Cat Paw Print

wtorek, 28 stycznia 2014

Od Katniss - C.D. Assi'ego

Gdy tylko samiec zniknął z pola mojego widzenia ,moje nogi przedtem znajdujące się w idealnie prostej linii ,ugięły się i lunęłam bezwładnie na ziemię.Nie straciłam jednak przytomności, po prostu nie czułam nóg ,a to dziwne bo wiele dziś nie chodziłam .Przez moment rozglądałam się po jamie ,Alarici nigdzie nie było więc poszłam spać ,tak teraz sen był najlepszym możliwym rozwiązaniem.
Drzemało mi się okropnie ,miałam koszmar na koszmarze a kiedy otwierałam oczy widziałam przed nimi wirujące wokół stwory ,których nigdy wcześniej żadne wilcze oko nie widziało ,do tego towarzyszył mi ból łba ,jednym słowem mówiąc- okropność .Al chyba na chwilę wróciła bo się ze mną przywitała i zapytała czy się dobrze czuje ,odrzekłam ,że owszem ,bo przecież nie będę nikomu skarżyć się na ból gdy nie ma potrzeby ,po czym moja przyjaciółka odeszła .Znowu udałam się na spoczynek ,ale teraz było już lepiej ,o wiele ,to nic że przespałam cały dzień ,warto było.Kiedy tylko poczułam się na siłach wyszłam z jaskini .Było już strasznie ciemno ,nikt nie odważył się wyjść o zmroku ze schronień ( nie mam pojęcia dlaczego ) ,dlatego jedynymi moimi towarzyszami były przemykające od krzaka do krzaka małe ssaki.
W końcu doszłam do celu -Jeziora Nieboskłonu i kogo tam zobaczyłam ?Assi'ego !
-Och no proszę co za zbieg okoliczności -powiedziałam siadając nieopodal basiora -Nie możesz spać ?-zapytałam po chwili.
-Tak się składa ,że nie -odparł -Dlatego przyszedłem tu pogapić się trochę na księżyc .
-To dziwne ,bo ja przyszłam tu w podobnym celu -uśmiechnęłam się delikatnie .
Tej nocy byłam w dosyć radosnym nastroju i chyba nie miałam ochoty śmiać się z kogokolwiek,ale spokojnie porozmawiać ,co było do mnie bardzo niepodobne .Oczywiście nadal jestem Katniss i nadal jestem najgorszym rozmówcą jakiego świat widział, no ale cóż...

Assi ?

Od Cassandry

Biegłam przed siebie, nie widząc praktycznie nic. Wzrok miałam zamglony, umysł osłabiony, owiany paniką. Wilki wciąż goniły mnie, a ja z każdą sekundą wyraźniej słyszałam ich śmiech. Zacisnęłam zęby, starając się nie płakać. W końcu wskoczyłam na wysoką, stromą skałę, mając nadzieję, że już mnie nie dopadną. Wszystko potoczyłoby się dobrze, gdybym w ostatniej chwili nie straciła równowagi. Zrobiłam krok do tyłu, jednak zamiast oparcia napotkałam jedynie powietrze. Wyczerpane ciało nie miało sił się ratować. Spadłam z czterech metrów, uderzając z hukiem o ziemię. Niesamowity ból przeszył moje żebra, prawą łopatkę i biodro. Wiedziałam, że to koniec. Wilki dobiegły kilka chwil później, wciąż rechocząc.
- No proszę, proszę- zaczął czarno-czerwony basior o żółtych ślepiach.- Wygląda na to, że kości jednak można złamać.
Reszta odpowiedziała śmiechem. Tylko jeden, stojący na tyle biały wilk z niebieskimi akcentami nie odezwał się ani słowem. Uciekał wzrokiem, ze wstydem malującym się na pysku. Tchórz. Pieprzony zdrajca.
- Zabiję cię, Sate...- syknęłam przez zęby w odpowiedzi.
- Och, naprawdę?- spytał z szyderczym uśmiechem, po czym stanął nade mną.- Nie sądzę, żeby udało ci się mnie nawet popchnąć, Bones... a co dopiero zabić... doprawdy, zabawna jesteś.
Ruchem głowy wydał rozkaz swoim towarzyszom. Ci od razu ruszyli w moją stronę, z wyraźnym zamiarem oszpecenia mnie do cna. Jęknęłam przy pierwszym szarpnięciu, jednak szybko się za to skarciłam. Przez resztę tortur nie pisnęłam słowa.
- Dobra... zostawcie to ścierwo- powiedział kolejny, zielony, zdecydowanie największy.- I nie waż się więcej pokazać w watasze. To, co się tu wydarzyło, było jedynie rozgrzewką.
Powoli zaczęli odchodzić, omawiając między sobą, jakie to wszystko było zabawne. Tylko biało-niebieski basior odwrócił się ze skrucha w moją stronę. "Przepraszam"- dało się wyczytać z jego oczu. I co z tego, że przeprasza? Oczekuje, że po prostu mu wybaczę? Zaufałam mu... a on mnie wystawił. Szczerze, to nie chciało mi się go nienawidzić. Miałam go gdzieś. Posłałam tylko mordercze spojrzenie w jego stronę, a on zwiał, podkulając ogon. Zamknęłam oczy, licząc na spokojny sen.

Wyskoczyłam zza krzaków całkowicie przezroczysta, szarżując na wielkiego zająca. Jednym, szybkim ciosem pozbawiłam zwierzę życia. Obgryzłam ciało do kości, nie zostawiając śladu po mdłym, żylastym mięsie, którego i tak nie było za wiele. Podniosłam łeb i wytarłam pysk z krwi, po czym wbiłam spojrzenie w horyzont. Minęły dwa lata odkąd zostałam brutalnie wygnana z watahy. Dwa lata, odkąd żyję w całkowitej samotności. No, o ile koszmary nie zaliczają się do towarzyszy, a tak się składa, że grają w moim życiu rolę pierwszoplanową. W porę zorientowałam się, że jestem na widoku. Wróciłam z powrotem w gęstszą część lasu, zwinnie omijając drzewa. Słońce zaczynało chować się za górami, a niedługo po tym na jego miejsce wstąpił księżyc. Zdążyłam się już nauczyć, że spędzenie nocy na ziemi w tych okolicach byłoby czystym masochizmem. Wskoczyłam więc na wysokie drzewo, pnąc się w kierunku najbliższych gałęzi. Położyłam się na trzeciej czy czwartej od dołu, na wysokości szesnastu metrów. Im wyżej się znajdowałam, tym bezpieczniej się czułam. Nie miałam ochoty na sen, chociaż wiedziałam, że korzystniej byłoby się wyspać-zamiast tego postanowiłam pooglądać sobie jak głupiutkie, nierozważne zwierzątka walczą o przetrwanie. Około pierwszej nad ranem pod moim drzewem pojawiła się niewielka puma. Mogła mieć najwyżej pół roku, miała złamaną łapę i dużą, obficie krwawiącą ranę na boku. Wyła okropnie. Jeszcze chwila i zwabiłaby tam wszystkie drapieżniki, a nie należały one do najmilszych istot. Przez chwilę wahałam się, jednak w końcu podjęłam decyzję- podniosłam się i zeskoczyłam w po gałęziach, po czym odbiłam się od ostatniej i poleciałam w dół. Wylądowałam miękko, jednak przednia prawa łapa wygięła mi się pod nienaturalnym kątem. Syknęłam kilka przekleństw pod nosem, słysząc dźwięk łamanej kości. Dlaczego akurat teraz? Zignorowałam ból, skupiając się na pumie, która wciąż mnie nie zauważyła. Skoczyłam na nią i bezceremonialnie uwolniłam ją od cierpień. Las znów wypełniła cisza. Westchnęłam z ulgą, jednak mój spokój został w porę przerwany (a jakże by inaczej) dzikim rykiem dochodzącym z odległości kilkunastu kilometrów. Niestety, odległość ta miała bardzo szybko zmniejszyć się do kilku kilometrów, a potem kilku metrów. Istoty te poruszały się w nadzwyczajnym tempie, jednak nie mogły wychodzić poza obszar lasu. Bez dalszych rozmyślań ruszyłam przed siebie. Nie-w-pełni-sprawna łapa dawała o sobie znać, skoncentrowałam się jednak na ucieczce. Po jakimś czasie zaczęły pojawiać się pierwsze halucynacje i zawroty głowy, które z każdą chwilą przybierały na sile. Byłam całkowicie świadoma faktu, że zarówno strach, jak i iluzje są celowo narzucane, jednak nie mogłam sprawnie funkcjonować. Bieg wyczerpywał mnie fizycznie i psychicznie, ostatnimi siłami zdobyłam się na ryk.Nagle czarne chmury podążające za mną kłębiły się w zwolnionym tempie, wiedziałam jednak, że nie utrzymam tego długo. Zaczęłam kuśtykać w stronę widocznej już granicy lasu. Wyskoczyłam z niego w chwili gdy wszystko wróciło do normy. Ciemna mgła uderzyła w barierę, po czym powoli zaczęła cofać się w głąb puszczy. Odetchnęłam z ulgą. Łapy mi się trzęsły, a ja cała chwiałam, ruszyłam jednak do przodu. Nie pamiętam dokładnie drogi. Przeszłam przez jakiś wąwóz, cieśninę, cokolwiek to było. Pamiętam opuchniętą łapę Pamiętam, że się potknęłam. Pamiętam, że na kogoś wpadłam. Chciałam przeprosić, jednak z moich ust wydobył się jedynie suchy kaszel.
- Mkhmm, wybacz...- mruknęłam.

<jakiś on?>

poniedziałek, 27 stycznia 2014

Od Assi'ego - C.D. Katniss

- Jeleń ? - zmarszczyłem brwi i namyśliłem się, przytaczając wszystko co zdarzyło się wczoraj - A! Ten jeleń! - przypomniałem sobie i rozjaśniłem się - Avero zaniósł go z mojego polecenia, do spiżarni watahy, ale odłożony jest specjalnie dla Ciebie.  Avero to mój młodszy brat, z którym się biłem, przez co Cię nie zauważyłem i nabiłem Ci siniaków.  Ale wszystko już dobrze ? - spytałem nieco zaniepokojony jej wyglądem.
- Wyśmienicie. - wysyczała dobitnie, ale nie wyglądała by mówiła prawdę.
- Serio? - spytałem ją i lekko popchnąłem. Zachwiała się i o mało się nie przewróciła, ale potrzymałem ją. -  Naprawdę, uważasz, że tego nie widać ?   - zaśmiałem się.
- Jeśli pozwolisz, pójdę już po swojego jelenia. - powiedziała dumnie, chcąc najwyraźniej zakończyć temat i skierowała się do spiżarni.
- Jasne, że pozwalam i nawet pójdę z Tobą. - powiedziałem niewinnie, udając, że nie zrozumiałem, że chce mnie spławić.
- Nie ma tej potrzeby, naprawdę. - powiedziała marszcząc brwi, pewnie poirytowana, zmęczona lub obolała.
- Jest. Źle się czujesz, możesz znów zasłabnąć, a winowajcą Twojego stanu jestem ja. Możesz wmawiać sobie, mnie i całemu światu, że się dobrze czujesz i dasz sobie radę, ale ja i tak zrobię swoje. - powiedziałem, a potem się chwilę namyśliłem - I w tym jestem do Ciebie podobny. - roześmiałem się. - No to idziemy ? - spytałem wesoło, a ona zmierzyła mnie bacznie wzrokiem. Poszliśmy. Asekurowałem ją, gdy była taka potrzeba. Później zaniosłem jej jelenia, do jej jaskini. Ta osobowość, w gruncie rzeczy, nie była taka złośliwa, dumna i sarkastyczna, jak mogło mi się wydawać na początku. W sumie to odzywała się czasami zupełnie jak mój brat, a tego mimo, że zaliczyłbym go do czubków, to lubiłem ( mimo iż okazywałem to piorąc się z nim na kwaśne jabłko i innymi <nie> uprzejmościami)  Tak czy siak, na jeleniu uprzejmości się skończyły.
- Smacznego! - zawołałem wesoło na pożegnanie, bo wątpiłem, by dalsze moje towarzystwo było dla niej miłe, lub chociaż potrzebne. Pobiegłem w las.
< Katniss  - co u Ciebie padalcu ? ;) >

Sojusz!

Zacznę od przeprosin. Przepraszam Mirię, że podjęłam tę decyzję bez jej wiedzy i proszę o wybaczenie. A teraz wydarzenie. Zawarliśmy sojusz z pewną watahą! Jest to nasz pierwszy sojusz, więc mam nadzieję, że wszystko dobrze się rozwinie.

 http://srebrzyste-deszcze.blogspot.com/

~~Lara, Alfa Avalon Zachodniej

Od Avero - C.D. Alarici

Ledwo się na łapach utrzymałem i odruchowo odwróciłem się z wściekle wyszczerzonymi kłami, ale zobaczywszy wilczycę ( a właściwie nie zobaczywszy jej ) przygniecioną dzikiem, ledwo powstrzymałem się od śmiechu. "Uparta. Wie, że nie da sobie rady, ale będzie niosła, aż do końca. " pomyślałem śmiejąc się w duchu. Podniosłem jedną łapą dzika i położyłem sobie na grzbiecie, a  następnie podniosłem Alaricę.Twarz miała całą w ziemi i zamknięte oczy. Strzepnąłem jej z pyska, trochę gleby. Pokręciłem głową z lekkim wyrazem kpiny na ustach i skinąwszy na wilczycę, odwróciłem się i ruszyłem wolnym truchtem. Wilczyca szybko mnie nadgoniła, bo z pewnością była odemnie szybsza. Spojrzałem na nią kątem oka. Miała smukłą sylwetkę, przez co można się było spodziewać przedewszystkim zwinności i płynności w ruchach. Jedynym utrudnieniem, musiał być jej jakże piękny, acz jakże nieużyteczny ogon, który będąc dłuższy niż przeciętne, oraz składając się z piór musiał przeszkadzać w wielu manewrach. Ale to wilczyca. Wilczyc przecież nie obchodzi, czy coś się przyda czy nie, jeśli dobrze wygląda.... - Gdzie zanieść Ci dzika ?
- Oddaj, sama poniosę! - zawołała jakby trochę zawstydzona, tym że nie dała sobie rady z ciężarem. 
- Słuchaj. Jesteś baba, więc się nie wstydź tego, że upadłaś. Dziewuchy to płeć słaba, choć rzekomo piękna - specjalnie powiedziałem ,,rzekomo" -i nie dają sobie z tymi rzeczami rady. Ale za to są przeraźliwie uzdolnione. Właśnie dlatego też, żeby samce nie były poszkodowane, to my jesteśmy przerośnięci i silni, bo zazwyczaj piękni, wszechstronnie uzdolnieni nie jesteśmy. Więc, daj mi nieść tego dzika, dobrowolnie, bo i tak Ci go nie dam do niesienia! - zawołałem zawzięcie. Ta kraina była jakaś inna i to poważnie. Tam gdzie się urodziłem, normalne było, że samiec niesie wszelką zdobycz i odciąża nawet wilczyce, których nie cierpiał. Czasem i wilczycę się niosło, gdy ta się gorzej czuła. Tak było w zasadach. Kto tak nie robił, tracił honor i sprowadzał na siebie niesławę. A tu? A tu baby bawią się w facetów, chcą robić to, czym oni się powinni zajmować, oraz jeszcze, chcą być nawet w tym od nich lepsze! Pierwsze do wojny, do polowań, do noszenia ciężarów, do obrony rodziny, honoru... A chłopy co robią? Bawią się w ogrodników, bawią się w poetów, śpiewaków, kucharzy... Bawią się w baby. Niedoczekanie Alarici, żebym ja też się zmienił w faceta, co sobie nawet łapki boi się pobrudzić. - Gdzie odnieść Ci dzika? - spytałem jeszcze raz, ale twardo i uparcie.
< Alarica ? >

Od Assi'ego - C.D. Vayper'a

- Słynny nie jestem, a namiestnik tymczasowy. Mówiłem Ci już, że pokłony i inne pochwały, to przed łapami mej kuzynki. - zmarszczyłem brwi, bo to co mówił, nie było mi do smaku. - Tonący deski się chwyta, więc... Czuj się jak w domu... Każda para łap się przyda. - oświadczyłem twardo. - Kim chciałbyś być ?
- Szpiegiem. - odpowiedział pewnym siebie głosem, a ja zmierzyłem go bacznie wzrokiem.
 - No to chodź. - powiedziałem i nieco się rozchmurzyłem.
- Gdzie ? - spytał.
- Na przeszpiegi. - odpowiedziałem tak jakby to było oczywiste. Chciałem go sprawdzić, bo nie dałbym mu posady, do której by się nie nadawał. A tak pokaże mi na czym polega jego talent szpiegowski. Ruszyliśmy w las, kierując się na tereny Avalon Zachodniej. Mimo, że nie byliśmy już wrogami, na próbne przeszpiegi, najlepiej było właśnie iść do nich. Stanęliśmy n przeciw jaskini Alfy, a ja wskazałem na swoją kuzynkę. - To Twój cel. Masz wszystko zaobserwować. - powiedziałem szeptem. Wybrałem mu jako cel Larę, ponieważ jeśli udałoby mu się podkraść do niej, nie miałby większych trudności z innymi wilkami. A nawet jeśli wpadnie, to Lara zrozumie. I tak, później nie miałem zamiaru się z tym kryć, bo nowego członka trzeba było zameldować. Spoglądałem bacznym wzrokiem na to co poczyna sobie Vayper. Wyglądał na pewnego siebie, choć ja na jego miejscu nie byłbym taki pewny swego...
< Vayper ? Lara? >

Od Livi

Assair umarł. Umarł. Umarł.! Umarł! Od tamtego czasu prawie w ogóle nie wychodziłam z jaskini. Jednak dziś coś kazało mi to zrobić. Jakby niewidzialna smycz wytargała mnie na zewnątrz. Powolnym krokiem ruszyłam przed siebie... i nagle na coś wpadłam.
- Op... przepraszam...- wyjąkałam z przyzwyczajenia i spojrzałam na przedmiot stojący mi na drodze.
O dziwo to nie był przedmiot... Tylko wilk! Ładny wilk...
- O hehe....- wyjąkałam i potknęłam się o własne nogi.- Cześć...
Basior uśmiechnął się szarmancko.
- Cześć.- powiedział miło.- Jestem Assi. A ty to...
A ja zatonęłam w jego oczach.... Chyba znów się zakochałam... Dopiero kiedy minęło kilka chwil spostrzegłam, że basior na mnie patrzy.
- JA jestem Livi.- powiedziałam.
<Assi?>