Cat Paw Print

czwartek, 23 stycznia 2014

Od Katniss -C.D. Assi'ego


-Chyba mnie ominęła informacja, jak się nazywasz.Wrogiem nie jestem, przytomność umysłu odzyskałaś, a droga już niedługa, więc przedstaw mi się chodźże, bo dobrze wiedzieć kogo się prawie na tamten świat posłało...
-Mówisz do mnie strasznie wyniośle i zawile ,a ja jestem prostą wilczycą i lubię z kimś rozmawiać prostym językiem no chyba że nie potrafisz używać prostych sformułowań ?W tej sytuacji będę zmuszona również się do ciebie zwracać w taki sposób a z moich ust to nie brzmi zbyt dobrze .- uśmiechnęłam się tajemniczo.
Samiec zatrzymał się ,chyba musiał się zastanowić .Przyspieszyłam i ruszyłam chwiejnym , niepewnym krokiem w kierunku swojej jaskini.
-Chwileczkę -usłyszałam zza pleców
lecz zanim samiec zdołał wydobyć ze swojego pyska kolejne słowa ,obróciłam łeb w jego kierunku :
-Katniss ,mam na imię Katniss-po czym nie czekając na jego reakcje doszłam do jamy i zasunęłam za sobą drzwi w postaci głazu (zasuwam je zawsze swoją mocą powietrza ,gdyż siła fizyczna nie jest moją najmocniejszą stroną ),po czym udałam się na spoczynek bo nadal niemiłosiernie bolała mnie łepetyna .
W sumie dopiero kolejnego dnia przypomniałam sobie o jeleniu ,przecież należy mi się on po tym co przeszłam .Poszłam do Assi'ego ,ale nie było go w jamie ,więc obeszłam ją ze wszystkich stron ,wiatr wiał niemożliwie ,poczułam przeszywające mnie dreszcze i ugięły się pode mną nogi i znowu pojawił się że tak to ujmę błękitnonogi basior akurat w chwili gdy gorzej się poczułam ,dlatego jak gdyby nigdy nic wyprostowałam się i stanęłam przed nim dumnie pomimo narastającego bólu .
-Cześć Assi wiesz gdzie jest mój jeleń ? -spytałam lekko zaciskając zęby ,jednakże w taki sposób aby on nie zauważył .

Więc Assi gdzie mój jeleń ?

UWAGA!

Deklaruję do każdego członka Avalon Zachodniej! Przed wojną systematycznie pisaliście opowiadania, a teraz? Wschodnia wzięła się w garść to my też to zróbmy! Chcę widzieć przynajmniej po jednym opowiadaniu od każdego członka watahy do końca tygodnia, chyba że podacie mi jakiś dobrze uzasadniony powód. Inaczej wyrzucam z watahy.

~~ Alfa Avalon Zachodniej, Lara

Od Alarici - C.D. Katniss

Katniss była tak podniecona, że nie mogła dłużej usiedzieć w miejscu.
-Jesteś pewna, że to dobry pomysł?-zapytał się Creatur.
-Oczywiście, co miałoby się nie udać?-Kat uśmiechnęła się i powoli zaczęła skradać się do smoka.
"raz kozie śmierć"-pomyślałam w duchu i ruszyłam za przyjaciółką. Katniss była już bardzo blisko smoka, lecz ten ją wyczuł. Wilczyca w mgnieniu oka wskoczyła na grzbiet, zanim potwór zdążył zareagować. Zarzuciła mu linę na szyję i gdy wydawało się, że wszystko idzie zgodnie z planem, zwierzę zaczęło szaleć. Wzbiło się w powietrze i zanurkowało z impetem w dół. Katniss krzyknęła, ale dzielnie trzymała się końcówki liny. Smok wylądował i zaczął bić ogonem o ziemie. Zamachnął się nim i prawie strącił mnie i Creatur'a z nóg. Kat skorzystała z chwili zamieszania i rzuciła samcowi linę. Wilk mocno trzymał smoka, ale ten zrobił nieoczekiwany ruch głową i pociągnął w górę Creatur'a, który jednak szybko opanował sytuację. Teraz była moja kolej. Szybko przechwyciłam linę i przewiązałam jak najmocniej się dało o pień najbliższego drzewa. Smok przestał się buntować, a Katniss krzyknęła z zadowolenia. Creatur podbiegł do smoka i zaczął się mu uważnie przyglądać, jednak mój wzrok przykuł jakiś ruch w głębi lasu. Coś się zbliżało.
Katniss i Creatur byli pochłonięci ożywioną rozmową i zbyt zachwyceni smokiem, aby zwracali na coś innego uwagę.
-Nie chcę wam przerywać, ale mamy kłopot-powiedziałam grobowym tonem.
Wilki odwróciły się w stronę lasu i zamarły.
Z zarośli wyszedł przerażający smok, jeszcze większy od tego, którego złapaliśmy.
<Katniss, Creatur przeżyliśmy ;p? >

Od Alarici - C.D. Avero


Avero ruszył do przodu zostawiając mnie osłupiałą z tyłu. Zachowywał się jak gdyby nigdy nic, a ja wciąż nie mogłam uwierzyć w to co zobaczyłam. Bo raczej normalne to nie było, że jeleń posłusznie przydeptał na wezwanie wilka, położył się przed nim i dał się zabić. Chwyciłam dzika i dogoniłam samca.
-Jak to zrobiłeś?-zapytałam się zdyszana.
Avero tylko uśmiechnął się tajemniczo i mruknął coś, czego nie dosłyszałam, bo właśnie dostałam gałęzią w twarz.
Widziałam, że samca to rozśmieszyło, ale nie skomentował tego w żaden zgryźliwy sposób, za co byłam mu wdzięczna.
Po kilku minutach drogi dzik zaczął mi nieprzyjemnie ciążyć, natomiast Avero niósł swoją zdobycz jakby nic nie ważyła. Zrobiło mi się gorąco, a każdy kolejny krok był coraz cięższy. Jakby tego było mało, zarzucało mnie i ciągle wpadałam w jakieś przeklęte kolczaste krzaki. Co jak co, ale siłą to nie grzeszyłam. Nie byłam słaba! Co to, to nie, po prostu moimi głównymi atutami były zwinność i szybkość. Po prostu nie zostałam stworzona do chodzenia kilometrów z ciężkim, dorosłym dzikiem na grzbiecie. Avero co jakiś czas odwracał się i spoglądał na mnie. W tych momentach uśmiechałam się głupkowato i udawałam, że noszenie takiego cielska to drobnostka. Było mi trochę głupio, bo w końcu wyrwałam go samcowi, co by sobie pomyślał gdybym teraz przyznała się, że nie mam siły go nieść? Nie, nie zamierzałam dać mu tej satysfakcji, chociaż w głębi duszy wiedziałam, że Avero domyśla się, że brak mi sił. Tak rozmyślając nie zauważyłam korzenia wystającego z ziemi, o który zahaczyłam łapą i runęłam jak długa, przy okazji popychając samca. Wilk w ostatnim momencie złapał równowagę, ale mnie przygniotło cielsko dzika.
<Avero? :) >

środa, 22 stycznia 2014

Od Vayper'a - C.D. Assi'ego





Uśmiechnąłem się.
-Vayper, tak mnie zwą. Watahy szukam. A pewna urodziwa dama-tu lekko zachichotałem na wspomnienie Kayn -sprowadziła mnie...chyba, wbrew własnej woli.
Assi przyglądał mi się w milczeniu. Wreszcie ruszył powoli w przeciwną stronę.
-Watahy, powiadasz-powtórzył cicho. Skinąłem głową i patrzyłem na basiora wyczekująco. Westchnął.
-Watahy...-mruknął ponownie, a ja zaśmiałem się lekko.
-To jak będzie, Assi? Słynny namiestniku?-zapytałem i jako wilk wyluzowany, klapnąłem sobie na ziemi.

<Assi?>

Od Assi'ego - C.D. Katniss

Uśmiechnęła się do mnie ironicznie, acz przyzwyczajony do tego przez swojego brata, odpowiedziałem uśmiechem promiennymi i całkiem szczerym.
- To dobrze. Ty przynajmniej wiesz czego chcesz, a czego nie. Z innymi wilkami bywa trudno. - odpowiedziałem szczerze. - No, w każdym razie przynajmniej powinienem Cię do jaskini odprowadzić.
- Nie trzeba, dam sobie radę. Nie musisz się fatygować. - odpowiedziała ( znów zasłyszałem sarkazm) i wstała choć z trudem, bo po takim zderzeniu trudno orientację i równowagę złapać, lecz nie pomogłem jej, ponieważ takim, jak ona zbyt częste pomaganie, ujmę przynosi, choć tylko w ich wyobrażeniu.
- Azali ja pytałem Cię o to? Ja Ci to po prostu oznajmiam i choćbyś miała mnie za to znienawidzić, na swoim postawię, gdyż mój to obowiązek. - powiedziałem wesoło ( bo uśmiech jest zawsze najlepszym środkiem na ironie i sarkazm ), lecz tak by nie mogła mi się sprzeciwić i skierowałem się ku wyjściu z jaskini, a poczekawszy na nią, puściłem ją przodem, jak to wypada wilkowi przy wilczycy. Nie wspomnę przy tym, jej wzroku, bo od początku patrzyła ona na mnie jakbym się z choinki urwał. Jednakowoż jak już weszliśmy w las, to ja obrałem prowadzenie, torując ewentualne zarośla, przed wilczycą, pytając czasem, w którą stronę się skierować.  Mimo iż zwolniła mnie całkowicie, od przeprosin i innych wynagrodzeń, na sumieniu zawsze ślad pozostaje, więc by zetrzeć go i tutaj, robiłem wszystko, co mogliby ojcowie na moim miejscu zrobić, gdyż zasad Rodu, trzymać się należało i mnie. Pieczołowicie pilnowałem, by nie miała okazji wyrzec się mojej pomocy, choć to nie było trudne, gdyż wytrzeszczała cały czas oczy ( jakby wariata pierwszy raz na oczy zobaczyła). Mnie to nie przeszkadzało zupełnie, wiele wilków tak reagowało na pierwszy kontakt ze mną, choć i bywały takie, co nie skąpiły chociaż jednego przyjaznego uśmiechu. Szliśmy dość szybko, ale uderzyło mnie to, że nadal nie znałem imienia wilczycy. -Chyba mnie ominęła informacja, jak się nazywasz. - wspomniałem i zrównałem swój chód z jej krokiem. - Wrogiem nie jestem, przytomność umysłu odzyskałaś, a droga już niedługa, więc przedstaw mi się chodźże, bo dobrze wiedzieć kogo się prawie na tamten świat posłało...- dodałem pogodnie, bo wilczyca siedziała cicho niczym trusia, może to na mnie za coś obrażona, może jeszcze w swoim świecie fruwająca..

< Katniss - dokończysz ? >

wtorek, 21 stycznia 2014

Od Assi'ego - C.D. Vayper'a

Ledwo co tu przybyłem wraz z bratem, trafiło mi się i spotkałem swą kuzynkę. Nim się obejrzałem zostałem jej Namiestnikiem i wschodnie tereny krainy praojców dzierżyłem w opiece .
Właśnie się jeszcze wprowadzałem do swojej jaskini, gdy z tyłu dobiegł mnie głos.
- Przepraszam bardzo, powiedziano mi, że tutaj mam szukać namiestnika Alfy... - powiedział czarno-bury wilk i skłonił się wpół. Parsknąłem śmiechem, na co ten, zdezorientował się. - Czy źle trafiłem ? - spytał.
- Niby nie. Ale ukłony to Ty ślij Naszej miłościwej Alfie, mej kuzynce Larze. Wytworne słowa, możesz sobie odpuścić, gdyż w moich stronach najczęściej obłudnicy się nimi posługiwali, a Tych nie toleruję wśród swych kumów. Zwą mnie Assi, a oto moja łapa. - powiedziałem stanowczo, aczkolwiek z uśmiechem, a gdy się przedstawiłem wyciągnąłem łapę na powitanie. Wilk uścisnął mi łapę i choć uścisk jego mocniejszy był od mojego, wywnioskowałem, że nie siła jest jego najmocniejszą stroną. - A teraz mówże kim jesteś, jak Cię zwą i po co Tu przybywasz ...

< Vayper ? >