wskazując koronę pełną różowych liści, wystającą ponad inne drzewa.
- Oczywiście.- odpowiedział po chwili i udał się w stronę terenów Armel.
Zaczęłam iść się w stronę Jeziora ptasiego śpiewu. Kiedy dotarłam w wyznaczone miejsce od razu wskoczyłam do wody. Od razu poczułam przypływ sił. Chwilę jeszcze popluskałam się w jeziorze, a potem wyszłam ociekając wodą. Wychodząc zauważyłam dwa, płaskie kamienie leżące niedaleko mnie. Podeszłam tam i zobaczyłam napisy.  Pierwszy głosił:
,,Tu spoczywa Vedis. Wspaniała Beta i towarzyszka naszych serc. Zginęła broniąc honoru."
Na drugim nagrobku były napisane te same słowa, tyle, że o Lotti'm. Po moim policzku spłynęła łza, lecz zebrałam się z sobie i udałam się do swojej jaskini. Kiedy tylko tam weszłam rzuciłam się w stronę spiżarni i wzięłam z niej 3 pieczone udźce dzika. Zjadłam to w niewiarygodnym tempie. Spojrzałam na słońce. Znajdowało się blisko zenitu co oznaczało, że zbliża się 12, a ja jeszcze nie ogłosiłam zebrania. Wyszłam na zewnątrz i krzyknęłam z całych sił ogłoszenie, które powinni usłyszeć wszyscy w promieniu kilometra. Szybkim krokiem pomknęłam w stronę umówionego miejsca. Zobaczyłam tam wilki z obu watah. Podeszłam do Armina.
- Chodź ze mną?
- Gdzie?
- Na górę.
- Ja? Dlaczego?
- Ponieważ nie mam zbytniego daru do przemawiania. Niestety.
Basior nie odpowiedział tylko poszedł za mną. Zaczęłam wchodzić po drzewie. Kiedy dotarłam na ,,gniazdo" Armin był lekko w tyle. Wyciągnęłam do niego łapę, a on po chwili myślenia złapał ją, a ja podciągnęłam do trochę. Gdy basior ustał popatrzyłam na wszystkich zgromadzonych i zakołysałam się lekko na łapach.
- Wszystko dobrze?
- Tak, tylko muszę się trochę przespać.
Po namyśleniu się jak zacząć, przemówiłam:
- Assair, mój brat zakończył wojnę, lecz sam poniósł śmierć. Domyślam się, że nie tylko dla mnie jest to wielki cios.
- Przecież wy się nienawidziliście!- krzyknął ktoś z zebranych.
- Jednak chcę wyświadczyć mu przysługę. A może raczej coś więcej... Teraz ja będę Alfą obu watah, ponieważ nie chcę, aby członkowie jego watahy tracili domy i musieli się rozdzielić. Połączmy się i żyjmy w zgodzie!
 Usłyszałam całą masę sprzeciwów. Poczułam, że kręci mi się w głowie, ale wszystko zaraz wróciło do normy. Zestresowałam się i zrobiłam się czerwona.
~Po prostu sobie nie radzę... Przerasta mnie to.~
Popatrzyłam bezradnie na Armina.

(Armin?)

sobota, 18 stycznia 2014

Od Stream - C.D. Dhiren'a

Spojrzałam na niego, od razu wtuliłam się w jego sierść.
- Dziwny sen mi się przyśnił...- powiedziałam.
- Opowiesz o nim? - spytał Dhiren
- Biegłam piękną, kwitnącą łąką. Wokół rósł bujny świerkowy las, a w pobliżu przepływała rzeczka o krystalicznie czystej wodzie. W oddali dało się usłyszeć nawoływania ptaków. Przysiadłam w pobliżu kwiatu orchidei, wyciągnęłam rękę w stronę jej perłowo białego kwiatu gdy na ten zaczęła ściekać szkarłatna ciecz. Krew. Czym prędzej zaczęłam uciekać, szkarłatny deszcz plamił moje ubranie, twarz i włosy. Słońce znikło, a pojawił się księżyc. Kątem oka zobaczyłam jak ziemia w pobliżu puszczy rozstępuje się, a drzewa spadają w otchłań. Chwile później również zaczęłam spadać, i wtedy ujrzałam szkarłatno-czerwony naszyjnik. I wtem się przebudziłam. Nie pamiętałam prawie nic z tego snu, lecz jednak [...] zapamiętałam tą szkarłatną czerwień naszyjnika...

(Dhiren?)

piątek, 17 stycznia 2014

Od Lary - C.D. Assair'a

Nie miałam pojęcia dokąd mógł pobiec Ass. Jednak próbowałam o dogonić i odwieść od głupich pomysłów. Armin po chwili poszedł za mną. Kiedy nie wiedziałam dokąd dalej się udać samiec dogonił mnie. Wtedy uderzyła we mnie fala zimnej mocy. Poczułam duży ból w plecach, jednak w tym samym momencie usłyszałam krzyk Assair'a. Kiedy tylko mogłam szybko podniosłam się i pobiegłam w tamtym kierunku. Zobaczyłam mojego brata i Altair'a leżących na ziemi. Z brzucha wuja i pękniętej piersi Ass'a lała się krew. Wyskoczyłam z krzaków i podeszłam do brata. Uklęknęła przy nim i wzięłam jego głowę w łapy. Byłą ciepła, chociaż nie żył. Jednak z jego ust dobyło się ostatnie, słabe słowo:
- Przepraszam....
Kąciki jego ust lekko uniosły się, a ciało stało się bezwładne. Spuściłam głowę i chwilę tak siedziałam. Po chwili zorientowałam się, że nie chcę żeby ktokolwiek oprócz mnie wiedział, gdzie pochowam brata. Żadnej uroczystości. Odsunęłam się od ciała i stworzyłam wokół niego barierę, dzięki której mogłam go unieść bez problemu. Zdecydowałam, że pochowam go na granicy dzielącej obie watahy. Wolno szłam na ustalone miejsce. Gdy już tam dotarłam, wykopałam dół, w którym zmieści się ciało. Ostrożnie włożyłam zwłoki brata do dołu i zasypałam je ziemią. Zbliżyłam się do mogiły, a kilka łez spadło na świeży grób. Wtem z gleby wystrzeliło drzewo. Było przynajmniej dwa razy wyższe ode mnie. Jego kora była biała, liście złote, a piękne, duże kwiaty czarne. Bez namysłu przytuliłam się do pnia i zaczęłam płakać. Siedziałam tam trochę czasu, rozmyślając nad wszystkimi chwilami spędzonymi z bratem. Wreszcie wstałam i zobaczyłam, że zaczęło świtać. Gdy się odwróciłam zobaczyłam stojącego Armina, a jego noga była opatrzona i zabandażowana.
- Co teraz będzie?- spytałam ze łzami w oczach.

(Armin?)

czwartek, 16 stycznia 2014

Od Assair'a - C.D. Armina

Spojrzałem na tę dwójkę. Oboje z choinki spadli ( może nawet do siebie przez to pasowali ??? ). Armin miał pewnie dobre intencje, ale nie zrozumiał niczego. Chodziło mi o to, że zerwałem układy z Wygnanymi, ratując Larę przed Arwaron'em..Wypowiedziałem im przez to wojnę i poparłem własną siostrę ( tego z kolei nie mogłem zrozumieć ja )...  Za to należała mi się śmierć.
- Czemu miałbym zostawić Armel ? Przecież to jest moja wataha i mój dom... Moje- tu przerwałem i odwróciłem gwałtownie głowę.  W sercu poczułem niepokój i nie czekając na nic skierowałem się na tereny Armel. Z tyłu słyszałem nawoływania siostry i Armina, ale nie obejrzałem się. Biegłem nie wiedząc po co... Po prostu czułem, że ktoś właśnie niszczy mi życie... Pierwsze co zrobiłem, gdy tylko przekroczyłem z powrotem swoją granicę, to skierowałem się do jaskini ... Podczas ataku zostawiłem ojca samego! Mój niepokój się wzmagał... Wbiegłem do swojej jaskini i ... pusto. Oszalały, przerzuciłem wszystko w swojej jaskini. Zniszczyłem wszystko co posiadałem i wybiegłem z jaskini. Z oczu spływały mi łzy, które w locie zmieniały się w lód. Rzuciłem się i przeszukiwałem każdy krzak, każdy skrawek ziemi i... nie znalazłem nic. Usiadłem zrozpaczony. Oddech mi przyśpieszył, a oddychanie sprawiało ból.  Nagle znikąd pojawili się koło mnie Cer i Bergul. Każdy położył jedną łapę na moich barkach. Podniosłem głowę, by zorientować się w sytuacji i zobaczyłem przed sobą Czarnego Pana. Stał do mnie tyłem i milczał. Jego pachołkowie też byli jak słupy soli.
- Czy wiesz może... Gdzie jest reszta Wyklętych ? Wiesz... Vervu, Roker, Esea....Arwaron... - ostatnie imię wypowiedział szczególnie modulując głos. Przeszły mnie dreszcze. On nie mógł zmierzać do niczego dobrego... - Wiesz gdzie są?! Wiesz?! Ja wiem! Nie żyją! Nie został nikt prócz Nas!- wykrzyknął i odwrócił się, a ja krzyknąłem i chciałem się wyrwać ku niemu, lecz potwory trzymały mnie mocno. Mroczny Pan trzymał jedną ręką, wysoko w powietrzu mojego ojca,  ściskając mu podgardle. Starzec wił się lecz opuszczały go już siły. Krzyczałem i szarpałem się, ale Bergul i Cer, zagradzali mi drogę i nie pozwalali mi się ruszyć.  Lód szybko zaczął pochłaniać moje ciało, a serce zaczęło bić szybciej. Łzy spływały, lecz szybko zamarzały mi na policzku. - Oko za oko... - wysyczał Wysysacz Dusz i uniósł drugą rękę w której trzymał miecz... Źrenice rozszerzyły mi się i wstrzymałem oddech. - ...Ząb...za.. ZĄB! - krzyknął i przebił mojego ojca, a potem puścił już nieruchome ciało...
- Nieeeeeeee! - w tym samym momencie, wrzasnąłem a moje serce pękło... Potężna fala uderzeniowa rozeszła się po okolicy, na zawsze zmiatając z powierzchni ziemi trzy potwory. Upadłem...
Cały lód w okół mnie zniknął... Z mojego serca leciała krew... Patrzyłem na ojca i płakałem... Po raz pierwszy w życiu moje łzy nie zamieniły się w kryształki lodu... Płakałem jak dziecko. Zwinąłem się w kłębek i łkałem, tak jak kiedyś... Po prostu szczerze.
Po paru minutach, szron z mojego futra zaczął się topić, a łzy zasychać... Serce zwolniło tępo, a świat wydawał się mieć piękniejsze barwy niż kiedykolwiek... Gwałtowna utrata krwi spowodowała powolne zamieranie sfer mózgowych, co trochę utuliło ból... Przecież wygrałem... Pokonałem swoje przekleństwo... Zniszczyłem Władcę Dusz Przeklętych, więc moja dusza została zwolniona!
Leżałem w cieszy, obok ciała ojca. Poczułem zapach jesiennych róż... Słyszałem śpiew ptaków, zwiastujący świt.... Poczułem szczęście...  Dotknąłem woreczka na szyi i wyciągnąłem z niego Naszyjnik Mamy, który kiedyś mój ojciec jej dał... To był mój największy skarb, choć z pewnością nie najbardziej wartościowy. To było jedyne wspomnienie mamy... A naszyjnik nadal nią pachniał...
Upuściłem zawieszkę, lecz nie miałem siły wyciągnąć po nią łapy... Przymrużyłem oczy...
To pierwsze promienie słońca dosięgły mojej twarzy... Podniosłem głowę, lecz szybko ją opuściłem, ponieważ nie byłem w stanie jej utrzymać... Zaśmiałem się głośno z siebie. Po raz pierwszy w życiu, czułem się tak szczęśliwym i tak słabym jednocześnie! Widok się rozmazywał, a oddech stawał się coraz płytszy. Przymknąłem oczy. Chyba umierałem. Ale mimo wszystko byłem zadowolony, bo udało mi się naprawić to co zniszczyłem... Zakończyłem wojnę. A przynajmniej, tą tutaj... W sercu... Pragnąłem przeprosić tyle osób! Ale przedewszystkim Ją . Moją siostrę. "Musiała znosić takiego kretyna..." pomyślałem a w głowie zawirowało mi słowo ,,kretyn" . Uśmiechnąłem się pod nosem, lecz nie rozróżniałem już co jest jawą, a co snem.
< Lara? Armin? - przyjdziecie, czy nie  ? >
< Mam nadzieje, że Armin mi wybaczy tą rychłą śmierć  ; ) >

Od Dhiren'a - C.D. Kast'a

- Wiem.- powiedziałem.- I jestem ty po to, żeby ci pomóc.
Szliśmy teraz w milczeniu.
- Słuchaj Kart...- zacząłem.- Nie chce cię wyganiać, ale muszę już iść. Czuję, że za niedługo nastąpi atak, a ja muszę uzupełnić zapasy. Nie mam wielu ziół w tym rozmarynu, mniszka lekarskiego, królewskiego ziela... te rzeczy będą niezbędna w czasie walki. Muszę iść.
- Jasne.- powiedział odwracając się.- Ja tez muszę trochę potrenować.
Odeszliśmy w swoje strony, a ja od razu poszedłem zbierać ziela i inne...

Od Kishan'a


Wojna się zaczęła. Nadszedł czas ataku. Łucznicy co prawda byli schowani, ale nieustannie bałem się o Arię. Nagle Lara dała znak do ataku. Ruszyłem jako jeden z pierwszych. Cały czas byłem w płomieniach więc prawie żaden wilk nie odważył się mnie zaatakować. Sam też nie zabijałem. Tylko unieruchamiałem. Łucznicy wciąż strzelali, ale jednego brakowało. Tak, Arii. Pobiegłem w stronę, gdzie miała strzelać. Walczyła tam z jednym z wrogich wilków. Jej łuk leżał daleko za nią i widać było, że nie radzi sobie z przeciwnikiem. Nie wahając się ani chwili wskoczyłem na niego, powaliłem, a następnie zapaliłem moimi płonącymi łapami. Był to ogień tymczasowy, który nie zabije ale mocno zrani. Spojrzałem na leżącą waderę.
 
<Aria?>

środa, 15 stycznia 2014

Od Assair'a - C.D. Lary

- Może jego też zabijesz?! Wiedz, że musisz zabić mnie zanim zabijesz kogokolwiek następnego! - krzyknęła zasłaniając Armina. Jaki heroizm. Jaki bohaterski czyn... I jaka... naiwność...
- Jego? To zdrajca i zasłużył na śmierć, ale nie zbiję go. Śmierć sama się po niego pofatyguje. Ja pomagam przejść na drugą stronę tylko tym, którzy mają z tym kłopoty. - powiedziałem twardo, a klatkę piersiową pokrył mi lód. Jeśli sądziła, że posiadam litość, to była w błędzie. Moje serce dawno utraciło tę cechę, a zastąpił ją chłód i lód. Podszedłem by zaatakować Larę i nawet wymierzyłem, lecz wtedy przed oczami mignęła mi wizja. Ojciec walczący z wujem. Dwa wilki, które kiedyś były dwoma najlepszymi przyjaciółmi... Br Przekleństwo... To właśnie przez to był przeklęty mój ojciec, a niedługo przez to umrę ja. Oczy zmieniły mi się na błękitne. Z jednej strony wielka chęć dokończenia wojny ojca, a z drugiej... A z drugiej strony szczątki duszy... Szczątki marzeń, radości i wspomnień... Szczątki mnie. W tej samej chwili z krzaków zza moich pleców wyskoczył Arwaron. Z diabelskim uśmiechem rzucił się z mieczem na Larę, ale zanim jej dosięgnął, ja odwróciłem się błyskawicznie i z dzikiem krzykiem zamroziłem go, wtedy gdy skoczył. Posąg z lodu uderzył z impetem w ziemię i pokruszył się na miliardy kawałeczków. Wrzasnąłem jeszcze raz z bólu, który dobiegał od serca. Atak na pół demona był za silny jak na moje standardy. Spojrzałem na Larę oczami pełnymi szaleństwa zmieszanymi ze wstydem i wściekłością na siebie samego. - Muszę zabić Ciebie zanim zabiję kogokolwiek innego ? Więc właśnie dla Ciebie zabiję samego siebie! - odparłem na jej wcześniejsze oświadczenie i pobiegłem w las , by dotrzeć do miejsca głównej walki. Zostawiłem i Larę i Armina. Nie potrafiłbym wytrzymać ich wzroku...
 < Lara? Armin? >

Od Lary - C.D. Luck'a

Zlustrowałam samca wzrokiem, lecz zatrzymałam się na krwawiącej ranie na jego udzie. Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć podbiegła do niego Margaux. Nie przejmując się mną wyszli najpewniej kierując się do medyka. Zagwizdałam cicho, a przede mną pojawił się Carlos.
- Powiedz wszystkim, że bitwa jest bliska. Jak tylko będziecie gotowi daj mi znać.- powiedziałam, a feniks odleciał.
Zaczęłam niespokojnie krążyć po jaskini. Było popołudnie.
~Nocna wojna. Jeden z moich najgorszych koszmarów.~
***
Nie wiedziałam w jaki sposób tyle czasu upłynęło mi tak szybko. Wszędzie panował półmrok. Wtem do mej jaskini wleciał Carlos.
- Wróg przygotowuje się i jest blisko granic, lecz jesteśmy gotowi i czekamy na rozkazy.
- Zwołaj wszystkich członków mojej watahy i przygotujcie się.
Feniks skinął głową i odleciał. Zabrałam ze sobą łuk i sztylet i udałam się na Polanę spokoju. Zobaczyłam tam moją armię ustawioną w szyku. Łucznicy byli porozstawiani w bezpiecznych, niewidocznych miejscach. Wyszłam przed wszystkich i zobaczyłam szybko zbliżające się legiony Armel. Zaparło mi dech. Byli tam Wygnani. Spojrzałam na wilki, które stały obok mnie. Po mojej prawej ujrzałam uśmiechającą się Vedis, a po lewej Kast'a. Postanowiłam, że zaskoczę wszystkich. Przeciwnicy dopiero się zbliżali, a ja widziałam, że choć nieliczni niektórzy są dość zmęczeni. Zebrałam się w sobie i krzyknęłam:
- Atak! Już!
Wszyscy ruszyli z miejsca. Zaczekałam chwilę i skoczyłam na grzbiet Aarona i wyciągnęłam strzałę, którą naciągnęłam na cięciwę łuku. Poczułam żar płynący z pleców golema. W nocy moja widoczność była ograniczona, lecz jeszcze nie bardzo słaba. Zauważyłam elfkę w świecącej, błękitno-granatowej szacie. Wymierzyłam w nią, lecz strzała tylko zadrapała jej ramię, prując lekko szatę. W mroku dojrzałam coś czerwono- białego, co zniknęło w lesie. Wydawało mi się, że to ranny Armin. Nagle ognista kula trafiła mnie, strącając moje ciało z Aarona. Poturlałam się w stronę lasu. Ogień nie mógł nic mi zrobić, więc szybko wstałam, lecz zobaczyłam swojego brata, który szyderczo się uśmiechał. Zaczęła uciekać w stronę, gdzie ujrzałam Armina. Usłyszałam pojękiwania, a wychodząc z krzaków zauważyłam skulonego samca, który trzymał się za tylną łapę, z której kapały coraz większe krople krwi. Wtem z zarośli wyszedł Assair. Stanęłam twarzą do brata i zmrużyłam oczy.
- Na prawdę tego chciałeś?! Straconych żyć, rannych istot i wszechogarniającej wrogości!- krzyczałam, a z moich oczu ciekły łzy.- Osiągnąłeś jedynie zniszczenie i strach..- nie skończyłam, ponieważ przede mnie wbiegła Vedis.
Zakryłam mnie i siebie skrzydłami, a ja zobaczyłam mknącą strzałę. Niestety grot przebił się przez skrzydła wilczycy i trafił ją w brzuch. Wadera zatoczyła się i zaczęła drgać na ziemi. Wtem Ass strzelił w jej serce lodem. Samica przestała się poruszać.
- Zabiłeś ją!
- I tak by zginęła.- odparł bez uczuć.
- Może jego też zabijesz?!- krzyknęłam wskazując na Armina.- Wiedz, że musisz zabić mnie zanim zabijesz kogokolwiek następnego!

(Assair? Armin?)

Od Luck'a - C.D. Margaux


- To nigdy nie nastąpi.- powiedziałem cicho, ale radośnie przytulając waderę.- Nigdy nie będziesz musiała ode mnie odejść...
Wadera wtuliła się w moje futro. Cieszyłem się ogromnie.
- To co? Teraz musimy iść do Lary powiedzieć, by ogłosiła nas parą, a potem chyba musimy poszukać kogoś kto udzieliłby nam ślubu...- powiedziała po chwili.
- Fakt.- powiedziałem uśmiechnięty, wprost promieniałem z radości.- Musimy iść do Lary, ale co do ślubu to nie musimy szukać...
- Jak to?- zapytała zdziwiona.
- Ja tu udzielam ślubów...- pocałowałem Margaux.
Roześmialiśmy się, a następnie wyszliśmy z jaskini i ruszyliśmy do jaskini Lary. Kiedy tam dotarliśmy usłyszałem warki. Zostawiłem Margaux u Lary, a sam poszedłem sprawdzić o co chodzi. W krzakach usłyszałem warknięcie głośniejsze niż inne. Nagle jakiś wilk z Armel wyskoczył z zarośli prosto na mnie. Był to chyba Asar.
- Puszczaj!- warknąłem kiedy ten ugryzł mnie w udo.
Ten tylko jeszcze mocniej kłapną zębami. Krew pociekła ciurkiem. Odepchnąłem wilka tylnymi łapami, a ten poleciał do przodu. Kiedy się podniósł i miał ponowić atak otoczyła mnie twarda osłona wodna. Spojrzałem w bok. Obok mnie stała Kelsey.
- Dzięki.- powiedziałem do niej i usłyszałem jak Margaux mnie woła.
- Później podziękujesz teraz idź do niej.- powiedziała szybko.
Wbiegłem do jaskini alfy. W kącie siedziała Lara rozmawiając z moją partnerką. Ta szybko spojrzała na moje krwawiące ramię.
- Luck?- szepnęła zaniepokojona.- Co się dzieje?
- Zaczęli atakować.- powiedziałem szybko, patrząc na wadery.
 
<Margaux i Lara proszone o ciąg dalszy.>

poniedziałek, 13 stycznia 2014

Uwaga!

Tu Ass.
Jeśli ktoś pominął ten istotny szczegół - jest wojna.
Może by - to tylko sugestia - zacząć walczyć ?!
Oznajmiam, że już jestem. I rzucam wyzwanie Avalon.
Jeśli nie tchórzycie... To... piszcie!
A! Niby taka mała drobnostka... Nie wiem czy to istotne, ale jak doszliście do 60 postów, to coś Was zastopowało... I chciałbym jeszcze zauważyć, że jeśli tak zostanie, to szybko Was przegonimy... Mogę to nawet obiecać ...
No cóż... Ja tylko ostrzegam, bo chcę wygrać wojnę fair play...
A po za tym chcę mieć trochę epickich walk do czytania  i pisania...

                                                                                                                 
A co do mojej watahy to muszę Was pochwalić - od kiedy tylko wspomniałem Larze, o ewentualnym owrzeszczeniu Was pisemnie, za niepisanie, od razu zaczęliście pisać. Może Lara jest telepatką, a ja mam teorie spiskowe, może to było zwykłe zrządzenie losu - nie wiem. Wiem, że podziałało więc jestem zadowolony. Acz prosiłbym, o  jakieś nawiązywanie do wojny < taki temat i go wcale nie wykorzystywać  ?! > ... Tych których mogłem urazić < a mogłem, bo do przyjemnych w obejściu nie należę > prosiłbym, abyście, zaczęli pisać, skoro jesteście obrażeni na mnie, to chociaż z innymi wilkami. 
Cóż... Teraz, kiedy skończyłem mordercze opowiadanie zajmuję się już sprawami  watahy i daję całej Armel cztery dni ( do piątku ) na napisanie przynajmniej jednego opowiadania na głowę.
Bo chwilowo to udzielają się, jak widać, tylko dwie wilczyce i tu chylę czoło, przed ich szybkością pisania opowiadań :P . W każdym razie, usprawiedliwieni < ale nie na długo :) >od tej obowiązkowej pisaniny, są Ci którym jeszcze nie odpisałem. Specjalnie dla Was postaram się szybciutko coś napisać, byście też zdążyli w te dni ;) .
Zasady są proste. Kto się nie zmieści, a nie będę miał powiadomienia, że nie mógł napisać, to usuwam .
                                                                                                             ~~~ Alfa Watahy Armel - Assair
                                                                                                                                     -Salve!

sobota, 11 stycznia 2014

Od Margaux - C.D. Luck'a


Tak bardzo chciałam z nim zostać... Tylko wiedziałam, że co jakiś czas zmieniam się w potwora. Czy to przez przypływ emocji, czy to tak po prostu. Nie chciałam go skrzywdzić, a co dziwniejsze bolał mnie brzuch. Siedzieliśmy tak wtuleni w siebie, a on mówił mi te piękne słowa.
- Luck... Kocham Cię najbardziej na świecie... Ale popatrz na mnie... Popatrz jak się zachowuje... - mówiłam przez łzy.
- Przecież jesteś normalna. Jesteś moją ukochaną, jesteś tą jedyną. - mówił.
- Luck... Pamiętaj kocham Cię... - szepnęłam i pocałowałam go.
Emocje były jednak zbyt wielkie... Czułam, że za chwilę się zmienię, jednak to nie nastąpiło. Stan przez zamianą umiem doskonale rozpoznać, toteż zdziwiłam się, że nic się nie dzieje, a czuje, że powinno się dziać.
- Skarbie! - krzyknęłam i pocałowałam go - Ja nie mogę się zmienić! To zostaje na zawsze, ale ja nie mogę! - krzyknęłam z radości.
- Skąd wiesz, że nie możesz? - zapytał zdziwiony.
- Przed zamianą jest taki stan, kiedy czuje się dziwnie, a potem się zmieniam. ale teraz nie mogę tego zrobić... - wtuliłam się w niego.
- Ale jak to? - zapytał jeszcze bardziej zdziwiony.
- Zmiany następują pod wpływem emocji. Babcia mi o tym opowiadała. Pojawiają się zawsze, ale teraz nie... Coś tą zmianę musi blokować... Zaraz... Przecież... - zaniemówiłam - Wilczyca taka jak ja nie zmienia się w ciąży... - powiedziałam cicho - Będziemy rodzicami... - powiedziałam szeptem, ale szczęśliwa.
Luck próbował się do mnie zbliżyć, ja jednak go odepchnęłam. Chciałam, żeby był ze mną i szczeniętami, ale jest duże prawdopodobieństwo tego, że szczeniak odziedziczy to po mnie...
- Nie podchodź. - powiedziałam głośno - Teraz tym bardziej muszę odejść. Nie możesz podjąć się opieki nad takimi szczeniakami. - mówiłam przez łzy.
- Ale ja Cię kocham i chcę! - krzyczał do mnie z radości - Chcę być z Tobą i chcę być ze szczeniakami!
Luck zbliżył się do mnie i znowu mnie pocałował. Wtuliłam się w jego futro. Siedzieliśmy tak w ciszy, nie mówiąc nic. Starając się utrzymać tą piękną chwilę.
- Luck. - mówiłam już trochę uspokojona - Chcę być z Tobą, nie wiem tylko, czy ty zechcesz mieć taką partnerkę i szczenięta, które mogą po mnie odziedziczyć tego "potwora". Jednak chcę spróbować z Tobą być. Pamiętaj tylko, że jeżeli się nie uda i nie zapanuję nad sobą, zostawię Cię i wyruszę... Przepraszam, ale będę musiała tak zrobić...

<Luck? Zechcesz Margaux razem ze szczeniętami?>




czwartek, 9 stycznia 2014

Od Luck'a - C.D. Margaux


- Wcale nie musisz.- mocno ją przytuliłem.- Wiem, że oboje tego nie chcemy...
- Ale co będzie jeśli cię skrzywdzę?- powiedziała przez łzy.
- Nie skrzywdzisz.- powiedziałem cicho.- Nie jestem aż taki kruchy... Heh...
Smutno się zaśmiałem.
- Jestem nieobliczalna w posta...
Przerwałem jej.
- Widziałaś tamtego węża?- zapytałem, a wadera kiwnęła głową.- On zabił całą moją rodzinę. Usłyszałem o tym kilka tygodni po tym jak mnie wygnali. Ja żyję. I nic mi nie jest. Jego jad niesie śmierć w przeciągu kilku sekund. Ja przeżyłem. Chyba nie ma rzeczy, z której bym się nie wylizał.... Margaux ja cię kocham. I chcę by zastało już na zawsze. Chcę byś zawszy była tutaj. Bo moje miejsce jest przy tobie...
- Luck ja....- wadera lekko pociągnęła nosem. - JA jednak muszę odejść.
Zamarłem.
- Rozumiem.- powiedziałem spokojnie chociaż to nie było zgodne z prawdą.- Ale chcę żebyś wiedziała.... że ja zawsze będę na ciebie czekał. Jeśli nie tu to tam gdzie kiedyś spotkają się wszystkie wilki.
- Dlaczego niby tam?- zaniepokoiła się wadera.- Nie zrobisz czegoś głupiego prawda?
- Nie!- zaprzeczyłem.- Nie jestem samobójcą. Ale nie wykluczam tego, że moje serce nie wykrwawi się z tęsknoty za tobą...
 
<Margaux?>

wtorek, 7 stycznia 2014

Od Lary

Basior pomógł mi, ale potem szybko odszedł zupełnie mnie ignorując. Smutek ścisnął moje serce. Ze spuszczoną głową wyszłam z jaskini. Wolnym krokiem poszłam w kierunku Rzeki wolności. Kiedy dotarłam na miejsce zaczęło się ściemniać, lecz nie przeszkadzało mi to.  Dzięki mrokowi mogłam pozostać niezauważona, nikt nie mógł zobaczyć łez, które pojawią się wkrótce. Położyłam się na mokrym piasku,  przednie łapy zanurzyłam w zimnej wodzie. Przekrzywiłam głowę i zobaczyłam dwoje ślepi, które patrzyły na mnie z zarośli. Pomyślałam, że nie będę zwracać na to uwagi. Nagle poczułam przeszywający ból w głowie. Po chwili usłyszałam głęboki głos w moim mózgu.
~Witaj ponownie. Tęskniłaś?~
- Dręczysz mnie od tak dawna! Wiesz o mnie wszystko, a ja nie wiem nawet czym ty jesteś!- krzyknęłam zrywając się z miejsca.
~O... Znowu basior, który cię ignoruje? Jakie to przykre... Pomyślmy dlaczego. Może dlatego, że każdy wolałby żebyś się nie urodziła?~
- Jak śmiesz tak mówić?!
~Najzwyczajniej w świecie słonko.~
- Nie nazywaj mnie tak!- powiedziałam i zaczęłam uderzać się w głowę.- Wypad z mojej podświadomości!
Jednak głos nie ustępował. Ból się nasilał. Ta istota czy cokolwiek to było nie zaprzątało już sobie mną głowy i kontynuowało chory monolog.
~Bez ciebie byłoby lepiej. Matka i wuj mieliby dziecko, a Assair rodziców. Armin miałby spokój i nie posiadałby kłopotów. Watahą zająłby się ktoś kompetentny. Twój ojciec może ułożyłby sobie życie. Poprzednia wataha nie miałaby tylu kłopotów, zagrożeń. A może kłamię? Ile razy sprowadzałaś ludzi ,,przez przypadek"? Ile razy inni narażali przez ciebie życie? Ile razy ktoś wstydził się za ciebie? Ile razy wszystko zawalałaś? Przejrzyj w końcu na oczy. Wymieńmy osoby, które cię nienawidzą. Armin, Assair, wuj, ojciec, matka, Kendra, cała poprzednia wataha i dwie współczesne. Chcesz jeszcze?~
Z bólu osunęłam się na kolana i złapałam za pulsującą głowę. Zauważyłam, że błyszczące ślepia nie zniknęły.
~Za Ass'em uganiały się wilczyce i kumple, a za tobą? Zostałaś poczęta jako druga. Assair- wspaniały wojownik, mądry dowódca, świetny syn, basior, który może cokolwiek osiągnąć w życiu. A ty? Lara- nieudacznica, wilczyca zawsze zostająca w tyle, osoba wiecznie sprowadzający kłopoty. Do tego łudzisz się, że ktoś się tobą przejmuje. A ten Armin? Nieudacznik, który myśli, że jest mocny w gębie, posłuszny jak mały kundel swojemu panu, jednym słowem chamski słabeusz, który uważa się za lepszych od innych.~
- Dość! Możesz obrażać mnie, jak długo ci się to żywnie podoba, ale nie będziesz obrażał osób, na których mi zależy! Armin to najmilszy, najodważniejszy, najbardziej niezwykły wilk jakiego spotkałam w całym swoim życiu!
~Wiesz co? Może masz rację.~
Głos zaśmiał się szyderczo. Ból był nie do zniesienia. Moje oczy wyblakły, a ja znalazłam się w zupełnie innym miejscu. Nie mogłam się ruszać. Zobaczyłam przed sobą dwa wilki. Jeden był czarny, dwa razy większy od drugiego, a z jego ciała sączyła się zielona, ohydna substancja. Drugi był biały, drobny, nieskazitelny. Nagle czarny rzucił się na białego. Biały zadrapał go tylko w czubek głowy. Większy wilk przygniótł go swoim cielskiem. Gdy wstał mniejszy wilk był cały podrapany, poturbowany i poraniony. Nagle czarny zamienił się we mnie, a biały w Armina. Wtedy wróciłam nad rzekę. Na czubku mej głowy widniała rana.
- Jeżeli ja mam tą ranę to co stało się z Arminem? Czy spotkało go to co w wizji?
Usiadłam bezradnie i zaczęłam płakać. Nie mogłam tam iść, ponieważ on chyba naprawdę za mną nie przepadał. Wtedy ślepia nadal tkwiące w zaroślach mrugnęły.

(Kto na mnie paczy? xD)
 

poniedziałek, 6 stycznia 2014

Od Lary - C.D. Armina

- Spróbuję...- powiedziałam ściskając mocniej łapę samca.
Poczułam wielką radość. Wtedy moja rana zaczęła niemiłosiernie piec i pulsować. Poczułam, że tracę oddech. Zielona substancja leciała ciurkiem z mojego ciała. Ostatnim co zobaczyłam była niewyraźna twarz Armina. Syknęłam, a siły całkowicie ze mnie opadły.
***
Obudziłam się. Wszystko wokół zdawało się niewiarygodnie jasne. Pokręciłam głową. Poczułam bandaż na piersi. Spostrzegłam, że byłam czysta, co oznaczało, że zostałam umyta. Rozejrzałam się. W pobliżu był tylko Armin. Spał siedząc. Przybliżyłam się lekko do niego i trąciłam nosem. Basior wzdrygnął się i otworzył oczy szeroko.
- Obudziłaś się. Byłaś nieprzytomna tak wiele dni, a szanse na uratowanie cię były tak nikłe.- powiedział cicho i lekko się bliżył.
Wtem do pomieszczenia weszła Vedis.
- Lara! - krzyknęła widząc mnie. - Muszę przyznać, że masz niezły zbiór w tej swojej jaskini. Skąd ty to wszystko bierzesz?
- Niech to zostanie tajemnicą. - powiedziałam dziwnym, chrapliwym głosem.
- Możesz czuć się słabo jeszcze przez kilka dni, ale dzisiaj wypuszczam cię do domu.
Ucieszyłam się i szybko wstałam z łóżka. Zbyt szybko. Zachwiałam się na nogach, lecz w ostatniej chwili złapał mnie Armin. Znowu.

(Armin? x3)

Od Margaux - C.D. Luck'a


Tak bardzo go kochałam i chciałam z nim zostać... Jednak przeszłość mi nie pozwalała. Cały czas miałam poczucie, że mogę go skrzywdzić, że mogę go bardzo zranić. Niby coraz lepiej umiem zapanować nad moją drugą osobowością, ale nie mogę z nim być. To jest dla mnie zbyt trudne.
- Luck... Pragnę być tylko z Tobą... Chcę mieć z Tobą szczenięta, ale nie mogę... Ja siebie nie potrafię aż tak kontrolować... Ja boję się, że Cię skrzywdzę... Albo nasze dzieci... - mówiłam przez łzy - Bo ja się już kiedyś zakochałam... A może raczej zauroczyłam... Z wzajemnością... Jednak coś poszło nie tak... Zraniłam go podczas przemiany... Leżał kilka miesięcy w jaskini medyka... Nieprzytomny... Nikt mi nic nie zarzucał, ale ja musiałam uciec... Wiedziałam, że i tak mnie prędzej, czy później wygnają... Zapewne tutaj będzie tak samo... Jestem potworem i nic tego nie zmieni... Mogę się nauczyć jedynie go kontrolować w pełni, ale to wymaga wiele czasu i samotności. Bo co jeśli ktoś będzie przy mnie, a ja się nie będę mogła opanować? - mówiłam dalej i spuściłam głowę.
Podeszłam do niego i stanęłam twarzą w twarz. Nasze usta prawie się stykały. Po chwili namiętnie go pocałowałam.
- Nie jesteś na to gotowy. A ja nie chcę się skrzywdzić... - mówiłam i znowu go pocałowałam.
Staliśmy tak w pocałunku dobre kilka minut, a potem doszło do czegoś więcej. Wiedziałam, że nie mogę, ale chciałam.
- Luck. - mówiłam wtulona w jego futro - Jak się czujesz?
On nic nie odpowiedział. Siedzieliśmy obok siebie.
- Ja muszę odejść. - powiedziałam i znowu się rozpłakałam.

<Luck?>

Od Luck'a - C.D. Margaux


Wadera odleciała. Zapomnieć? O niej? Nie, nie.... To nie możliwe. Jak można zapomnieć o tak wspaniałej waderze! Położyłem się na swoim łożu z błyszczącymi oczami. Nagle do jaskini wleciała właśnie ona! Margaux! Podniosłem swoją głowę patrząc na nią błyszczącymi acz zadowolonymi oczami. Uśmiechnąłem się do niej i już miałem coś powiedzieć, kiedy ona zaczęła mówić.
Zaopiekuję się Tobą, dopóki nie wyzdrowiejesz. Muszę Ci pomóc. Potem odejdę.
Natychmiast mina mi zrzedła.
- Margaux...- szepnąłem i trąciłem ją nosem.- Błagam nie odchodź.... Już nigdy. Kocham cię.
Przytuliłem waderę, lecz ta natychmiast się odsunęła.
- Luck, nie mogę być z tobą.- rzekła smutna.- Też cię kocham, ale...Mogę zrobić ci krzywdę.... Mogę stracić kontrolę.
- Margaux, większą krzywdę zrobisz mi kiedy odejdziesz.- powiedziałem zbliżając się do niej.- Nie potrafię żyć bez ciebie. Nie potrafię zapomnieć.
Ująłem ją za rękę i delikatnie pocałowałem.
- Nie potrafię...- szepnąłem jej do ucha.
 
<Margaux?>

sobota, 4 stycznia 2014

Od Kishan'a - C.D. Arii


- O fajnie.- powiedziałem zadowolony. - To co? Może przy rzece wolności?
Wadera się zgodziła. Szybko rozstawiliśmy tarcze i przygotowaliśmy broń.
- Zasady są proste.- powiedziała szybko wadera.- Mamy 5 strzał. Kto trafi najwięcej nich najbliżej środka, wygrywa.
Przygotowaliśmy się do rywalizacji. PO chwili było już po zawodach. Wygrała Aria. Miała wszystkie strzały precyzyjnie trafione do środka tarczy, natomiast ja chybiłem raz.
- Dobra jesteś!- gwizdnąłem z podziwem.
- Wiem.- uśmiechnęła się.- Natomiast ty chyba jesteś lepszy z walki bronią żelazną...
- Masz rację.- powiedziałem uśmiechając się.- A może masz ochotę na kolację u mnie?
- No...- zastanowiła się.- Dobra.
Poszliśmy do mnie. Na dużym stole rozstawiłem nakrycia oraz przygotowałem dla nas mięso z sosem i innymi.... Matka nauczyła mnie tego robić. To specjał w naszej rodzinie.
- Ładnie ty masz...- powiedziała Aria rozglądając się.- A... Dlaczego ta ściana jest gorąca?
Wskazała na głaz.
- Tam mam coś w rodzaju...- zastanowiłem się.- Kuźni. Wykuwam tam broń i takie tam...
- Sam kujesz broń?- zdziwiła się.
- Tak.- powiedziałem krótko.- A właściwie to nie. Pomaga mi w tym ogień. Dzięki swemu żywiołowi porozumiewam się z nim i go kontroluję. A ty? Jakie masz moce i żywioły?
 
<Aria?>

Od Kelsey - C.D. Kast'a


Już miałam odpowiedzieć, że się zgadzam kiedy Kishan zaczął ze swoim pomysłem. Wydawał mi się spoko. Ale czekałam na głos innych. Potem zaczęliśmy treningi. Dostaliśmy jakieś miecze, ale wolałam poćwiczyć to, co na prawdę lubiłam - strzelanie z łuku. Kishan gdzieś zniknął.... Nie wiem do kąt poleciał. Przygotowałam swój łuk. Aria już zaczęła ćwiczyć. Na całe szczęście na polanie były już rozstawione tarcze. Nagle pojawił się Kishan. Trzymał przy sobie wielki, lśniący miecz. Rozmawiał z Kast'em ale po chwili odwrócił wzrok w stronę Arii i zapatrzył się w nią. Wadera spostrzegła to, ale nie zareagowała. Podeszłam do niej i zaczęłam strzelać do tarczy obok.
- Cześć.- powiedziałam.
- Hej...- odpowiedziała naciągając cięciwę i wymierzając w środek tarczy.
- Czy ty...- zastanowiłam się.- Spotykasz się jakoś z Kishan'em czy jak?
Wadera opuściła łuk.
- Spotkaliśmy się może ze dwa razy, ale raczej tak przypadkowo, a co?- zapytała unosząc jedną brew.
- Bo chyba mu się podobasz.- wskazałam głową w stronę basiora, który teraz nam się przyglądał oparty na mieczu.
 
<Aria?>




Od Kishan'a - C.D. Kast'a


-Mnie nie musisz się pytać.- szarmancko i ze spokojem uśmiechnąłem się i oparłem o kamień.- Co prawda zwyciężałem w każdej wojnie, w jakiej uczestniczyłem ale jeśli chodzi o treningi zawsze poświęcam na nie kilka godzin dziennie, a dodatkową porcją wysiłku nie pogardzę. Mam jeszcze jeden pomysł. Można by zaangażować do wszystkiego medyków, szamanów i alchemików. Będą mieli sporo roboty kiedy nastąpi wojna. Mam nadzieję, że rannych będzie jak najmniej ale zawsze jacyś są. Dhiren zgodzi się na pewno by także brać udział w treningach. Bądź co bądź zna się na walce i jest dobrze zbudowany. Chociaż tego nikomu nie mówił, był kiedyś wojownikiem- lekarzem. Potrafi pokonać każdego. Z Lucki'em chyba będzie też spoko bo przecież ma przydatną moc uleczania każdej rany. Trzeba poprosić by wraz z Dhiren'em nazbierali ziół. Ale nie wiem co ze Stream...
Wszyscy teraz stali w zastanowieniu.
- Dobra może dam wam trochę czasu do namysłu, ale myślę, że teraz powinniśmy rozpocząć treningi. A i zapomniałbym. Musze podziękować bratu. Poskładał Cię do kupy, Kast. Nareszcie jesteś prawdziwym wilkiem, a nie kimś kto całymi dniami siedzi w jaskini.- zwróciłem się do dowódcy.
Rozpoczęły się treningi. Dostaliśmy jakiejś małe mieczyki by potrenować trochę walkę bronią żelazną, ale odmówiłem przyjęcia żelastwa i pobiegłem do swej jaskini. Jej część, zamknięta kamieniem wyglądała jak kuźnia. Roiło się tam od ognia, żelaza, broni i przeróżnych narzędzi. Wróciłem na polanę z pięknym, lśniącym mieczem w rękojeścią w kształcie kła i z wygrawerowanym smokiem na ostrzu. Gdzieniegdzie widać były płomyki ognia, gdyż został on wykuty w specjalnym żelazie, które potrafi w swej objętości pomieścić ogień. Był on 2 razy większy od nędznych mieczyków, które dostaliśmy na treningi.
- Kishan nie przesadzasz?- zaśmiał się Kast.
Uśmiechnąłem się wyzywająco i zerknąłem w stronę Arii. Ćwiczyła strzały z łuku. Była piękna kiedy ogarniało ją skupienie i z precyzją trafiała w wyznaczone sobie cele.
- I co, jak ci się podoba moja propozycja z medykami?- zapytałem odwracając się do Kast'a.
 
<Kast?>

Od Margaux - C.D. Luck'a


Luck mnie oczarował. Tak bardzo go kochałam. Wiedziałam jednak, że nie mogę z nim być, bo co jeżeli się zmienię i stracę nad sobą kontrolę? Co jeżeli go skrzywdzę. Przecież ja go kocham i ostatnie co bym chciała to go zabić. Cieszyłam się jednak, że on również czuł to co ja, że on również chciał być ze mną. Jednak ja wiedziałam, że nie mogę być z nim, pomimo tego, że go kocham. Jednak tak dobrze mi się tam z nim siedziało, tak dobrze się z nim czułam, tak bardzo chciałam z nim być. Ale. Właśnie. Ale. Nie mogę. Cóż. Pierwsza, ale tak przykro zakończona miłość. Ostatni raz popatrzyłam na piękne serce i ostatni raz mocno się w niego wtuliłam. Szybko "odkleiłam" się od niego, pomimo tego, że nie chciałam.
- Bardzo Cię kocham. Chcę z Tobą być. Chcę mieć z Tobą szczeniaki. Dobrze wiesz jednak, że nie mogę... Dobrze wiesz, kim jestem. Widziałeś. Nie chcę Cię skrzywdzić. - mówiłam przez łzy stojąc naprzeciw basiora. - Bardzo Cię kocham, ale lepiej będzie jeżeli o mnie zapomnisz, jeżeli mnie zostawisz... Jeżeli nie będziesz mi mówił, że mnie kochasz.
- Ale przecież... - mówił cicho.
- Nie mów nic. Postaraj się o mnie zapomnieć... - mówiłam szeptem gładząc go po głowie.
Pocałowałam basiora ostatni raz i wybiegłam z jego jaskini. Podczas drogi cały czas płakałam. Dotarłam do swojej jaskini i weszłam do niej. Rozglądnęłam się i przypomniało mi się, że przecież on jest ranny i nie mogę go tak zostawić. Czym prędzej wzleciałam w powietrze u znowu udałam się do niego. Może to wygląda głupio. Najpierw się z nim żegnam, a teraz wracam do niego. Postanowiłam jednak, że najpierw on się wykuruję, a potem ja odejdę. Wleciałam do jaskini. On tam leżał.
- Luck! - krzyknęłam nie zbliżając się zbytnio do niego.
On podniósł swoje błyszczące oczy na mnie.
- Zaopiekuję się Tobą, dopóki nie wyzdrowiejesz. Muszę Ci pomóc. Potem odejdę. - mówiłam cicho patrząc się na niego...

<Luck?>