Cat Paw Print
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wschodnia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wschodnia. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 4 lutego 2014

Od Axel'a - C.D. Glii


Glia wybiegła z jaskini, ja natomiast zostałem z Assi. Porozmawiałem z nim przez chwilę, takie tam formalności. Przyjął mnie do Avalon Wschodniej, jednak musiałae tereny obejść sam gdyż samiec miał jeszcze kilka spraw do załatwienia. Wyszedłem z jaskini i brnąc w śniegu zwiedzałem okolice, przy okazji znalazłem jaskinię, w której mogłem zamieszkać. Po wybraniu jaskini poszedłem dalej, by zobaczyć jeszcze kilka miejsc.
Po skończonym spacerze pomyślałem o tym co zobaczyłem, były to Las Nevell, Wodospady Fear'a, Lazurową Rzekę, Jezioro Nieboskłonu i Polanę Nowiu. Jedyne co pozostawało mi zobaczyć, z tych ważnych miejsc to Drzewo Narad. Poszedłem tam, nic specjalnego. Poznałem wszystko co ważniejsze, więc czemu już nie mam wrócić do swojego nowego "domu". W końcu zima, śniegu trochę jest. Ruszyłem w drogę, idąc przechodziłem przez las, pech chciał, że natknąłem się na Glię.
- O przyszedłeś popatrzeć na trening, a może samemu chciałeś potrenować - powiedziała wyraźnie zirytowana wadera.

<Glia, co dalej?>

poniedziałek, 3 lutego 2014

Od Armina - C.D. Lary


- Gdzie jesteśmy i jak to wszystko się stało? Jak się tu znaleźliśmy? Nie musisz mi tłumaczyć co to ludzie i w ogóle, bo zostałam przez jednego postrzelona, a do tego nie mogę nawet normalnie wstać - usłyszałem czyiś głos. Jęknąłem cicho. Po karku spływało mi coś ciepłego. Otworzyłem oczy.
Przez długą chwilę nie mogłem zorientować się gdzie jestem. Po chwili zdałem sobie sprawę z tego, że przede mną siedziała Lara, a znajdowaliśmy się w średniej wielkości pudle, które podskakiwało na wybojach.
- C... co... ? - zapytałem. Wilczyca spojrzała na mnie troskliwie.
- Zapytałam gdzie jesteśmy, jak to wszystko się stało i jak się tu znaleźliśmy - powtórzyła powoli. Zamrugałem.
- Ty wiesz, że... nie wiem? Ostatnie co pamiętam to ciężkie uderzenie w głowę i pulsujący ból w karku - przetarłem oczy.
- Hm... z tego co myślę... - zaczęła Lara.
- ... zaatakowali nas ludzie i najprawdopodobniej nas zabiją, zapewne dla futra i mięsa. Mogą nas też torturować lub hodować. Przydałoby się uciec i to dość szybko - przerwałem. Wilczyca spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami.
- H... hodować?
- Zamknąć wilczyce z watahy w klatce z jakimś wyjątkowo napalonym samcem albo... no wiesz - zrobiłem się cały czerwony, a moja rozmówczyni zachichotała.
- Twoja reakcja - bezcenna!
- Cicho - syknąłem bezradnie. Rozchichotała się jeszcze bardziej.
Nagle coś mocno nami zatrzęsło i pojazd zatrzymał się. Usłyszałem głosy. Spojrzałem z dziwną miną na Larę. Nie wiedzieliśmy, co mamy robić. Wilczyca przysunęła się do mnie. Ścisnąłem jej łapę, starając się dodać jej otuchy. Nieudolnie.

<Lara?>
<na mury, jakie to opko jest słabe xd>

Od Thunder - C.D. Creatur'a


- Nie mam nic przeciwko - posłałam mu promienny uśmiech.
Potem przetarłam łapą wciąż zaspane oczy i przeciągnęłam się. Uznałam, że spacer dobrze mi zrobi, a przy okazji rozruszam obolałe nogi i poznam nieco lepiej tutejsze tereny.
Jako, że żadne z nas nie miało pomysłu gdzie moglibyśmy się udać, poszliśmy więc prosto przed siebie. Moje oczy były teraz szeroko otwarte i uważnie obserwowały każdy skrawek ziemi, który wyłaniał się spośród gąszczu. Dopiero później spostrzegłam, że Creatur z zainteresowaniem się mi przygląda.
- Jak widzę, bardzo podoba ci się okolica - zaśmiał się, a ja mimowolnie parsknęłam.
- Zwłaszcza, kiedy jest się nowym - odparłam i widząc po lewej stronie ośnieżony stok, skoczyłam radośnie i zjechałam wesoło na dół. Wilk popatrzył na mnie zdumiony, a ja uniosłam brew. - No co? Trzeba dobrze się bawić.
Odwracając się machnęłam ogonem i ruszyłam dalej ścieżką, której co prawda w ogóle nie znałam, ale wyglądała ona zachęcająco. Chwilę potem usłyszałam za sobą trzask gałęzi i wilk zrównał ze mną krok.
- Chyba nie było tak źle - uśmiechnęłam się, a on niemal natychmiast odwzajemnił gest.
- Wiesz gdzie idziemy? - uniósł brew.
Pokręciłam przecząco głową.
- Nie, ale może dalej znajdziemy coś intrygującego.
Przyśpieszyłam do truchtu, a potem powolnego biegu. W końcu skoczyłam gdzieś w krzaki, widząc poruszający się w poszycie kształt. Przystanęłam na chwilę i nasłuchując postawiłam uszy.
- Królik - szepnęłam, po czym rzuciłam się w pogoń za niewielkim gryzoniem.

<Creatur?>

Od Thunder


Po długiej wędrówce, ukryta w leśnym gąszczu wreszcie wyszłam na niewielką polanę. Pokryta była przynajmniej półmetrową warstwą śniegu, to też przy każdym kolejnym kroku zapadałam się w białym puchu. Ten sięgał mi przynajmniej do kłębu, to też musiałam wysoko unosić czubek nosa, by móc oddychać.
Mniej więcej kilometr po tym, jak udało mi się wydostać z łąki, moim oczom ukazała się skuta lodem rzeka. Lód wyglądał na dość gruby, a mi bardzo zależało na przedostaniu się na drugą stronę. Uznałam więc, że poszukam miejsca, gdzie mogłabym w miarę bezpiecznie przejść.
Gdy wreszcie odnalazłam miejsce, gdzie moim zdaniem lód był w stanie mnie utrzymać, zaczęłam powoli stawiać na nim łapy. Poruszałam się z prędkością żółwia choć w duszy sądziłam, że lepiej byłoby przebiec.
Gdzieś na środku lodowa warstwa była jednak cieńsza. Coś trzasnęło przeraźliwie, a ja poczułam, jak zapadam się do lodowatej wody. Ta gwałtownie zmroziła wszystkie moje mięśnie i nie mogłam poruszyć żadną łapą. Ostatnimi jednak siłami położyłam łeb na powierzchni i balansując całą sobą, próbowałam pozostać pod dostępem powietrza.
Siedziałam tak może z trzy minuty, jak poczułam ból w karku i coś silnego wyciągnęło mnie na drogę, po tej stronie, na którą chciałam się dostać. Potem, choć z trudem, wstałam i nie zważając na obecność kogoś obok, otrzepałam się. Odwróciłam głowę i ujrzałam obok siebie znacznie większego wilka.
- Dzięki - mruknęłam i wyciągnęłam się, aby rozprostować bolące kości. Potem machnęłam kilka razy ogonem i rozejrzałam się dookoła. - Znasz te tereny? - spytałam po chwili namysłu.

<Armin?>

niedziela, 2 lutego 2014

Od Creatur'a


Eh...... Ale mi się dziś dobrze spało!!!! Obudziłem się dziś niebywale późno - o 12. Widać ze mnie duży śpioch... Mniejsza z tym. Potem poszedłem sie poprzeciągać, a następnie ruszyłem na mały spacerek. Z nadal zamkniętymi oczami (nie chciałem przerywać nadal trwającego snu) szedłem przed siebie. Nagle poczułem, ze uderzam o coś głową, a następnie upadam. Z zaspanymi oczami popatzryłem na przedmiot, o który rąbnąłęm, ale potem z niedowierzaniem zobaczyłęm, że to tak samo jak ja zaspana wadera.
- O!- zaśmiałem się.- Wiedzę, że nie tylko ja nie jestem tu rannym ptaszkiem!
Wadera przyjrzała się mi.
- Tak mi się dzisiaj fajnie spało...- powiedzieliśmy chórem, a potem wybuchnęliśmy głośnym śmiechem.
- Jestem Thunder- przedstawiła się wadera.
- A ja Creatur.- powiedziałem.- Może się gdzieś razem przejdziemy?
<Thunder?>

Nowa członkini Avalon Wschodniej - Thunder!

Thunder
Strateg

Od Glii - C.D. Axel`a

Gdy już odpowiedziałam obcemu, miałam straszliwą ochotę prychnąć mu przed nosem. Ogólnie, nie wiedzieć czemu, strasznie jestem nakręcona. Chciałam pójść na drobny trening - pobiegać, trochę powalić w drzewa, poćwiczyć skoki... Jak co jakiś czas. Ale on mi przeszkadzał - nie lubię, gdy ktoś kręci się przy mnie, kiedy ćwiczę. Wtedy mam wrażenie, jakby ktoś gwałcił mnie samym wzrokiem, a to jest bardzo, ale to bardzo irytujące. Nienawidzę tego. Jak wielu rzeczy. Czyli ściślej mówiąc, rozsadzała mnie energia.
Poczułam wzrok obcego na sobie i zimny dreszcz przebiegł po moich plecach.
- Co?- warknęłam.
- Nic, nic. Tak w ogóle, nie przedstawiłem się. Jestem Axel- odparł.
- Glia- rzuciłam. Nowi. Zawsze zaczynają tak samo znajomość.
Chwilę potem, byliśmy już przy jaskini namiestnika. Weszłam tam na początek z nim.
- Witaj, Assi. Przyprowadziłam ci nowego- wskazałam Axel`a łbem. - Ja już was zostawię.
I wybiegłam. Chciałam tylko, by tym razem nikt mi nie przeszkodził. Gdyby jednak... Zgotowałabym mu ostry trening.

<Axel?>

Od Livi - C.D. Assi'ego


Wzięliśmy się do roboty. Po mniej więcej 1,5 godzinie wszystko było posprzątane aż lśniło. Otrzepałam łapy, a Assi zrobił to samo. Spojrzałam na niego swoimi wielkimi oczami. Uśmiechnął się do mnie tak, że dech zaparło mi w piersi. On był piękny.
- To co?- odezwał się.- Może teraz mały spacerek?
- Chętnie.- uśmiechnęłam się.
Ruszyliśmy przed siebie. PO chwili postanowiłam coś powiedzieć.
- Assi?- zapytałam.
- Tak?- popatrzył się na mnie swoimi błękitnymi oczami.
- Jesteś...- zebrałam się na odwagę, ale w ostatniej chwili ugryzłam się w język.- Wspaniałym namiestnikiem.
<Assi?>

sobota, 1 lutego 2014

Od Alarici - C.D. Avero


Leciałam na pegazie mocno pochylona do przodu, przytulając się do jego szyi. Łapy miałam wczepione w jego aksamitną grzywę. Słyszałam bicie jego potężnych skrzydeł, raz po raz zagłuszane przez wycie wiatru. Śnieg sypał mi w oczy, przymrużając je próbowałam coś ujrzeć, ale zobaczyłam tylko wirujące płatki śniegu. Wszystko to przyprawiało mnie o zawroty głowy. Mocniej wtuliłam się w grzywę zwierzęcia i zamknęłam oczy. Myślałam o Avero. Martwiłam się o niego, ale w głębi serca czułam, że doszedł do jaskini. Nagle poczułam, że się zniżamy. Wstrząsnęło mną lekko i usłyszałam tętent kopyt. Pegaz zatrzymał się przed wejściem do naszej jaskini. Zsunęłam się z niego, trzęsąc się z zimna i zaprowadziłam do magazynu, gdzie przechowywałyśmy jedzenie. Było tam dużo miejsca i przyjemnie ciepło. Poklepałam konia po szyi.
-Masz Avier-dałam mu jabłko i zostawiłam niezatrzaśnięte drzwi, aby rano, gdy tylko wichura się trochę uspokoi mógł wylecieć. Znalazłam jakieś siano i podgrzałam wodę, którą zaniosłam pegazowi.
Zostawiłam zwierzę i poszłam do kuchni. gdzie czekała zdziwiona Kat.
-Czy ty właśnie przyleciałaś tu w zamieć śnieżną na pegazie?
-Tak-rzuciłam w biegu.
Położyłam się, Katniss trochę się jeszcze krzątała, zajrzała do pegaza, po czym zgasiła ognisko. W pokoju zapanowała ciemność. Słychać było tylko wycie wiatru i parskanie Aviera.
-Gdzie byłaś?-spytała się wilczyca.
-Wybacz Katniss, jestem zmęczona-odpowiedziałam.
Tak naprawdę wcale nie chciało mi się spać. Nie mogłam zasnąć, bo ciągle myślałam o Avero.
-To jakiś obłęd-warknęłam cicho i przewróciłam się z impetem na drugi bok, uderzając głową w ścianę.
<Avero, jak tam?>

Od Axel'a

Kolejny dzień mojej wędrówki. Nie mam pojęcia ile już tak wędruję. Sześć miesięcy, rok czy może dwa lata. Straciłem rachubę czasu odkąd musiałem uciekać z watahy, która pewnie nie istnieje, albo co gorzej zamieniła się w jeden wielki burdel. Wszystko przez niego, mojego brata - An'ai'ego, gdyby nie jego chore myśli o władzy mógłbym żyć spokojnie z rodziną, zostać partnerem Savary, i może jeszcze doradcą alfy. Wszystkie moje marzenia jakie miałem legły w gruzach po tym jak mój wygnany brat powrócił i zemścił się.
Kolejny dzień taki sam, pobudka i ruszam na przód, idę, idę, i idę. Czasem zdarzy się coś upolować jednak zazwyczaj chodzę głodny. Potem wieczór, znajduje sobie schronienie i zasypiam, co dzień to samo. W ciągu całego mojego tułaczego życia nie dołączyłem jeszcze do żadnej watahy, może to dlatego, że jej nie szukam.
Jednak już mam dość, nie mogę znieść tej samotności, ciągłego rozmyślania co się zdarzyło. To się stało, już było. Powinienem żyć teraźniejszością nie przeszłością.
Przystanąłem, poczułem zapach stada wilków. Może jest to wataha, pomyślałem idąc w kierunku skąd dochodził zapach. Coraz mocniej czułem obecność innych wilków. Oby mnie tylko przyjęli.
- Stój! - usłyszałem i rozglądnąłem się do o koła, nikogo nie zauważyłem.
Tymczasem z lasu wybiegła biała wadera. Przystanęła kilka metrów ode mnie i zapytała:
- Co robisz na terenach naszej watahy?
- Chciałem dołączyć - odpowiedziałem, bacznie się jej przyglądając. - Jesteś może alfą?
- Nie, w kwestii przyjmowania nowych członków nie mam za wiele do powiedzenia, jednak mogę cię zaprowadzić do namiestnika, zobaczymy co on z tobą zrobi.

<Glia, kontynuujesz?>

Nowy Członek Avalon Wschodniej - Axel!

Axel
Zabójca

Nowa Członkini Avalon Wschodniej - Shayde !

Shayde
Zielarz

Od Avero - C.D. Alarici

- Te! Nie uśmiechaj się tak ciepło babo, bo jeszcze pierwszy śnieg stopnieje! - zaszydziłem, ale już nie tak jak z zupełnie nieznanych i obojętnych mi osób, ale tak jak nabijałem kiedyś z moich sióstr..- Tak, czy siak trzeba wracać, bo już późno. Chmury też nie wróżą dobrej pogody. - powiedziałem z niepokojem to spoglądając na niebo, to na coraz większe opady śniegu. -  Nie zdążysz dobiec do domu przed wichurą. - wydałem swój osąd i rozejrzałem się wokół.  Nie było niczego, czym wilczyca mogła by się osłonić przed śniegiem. Spojrzałem też na wilczycę. Posmutniała. - Ejże! Nie mów mi, że podoba Ci się stanie na mrozie z takim wyrzutkiem jak ja! - zaśmiałem się, patrząc jej w oczy - Moje towarzystwo nie jest dobre dla takich damulek jak Ty. - powiedziałem i jeszcze raz rozejrzałem się za czymś co mogłoby osłonić ją od wiatru. Nie znalazłem nic takiego, ale wpadłem na pomysł. Skupiłem się z całej siły, a przed nami zaświeciła się mikroskopijna kulka.
- Co robisz ...? - spytała Alarica, a kulka rosła i rosła oraz powoli zmieniała kształty...
- Stwarzam Ci szybki powrót do domu. - wyjaśniłem, a ,,kulka" osiągnęła teraz wysokość ponad dwóch wilków. Przed nami stał pegaz.

Zanim Alarica zdążyła coś powiedzieć wsadziłem ją na pegaza, bo wichura przybierała na sile.
- To Avier. Zabierze Cię do Twojej jaskini. Jak już Cię podwiezie, to go wypuść, jeśli będzie chciał odlecieć.- pokrótce wyjaśniłem, bo śnieg już zawiewał mi usta. - Ja muszę już iść, bo jeszcze nie trafię do jaskini. Może kiedyś znów pokłócę się z Tobą o dzika... - zaśmiałem się i klepnąłem pegaza, a ten wzleciał w powietrze. Jeszcze przez chwilę obserwowałem ich, ale po chwili śnieg mi to uniemożliwił. Ufałem swoim stworzeniom, bo sam je tworzyłem i sam dawałem im wytyczne. Avier wiedział gdzie lecieć, sam mu przecież przekazywałem swoje myśli. Był przy tym jeszcze całkiem dobrze zbudowany ( mogłem sam sobie tego powinszować ), że bez mniejszych problemów powinien zawieźć tę damulkę tam gdzie trzeba. Tylko teraz ja musiałem jakoś wrócić...
Przedzierałem się przez zaspy, ale gdy dotarłem do lasu było już lepiej, mimo, iż śnieg zasypywał mi oczy i nos. Do domu dotoczył się bałwan, zamiast mnie. " Ostatni raz dałem się tak wrobić" myślałem, bo mój charakter wziął górę. Za długo dziś byłem miły. Musiałem się wyładować.
- Hej, wszystko ok? - spytał się Assi, gdy się już otrząsnąłem - Strasznie długo Cię nie było. Gdzieś się szlajał ?
-Tam gdzie chciałem.- odburknąłem, a Assi znając mnie, zmilczał. Nieco zrażony, podsunął mi mojego dzika, podsycił ognisko i poszedł spać po drugi koniec jaskini. Ja też po posiłku udałem się na spoczynek. Nie mogłem się wyzbyć myśli o tej babie, więc odwróciłem głowę w stronę wylotu jaskini i wpatrywałem się w zamieć. W końcu zasnąłem. A śnił mi się... jej uśmiech.
< Alarica ? - co u Cb ? >

Od Alarici - C.D. Katniss


"Na razie wystarczy ci tylko informacja że prawdopodobnie twoja matka nie żyje"-słyszałam w głowie słowa Katniss. Mimo, że nie liczyłam na to, że ktoś może przeżyć, poczułam jak do oczu napływają mi łzy. Szybko je otarłam i spojrzałam na przyjaciółkę.
-A więc nie wiesz, co się stało z moim ojcem?-spytałam się.
Katniss pokiwała głową i spuściła wzrok.
Dojadłam do końca resztki, ale niestety zmartwienia nie zniknęły wraz z jedzeniem. Musiałam to wszystko przemyśleć.
-Muszę wyjść-oznajmiłam i szybko odskoczyłam od stołu. Gdy odsunęłam głaz zimny wiatr zwalił mnie z łap. Zaspy były już dwa razy większe ode mnie. Widok stawał się bardziej zamazany, płatki śniegu z impetem wpadały mi do oczu. Nagle poczułam na sobie ciepłą łapę Kat.
-Rozumiem, że chcesz się przejść, ale może nie dzisiaj. Jeśli szybko nie wrócimy to możemy tu zamarznąć a znajdą nas dopiero na wiosnę. Zamrożone na kostki lodu.
Kat miała rację. Zbliżała się burza śnieżna.
<Katniss?>

Od Katniss


Avalon Wschodnią przykryła gruba warstwa śniegu ,teraz tutejsze życie trochę zwolniło,a właściwie było wręcz niewyczuwalne ,zupełnie tak jakby nikt nie zamieszkiwał tych terenów, w środku dnia można było usłyszeć najcichszy krok i szelest ,nawet swój własny oddech wydawał mi się być nadzwyczaj głośny .Usłyszałam jak ktoś przedziera się przez zaspy ku mojej jaskini i był to nikt inny jak Alarica .
-W końcu wróciłaś ! -krzyknęłam i od razu zaśmiałam się widząc samice od stóp do głów oblepioną śniegiem -wyglądasz jak bałwan i chyba nim jesteś skoro wybrałaś się w podróż w taką śnieżycę -samica weszła do jaskini i otrzepała się zrzucając z siebie nadmiar zimowego wytworu ,zasunęła drzwi i od razu podbiegła do ogniska .
-Jestem głodna jak wilk ! -wysapała .
-Wiesz gdzie jest spiżarnia moja droga .-odparłam sama kończąc konsumpcje mojego dzika .
-Liczyłam na to że przygotujesz mi jedzenie ,spójrz na moje łapy !Toć to sam lód !
-To będzie dla ciebie nauka .-odparłam nie ruszając się z miejsca,
W końcu Alarica zrozumiała że nie ma sensu prosić mnie o coś czego i tak bym nie zrobiła i samodzielnie przyrządziła sobie posiłek .Po zjedzeniu skierowała do mnie swój zabójczy wzrok nr.7.
-Powinnaś mi podziękować za to że kiedy ciebie nie było ja zrobiłam tak duże zapasy ,a więc?-uśmiechnęłam się złośliwie
-Dziękuje - Al teatralnie wywróciła oczami i usiadła przy radośnie tańczących płomieniach .
Przez chwilę milczałyśmy aż w końcu samica zadała mi pytanie:
-Katniss ,powiedz mi co się stało z moimi rodzicami ?
-Czy aby na pewno chcesz o tym wiedzieć ? -zapytałam.
-Tak ,bardzo tego chcę .-odrzekła stanowczo.
-Kiedy cień na nas napadł ,chyba nasze rodziny uciekały w przeciwnych kierunkach bo straciłam twoich rodziców z oczu ,a ty samotnie przedzierałaś się między spanikowanymi wilkami ,mój tata wziął cię na wpół żywą na grzbiet i uciekaliśmy ale złapali nas ,trafiliśmy do klatek .Właściwie nie byłyśmy świadome zagrożenia .Kiedy ty spałaś widziałam jak wynosili oni martwą wilczycę do złudzenia przypominającą twoją matke ,widać było iż długotrwale ją torturowali ,ale twój ojciec ?Nie wiem co się z nim stało nie widziałam go od czasu napadu .Nie będę opowiadać ci o szczegółach sądzę że narazie wystarczy ci tylko informacja że prawdopodobnie twoja matka nie żyje a i to będzie dla ciebie olbrzymim ciosem .

Alarica ?



Od Katniss - C.D. Assi'ego


-Ty przynajmniej masz pewność że nie żyją , wiem że to dziwnie brzmi ale ja uważam że gorzej jest żyć w nie wiedzy .
Ja osobiście nie mam pojęcia czego się spodziewać i co by było dla mnie bardziej bolesne- to że przeżyli ,ale mogliby zginąć przez to że ich zostawiłam ,czy to że odeszli z tego świata .Co by się nie wydarzyło wina i tak spoczywa na moich barkach ,nie tak mnie wychowano .Powinnam tam zostać i zginąć lub ewentualnie przeżyć ale wspólnie z nimi a nie myśleć jedynie o swoim bezpieczeństwie ,to było najbardziej egoistyczne zachowanie w moim życiu i chyba nie ma dnia ani godziny kiedy o tym nie myślę .-skierowałam wzrok na ziemię -dlatego szukam tu smoka ,który był moim towarzyszem za czasów dziecięcych ,ale nie wiem czy on jeszcze o mnie pamięta,czy zaprowadzi mnie do rodziców czy też będzie błądził w niebieskich przestworzach zataczając kręgi nad moją rodzinną watahą w oznace że tam leżą ich martwe ,bezwładne ciała .Każdy dzień jest dla mnie zagadką i choć w środku czuję rozdzierający ból nie chce aby ktokolwiek zobaczył go malującego się na moim pysku .-zacisnęłam łape formując coś na kształt ludzkiej pięści i ponownie spojrzałam w gwiazdy. Assi słuchał mojej opowieści w milczeniu ,zupełnie tak jak ja jego .Dopiero po fakcie zdałam sobie sprawe że powiedziałam o tak ważnych dla mnie rzeczach zupełnie obcemu wilkowi.-Ja chyba oszalałam -zaśmiałam się w duchu z własnej głupoty -może to przez to uderzenie w drzewo zaczęłam mówić prawie że nieznajomemu wilkowi o swoim życiu .-i pomimo tego że w głębi duszy mocno karciłam swoje zachowanie ,uśmiechnęłam się (bardzo) delikatnie do samca.

Assi ?



czwartek, 30 stycznia 2014

Od Alarici - C.D. Avero

Wydawało mi się, że Avero lekko spochmurniał, ale szybko odzyskał humor sypiąc mi pyłem w twarz. Poczułam jak coś łaskocze mnie w przełyku i zaczęłam kaszleć. Zaczęliśmy się śmiać, a ja czułam się naprawdę szczęśliwa. Nie chciałam wracać do domu, chciałam tu zostać, zatrzymać czas. Spędzić wspaniale ten ostatni dzień, zanim przyjdą mroźne wichury i zamiecie śnieżne. Nigdy jeszcze nie byłam tak radosna, chyba tylko wtedy, gdy odnalazłam Katniss. Czasem zastanawiałam się co ona musi przeżywać, bo pamiętała wszystkie chwile z dzieciństwa. Z jednej strony jej zazdrościłam, pamiętała chwile spędzone z rodziną, zabawy, piękne wspomnienia, ale z drugiej pamiętała również o tych wydarzeniach w klatce, śmierci bliskich. Czasem zastanawiam się dlaczego ja nic nie pamiętam z tamtego czasu. Może ktoś uderzył mnie czymś mocno w głowę, albo przeżyłam zbyt wielki szok. Nie wiem.
-Alarica?-z zamyślenia wyrwał mnie głos Avero.
-Wybacz, na chwilę odleciałam-uśmiechnęłam się.
Zaczął padać pierwszy w tym roku śnieg. Delikatne, małe płatki spadały z nieba wirując w powietrzu. Pomimo to wcale nie było czuć chłodu.
-Nie jest ci zimno?-spytał się samiec, z nieudawaną troską w głosie.
Spojrzałam w oczy wilka. W poświacie księżyca zdawały się świecić, jakimś tajemniczym blaskiem.
-Nie-wyszeptałam i posłałam mu nieśmiały uśmiech. Ostatnio tak często się uśmiechałam.
 
<Avero?>

Od Avero - C.D. Alarici

Wilczyca śmiała się na całego. Wywróciłem oczami i przeturlałem się po Polanie. Byłem teraz cały w słodziutkim srebrnym pyłku. Bleee. Przynajmniej Alarica miała ubaw.  Teraz gdy już cały się ubabrałem, wstrząsnąłem futrem, a srebrny pył uniósł się w powietrze. Wszystko w okół nas zaczęło błyszczeć, a powiew wiatru sprawił, że kwiaty zaczęły cicho dzwonić. Spojrzałem na Alaricę. Była wesoła, wręcz promieniała. Widok ten by tak przyjemny, że sam nawet się mimowolnie uśmiechnąłem. Uśmiechałbym się dalej, gdyby mój wzrok nie padł na niebo. Widok nocnego nieba, napełnił moje serce tęsknotą i bólem. "Przecież właśnie w taką samą noc utraciłem wszystko" i przypomniałem sobie płomienie, krzyk i rozpacz, opłakiwanie poległych i grzebanie zmarłych. I tą świadomość że z setek wilków, pozostałem tylko ja i mój brat...
Z nieba zaczął spadać pierwszy śnieg. "Co było to było, co ma być, będzie. " pomyślałem ponuro. Alarica nieśmiało podeszła do mnie z prawej strony.
- Wszystko dobrze Avero ? - spytała delikatnie. Przez chwilę wpatrywałem się w ziemię. Ukradkiem od niechcenia, dotknąłem jednego z kwiatów. "Chcę żyć dziś, tu i teraz. Nie chcę być tym kim nie jestem, nie chcę być tam gdzie mnie nie ma. To jest dzień i to jest miejsce. " przypomniałem sobie słowa jakiegoś wielkiego wojownika... Jakiego ? Nie wiem. Nigdy nie miałem pamięci do imion, ale gościu miał rację.
- A jak miało być ? - spytałem i strzeliłem garścią srebrnego pyłu prosto w jej twarz. Zaśmiałem się, a ona odkaszlnęła tą dawkę pyłu, którą wciągnęła do płuc. - Wyglądasz tak uroczo kiedy kaszlesz ... - zacząłem się niewinnie nabijać. Humor od razu mi się poprawił. Jej uśmiech też trochę pomógł.... Choć raczej nie zdawałem sobie z tego sprawy...
< Alarica ? >

Od Assi'ego - C.D. Katniss

Przypomniałem sobie zamazany obraz rodziców... Wszystko co mówili, kochali...
- Gdyby to odemnie zależało, to nigdy bym się z nimi nie rozdzielił...- westchnąłem - Tak. Oni żyją. Ale żyją tam, gdzie jeszcze nie mogę się dostać... - powiedziałem cicho i wskazałem na niebo. - Tak samo jak moje całe rodzeństwo prócz Avero. Jak moi dziadkowie i jak moje babcie. Tak samo jak cała kraina, z której pochodził mój mój dziadek, mój ojciec i moi bracia. Ja pochodzę stąd. Urodziłem się w kraju mojej matki. Mówi się jednak, że tam dom Twój, gdzie serce Twoje. Moje serce zostało tam, daleko za Dzikimi Górami. Tam gdzie je zabito i pochowano. Moje serce zostało razem ze stosami trupów, a ja muszę nauczyć się żyć na nowo. Bez serca, bez bliskich, bo Avero to trudny typ.... -  odparłem ponuro - Długo walczyłem z chęcią zemsty... Ale zemsta nie uspokaja... Nie przynosi ukojenia. Avero tego nie rozumiał i nie zrozumiał. Dlatego wróciliśmy tu, do kraju matki. Jak się tu urodziłem... Były tu setki magicznych wilków! Miałem nadzieje, że.... że spotkam ich i namówię część do odbicia kraju moich ojców... Ale zastałem niewielką liczbę i to podzieloną na pół. Wilk przeciw wilkowi. Brat przeciw siostrze. Co miałem zrobić ?! Sam bym nic nie zwojował, a może jeszcze brata bym stracił... - mimowolnie powiedziałem rozgoryczony - Zostałem, przynajmniej do czegoś się przydam kuzynce...  - powiedziałem choć wiedziałem w duszy, że nie do końca pozbyłem się chęci zemsty.  ONI napadli na nas w tym najważniejszym dniu mojego życia, czyli wtedy gdy miałem przyjąć śluby Wojownika. Jeszcze pamiętałem huki wystrzałów, ale najbardziej uwiecznił mi się w pamięci widok śmierci ojca. Nigdy nie zapomniałem i nigdy nie wybaczyłem. - Mojego ojca... - powiedziałem zachrypniętym głosem - Przywiązano razem z innymi Wojownikami do stuletniego drzewa, które było znakiem stabilności i potęgi naszej krainy i... podpalono, bo przecież jakże śmiesznie wygląda umierający w płomieniach wilk....Ale tata, nie powiedział nic, nie wydał najmniejszego dźwięku. Stał wyniosły i dumny, a płomienie pożerały jego ciało... To była najlepsza lekcja jaką kiedykolwiek dostałem... I to wszystko co mogę Ci powiedzieć na temat mojej rodziny... - zakończyłem cicho...
< Katniss ? >

Uwaga!

Tu Miria.  Przez cały jutrzejszy dzień ( piątek ) mnie nie ma i może mnie nie być już dziś wieczorem. Prosiłabym, żebyście wszystkie opowiadania przez ten czas kierowali do bezimienna .
Postaram się jeszcze dziś dokończyć opowiadania, ale nie wiem czy zdążę. 
W sobotę już będę i w sobotę wszystko wraca do normalnego ładu (tj. wysyłacie opka do mnie ).
Za wszystkie utrudnienia przepraszam najmocniej i dziękuję za wyrozumiałość :)
                                                                                                                             ~~~ Assi, Namiestnik