Cat Paw Print

czwartek, 2 stycznia 2014

Od Armina - C.D. Lary.

Przyciągnąłem Larę do siebie chroniąc ją przed upadkiem. Zauważyłem, że się rumieni. Pomogłem jej odzyskać równowagę na kamieniu i ruszyłem dalej. Skonsternowany zachowaniem Lary gryzłem się w wargę, myśląc intensywnie.
- Armin? - zapytała mnie nie odwracając się.
- Mm? - mruknąłem cicho potwierdzając, że usłyszałem.
- Masz dziewczynę?
- Nie.
- To dobrze. !!! Znaczy, nie, że to dobrze, ale dobrze, że ja.. Ty… ja… To nie jest dobrze, ale to dobrze, że…
- Lara. Zrozumiałem.
Wilczyca wbiła wzrok w ziemię. Była cała czerwona. Nie pamiętałem żeby jakakolwiek wadera zachowywała się w ten sposób w moim towarzystwie. „Czy to możliwe żeby Alfa wrogiej watahy była we mnie zakochana?” - męczyło mnie.
- A Ty? - rzuciłem odnosząc się do poprzedniej rozmowy. Nie załapała.
- Co ja?
- Masz chłopaka?
- Ee… nie.
- Aha.
- Ale chciałabym. Jestem zakochana.
„Dobra, to możliwe.” - stwierdziłem zaskoczony tym odkryciem. Nigdy nie byłem zakochany, kiedyś podobała mi się Mikasa, ale to jedynie dlatego, że mi imponowała. Nie znalazłem wilczycy, przy której szybciej biło mi serce i, mówiąc szczerze, nie zamierzałem.
Jednak Lara… Cóż. Widać było, że jej na mnie zależy. Ja szczególnie jej nie lubiłem, ale chciałem mieć z nią dobre stosunki. Ale nic więcej… Byle nie więcej. Zawsze bałem się głębszych stosunków z wilczycami, tak też było tym razem.
Nagle dotarło do mnie, że zadziwiająco dużo czasu spędziłem na terenach wrogiej watahy. Postanowiłem jak najszybciej wrócić do Assair’a, w obawie czy aby przypadkiem nikogo <włącznie ze sobą> w okolicy nie zamroził. Wyjaśniłem to szybko Larze, a ta spojrzała na mnie smutno, odwróciła się i odeszła. Ruszyłem na tereny watahy Armel, czym prędzej zmierzając do jaskini Alfy.
[…]
Zastałem Assair’a nieopodal jaskini Livi. Czarnowłosa wilczyca siedziała na progu i płakała. Assair spojrzał na mnie z rezygnacją w oczach. Uznałem, że najlepszym pomysłem będzie po prostu zabranie go stamtąd.
- Alfo - zwróciłem się do niego kłaniając się lekko.
- Daj sobie z tym spokój - rzucił gniewnie. „Rany, na serio ma zły humor.” - przeszło mi przez myśl. Zbliżyłem się do niego próbując opanować drżenie spowodowane przeraźliwym chłodem bijącym od jego ciała.
- Wracajmy do Twojej jaskini. Do Twojego ojca - powiedziałem z naciskiem powstrzymując się od poklepania go po plecach, bo wiedziałem jak bardzo nienawidził czyjegoś dotyku. - Chodźmy.
Uległ mi i potulnie ruszył w stronę swojej jamy, kompletnie ignorując szlochającą Livi. Gdy dotarliśmy do jego lokum, westchnął tylko i usiadł ciężko na krześle. Zająłem się jego starym, schorowanym ojcem, żeby odciążyć Alfę. Położyłem go na posłaniu nieopodal ogniska, otuliłem kocem i podałem mu ciepły posiłek. Nie wiem czy zorientował się w ogóle, że zajmuje się nim ktoś, kto nie jest jego synem.
- Czy moja siostra przekazała coś ważnego? - zapytał Assair sięgając po smażący się kawał mięsa. Rzuciłem mu koc. Zignorował to.
- Jest zmartwiona i Cię nie rozumie, to wszystko - odparłem krótko.
- Zaczynam otwartą wojnę – powiedział nagle. Zauważyłem, że koc obok niego kompletnie zamarzł. Podałem mu inny. Ten też zignorował.
- Dobrze.
- Co o tym sądzisz?
- Pozwolisz, że się nie wypowiem?
- Nie.
- Uważam tak jak wcześniej. Nie pochwalam tego.
- Jak Lara.
- Tak.
Nagle w kącie coś zachrapało. Assair spojrzał na ojca z czułością w oczach. „Chyba jednak nie jest taki zły na jakiego wygląda.” – pomyślałem uśmiechając się smutno.

<Assair? ^u^>

Nowa członkini Watahy Armel !


Glia
Wojownik

Od Livi- C.D. Ass'a

- A wiesz co ja myśle?!- wrzasnęłam, aż z drzew w pobliskich 5 metrach ptaki odleciały.- Że jesteś najbardziej chamskim basiorem jakiego w życiu widziałam i który ma wielkie, przerośnięte ego i ktòry nie widzi nic prócz czubka własnego nosa oraz jest ślepy na uczucia innych! Specjalnie,.na twoje życzenie już nigdy do ciebie nie podejde!
Rzuciłam mu gniewne spojrzenie i fuknęłam na niego. Odwróciłam się i pobiegłam do lasu Nevell. Natychmias wyciągnęłam z mojej skrytki długi miecz z wizerunkiem smoka i ruchami pełnymi wściekłości trafiałam w wyznaczone sobie cele. Łzy kapały wciąż na ziemię. Łzy wściekłości i smutku, bólu. Teraz rozumiałam dlaczego Lara tak często się z nim kłóci. Nie można pokochać takiego wilka jak on. A jednak ja pokochałam. Teraz runęłam u pnia drzewa i pochłonął mnie szloch. Po kilku minutach postanowiłam wrócić do domu. Jednak przed moją jaskinią siedział o n. Szybko odwróciłam się markotnie pociągając nosem i ocierając łapą łzy, by usiąść plecami do samca.
- Livi... Livi czy ty płaczesz?- zapytał cicho.
Znów ogarnęła mnie wściekłość. Gwałtownie odwróciłam się i wykrzyczałam mu prosto w twarz.
- Tak! A wiesz dlaczego?!- moja łza kapnęła mu na łapę.- Bo do tej pory żaden wilk mnie tak nie zranił jak ty!!!!!
Odwróciłam się i znów ogarnęła mnie fala szlochu.
< Assair dokończ >

środa, 1 stycznia 2014

Od Ass'a - C.D. Livi

Otworzyłem szeroko oczy. Nie. To nie było ani do mnie, ani o mnie. Uprzejmie wysłuchałem do końca.
- Wiesz co ? Nie. Tak nie jest. To jest raczej tak : - zaśpiewałem cicho, acz porywczo krótki fragment.
<Muzyka>
Zakończyłem szybko, patrząc buntowniczo, chłodno i wyniośle, prosto w jej oczy. Odwróciłem się i odszedłem kawałek, by usiąść do niej plecami. Jako Alfa powinienem być opanowany. Tak się nie powinno odzywać do jakiejkolwiek samicy, nawet gdy jest irytująca, a w szczególności, gdy jest się jej przełożonym. Biłem się z myślami. Z jednej strony serce,wrodzona duma i bunt, mówiły, że mam ją wygonić z jaskini, a z drugiej strony, rozum, honor i sumienie, mówiły, że mam ją przeprosić. Ale słowo ,,przepraszam" było już dla mnie za trudnym słowem. Ja nigdy nie przepraszałem i przepraszać nie będę. Westchnąłem ciężko...Wstałem i odwróciłem się do niej.
- Zapomnijmy o tym zdarzeniu. Rób co chcesz. Walcz, giń, ratuj życie i je trać, ale pod żadnym, ŻADNYM pozorem, do mnie nie podchodź, ani tym bardziej nie dotykaj! - przerwałem tu i przez chwile zapadło milczenie. Siliłem się na dalsze słowa. - To... Nie wiecznie otaczający lód...jest we mnie najbardziej zimny... To nie lód... zamraża i zabija.... - wykrztusiłem. Trudno mi było cokolwiek mówić. Lód wokół mnie zaczął rosnąć. Powoli zamieniałem się w rzeźbę z lodu... - Proszę... Nie podchodź... Zostaw mnie tu...Proszę! - powiedziałem już spokojniej, choć naprawdę mi na tym zależało.  Musiałem zapanować nad mocą, bo inaczej w trybie natychmiastowym zmieniłbym się w bryłę lodu. Musiałem wyczyścić się z uczuć... Wręcz zresetować...
< C.D. Livi >

Od Dhiren'a - C.D. Kast'a


Sprawa Kast'a nie wydawała się teraz taka piękna. Zrozumiałem, że nie miał on łatwej przeszłości i pozostały mu głębokie blizny w psychice. Co gorsze, jego obawy mogły się spełnić. Szedłem tak w zamyśleniu, kiedy nagle Kast krzyknął i cofnął się o kilka kroków.
- Co się dzieje Kast?- zapytałem przestraszony zachowaniem basiora.
Ten tylko wskazał łapą w krzak. Nagle wyszedł z niego wąż. Dziwnie pachniał i już po chwili z otwartą paszczą rzucił się na Kast'a.
- Nie tak prędko!- warknąłem i pacnąłem go tuż przy pysku samca.
- Chyba nie wiesz z kim zadarłeś!- nagle wąż zmienił się w waderę, która warcząc skoczyła na mnie.
Zwinnie Odepchnąłem ją tylnymi łapami ale nie dała nam spokoju na długo po chwili ponowiła atak. Jednak kiedy zamachnęła się i rozdarła mi mały kawałek barku, z krzaków z płonącymi łapami wyskoczył Kishan. Przytrzasnął ją do ziemi i powodował, że jego płonące łapy przypalają jej lekko futro.
- Widzę, że masz ochroniarzy Kast...- zasyczała i już jej nie było.
- Dzięki Kishan.- odezwałem się i podszedłem do przerażonego Kast'a- Już po wszystkim.
- Nie ma za co.- odezwał się Kishan i również podszedł do zaskoczonego basiora.
- Kast?- zapytałem lekko nim potrząsając.
Wskazał łapą na mój rozdarty bark. Spojrzałem tam. Gęsta krew sączyła się z rany powoli ale obficie.
- Nic mi nie będzie.- powiedziałem, po czym lekko zanurzyłem łapę w pobliskiej kałuży.
Rana zniknęła.
 
<Kast?>

Od Luck'a - C.D. Margaux




Wadera spytała się mnie czy chce zobaczyć jej drugą połówkę. Zastanawiałem się co odpowiedzieć, ale Margaux podjęła decyzję sama. Nagle mój wzrok zaczął odmawiać posłuszeństwa. Zauważyłem tylko czarną postać drugiej Margaux i nagle zobaczyłem żółte oczy. Nie widziałem już mej ukochanej, tylko tak jakby urywki wspomnień. Nagle Margaux zapytała się mnie czy nadal chcę się z nią zadawać. Bez zastanowienia odpowiedziałem tak ale ona nic nie słyszała. Po chwili zorientowałem się, że mówię tylko w swoich myślach,a tak na prawdę nic nie robię tylko stoję jak ten słup. Zauważyłem łzę w oku Ux.
- Margaux...- szepnąłem i chciałem zrobić krok, ale blokował mnie swój własny umysł.
Wadera nic nie słyszała. Ktoś panował nad mym umysłem. Warknąłem.
- Kim jesteś?!- warczałem- I dlaczego mi to robisz?!
- Przzzzyjemnie ci patrzzzzzeć jak ona cccierpiiii?- nie widziałem obcego ale go słyszałem.
- Nie!- warknąłem.
- To przzzzzyjrzzzzyj ssssię jak odlatuje...- zaśmiał się obcy.
Mój umysł ciągle bronił się przed niespodziewanym gościem pokazując mi pewne obrazy. Krzak po mojej prawej i wredne, żółte oczy. Wszystko działo się w mojej podświadomości. Wadera zaczęła odlatywać.
- Żeby nie było ci przzzykro dam ci wypowiedzzzzieć do niej czzzzzztery ssssłowa porzzzegnania... sssss....- zasyczał i uwolnij mój umysł.
Padłem na ziemię wyczerpany.
-Zajrzyj w krzak!- wrzasnąłem do wadery.- Błagam!!!
Wadera odwróciła się,a ja poczułem ból w plecach jakby ktoś łamał mi kręgosłup. Padłem na ziemię skamląc w niebo głosy. Tarzałem się po ziemi jak opętany. Wiedziałem, że to wąż eskulopy wandi, który od dawna prześladował moją rodzinę. Wadera podleciała do mnie nie wiedząc co mi się dzieje. Nagle dostałem szczękościsku i piekącego bólu w żebrach. Coś niszczyło mnie od środka. Ux nie wiedziała co robić.
-Z...j...r...y...j.........-mamrotałem przez zaciśnięte zęby.- W...z....a....k......!!!
Margaux cudem zrozumiała moje polecenie. Osunęła gałązki w krzaku i wtem ogromny wąż wyskoczył prosto na mnie.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
To jego oczy widziałem. On uwięził mój umysł w moim własnym ciele. On mnie torturował. Margaux wrzasnęła kiedy jego ogromne jadowe kły wbiły się w mój bark. Ujrzałem zalewającą mnie kałużę krwi. Potem zapadła ciemność. Wiedziałem tylko siebie i pustkę. Nagle bark zaczął piec,a złoto pokryło ranę po ukąszeniu. Nie wiedziałem, że moja moc działa nawet na mnie. Otworzyłem powoli oczy. Dochodziły do mnie stłumione krzyki nie tylko Margaux ale także całej watahy. Półświadomie zerknąłem na mój bark. Znajdowała się tam okropna, ślimacząca się ropą blizna, ale również pozostałości po złocie. Węża nie było, a w pobliży mnie siedziała Margaux...
 
<Margaux? Nie zostawiaj biednego Luck'a ...>

Od Livi - C.D. Assair'a

Okazało się, że Assair wypowiedział watasze Avalon wojnę. Było u nas bardzo mało wilków, które mogłyby się przydać na wojnie. U Avalon więcej. Pomimo tego, że jestem łowcą postanowiłam wziąć udział w wojnie. Umiem walczyć, a nawet posługiwać się bronią żelazną. Mam też przydatne w walce moce. Postanowiłam iść z tym do Assaira. Każde spotkanie się z samcem nie było dla mnie łatwe. Jego oczy powodowały, że miękły mi nogi i traciłam panowanie nad sobą. To spotkanie także nie będzie dla mnie łatwe. Zapukałam ostrożnie do jego jaskini. Po chwili wyszedł. Stało się ze mną to samo co ostatnio, ale postanowiłam wziąć się w garść.
- Assar tak o tym myślałam i doszłam do wniosku, że...- westchnęłam.- Chciałabym wziąć udział w walce.
- Ale przecież jesteś łowcą! Nie dasz rady!- wrzasnął od razu.
- Ale szkolono mnie na wojownika! Doskonale pojęłam sztukę wojowania i posługiwania się bronią! Mam też przydatne moce!- położyłam mu łapę na ramieniu- Dam sobie radę.
Basior gwałtownie strącił ją.
- Nie dotykaj mnie!- wrzasnął.
- Dlaczego?- zapytałem zdziwiona.
- Nie widzisz tego lodu dookoła mnie?- krzyknął.- Zabiję cię!
- Lód mnie nigdy nie zabije- wzruszyłam ramionami.- Po prostu jestem na to odporna.
Chwyciłam łapę samca. Na mojej sierści pojawił się szron ale nic więcej. Nic nie poczułam. Basior patrzył z szeroko otwartymi ustami, ale potem się otrząsnął i szybko wyrwał mi swą łąpę.
- Nie dotykaj mnie.- powiedział krótko.
- A czyli to coś w stylu tego tak?- zapytałam i zaczęłam śpiewać:
<Muzyka>
<Ass? >