Cat Paw Print

piątek, 3 stycznia 2014

Od Kast'a - C.D. Dhiren'a

- To była ONA - powiedziałem z szeroko otwartymi oczami.
- Ale nic ci się nie stało prawda?
- No nie...
- A wiesz dlaczego? Jesteśmy watahą każdy skoczy za każdym w ogień i poświęci życie, żeby ratować brata czy siostrę. Teraz mamy wojnę...
- Jak to WOJNĘ?!
- Nie wiesz? Assair wypowiedział nam wojnę.
- Gnój...
Dhiren zachichotał.
- Ale mamy dobrego dowódcę, który już niczego się nie boi prawda?
- Możliwe... A jak będę na polowaniu?
- Jak tak to zawsze możesz liczyć na mnie. Mogę z tobą polować.
- Ale ona cię zraniła!
- Mi nic nie jest więc po co się przejmować? Mamy wspaniałych medyków!
- Wrodzona skromność - spróbowałem zażartować.
Spuściłem głowę.
- Dzięki, stary... Ale to nie jest hop siup i się nie boję. Levander może mnie dopaść dosłownie wszędzie!

Dhiren??

czwartek, 2 stycznia 2014

Od Creatur'a

Przechodziłem się po nieznanych mi terenach, aż nagle skoczyła na mnie wadera. Piękna wadera. Przyjrzałem się jej uważnie. Miała piękne, różnokolorowe oczy, białe futro i jedno skrzydło.
- Kim jesteś?- warknęła.- I czego chcesz?
- Jestem Creatur i poszukuję watahy.- odpowiedziałem spokojnie.- A czy teraz mógłbym Cię prosić, byś ze mnie zeszła?
Wadera niechętnie zeszła z mojego brzucha.
- Bardzo dziękuję.- odpowiedziałem całkowicie opanowany.- Może znasz jakąś watahę, do której mógłbym dołączyć?
- No w sumie...- wadera zastanowiła się.- Mogę przedstawić cię alfie...Chodź za mną.
Szedłem za wilczycą, która ewidentnie wpadła mi w oko. Była taka... taka urocza. Miała piękne, puszyste futerko koloru śnieżno białego i długi ogon. A jeszcze te jej oczy... Wkrótce dotarliśmy do jaskini.
- Proszę.- odpowiedziała dość sucho.- To tutaj.
Wszedłem do środka i poznałem alfę. Przydzielił mi obowiązki wojownika. Byłem dość tym zadowolony gdyż jako mały szczeniak uczyłem się mądrej sztuki wojowania. Potem wyszedłem z jaskini i.... i już jej nie było. Posmutniałem, gdyż miałem nadzieję choćby na przyjaźń. Zacząłem węszyć i już po chwili natrafiłem na trop samicy. Zadowolony ruszyłem w tamtą stronę. Nagle usłyszałem za sobą głos.
- Szukasz czegoś?
<Glia>

Od Glii - C.D. Armina

Oj, kiepski w gębie. To spotkanie być może będzie nudne.
- Ja lubię się wspinać, za to nienawidzę biegać- powiedziałam. Lubię ciszę, ale nie lubię się nudzić. Prawie to samo, ale jest jednak różnica. Przewróciłam się z brzucha na grzbiet i przeczesałam czuprynę na swojej głowie. Słońce grzało niemiłosiernie, a moje futro było niemalże suche. Teraz wilgoć nie przynosiła mi tak bardzo ukojenia. Westchnęłam.
- Idziesz popływać? Nie wiem jak ty, ale ja się zaraz roztopię.
- Ja chyba tu zostanę- wysilił się na uśmiech. Ja tylko wzruszyłam ramionami i czym prędzej pobiegłam w stronę wody. Gdy stałam na jednym z kamieni, uznałam, że jestem już wystarczająco blisko i skoczyłam na główkę. Szybko poczułam przyjemny chłód wody i... Nieprzyjemny ból, kiedy uderzyłam głową o dno. Spróbowałam się wynurzyć, ale tak jakoś wszystko wirowało... Byłam zdziwiona, że jeszcze nie straciłam świadomości. Machałam kończynami we wszystkie strony. W końcu jednak udało mi się wynurzyć i dopłynąć na brzeg, kaszląc przy tym ile wlezie. Kiedy jednak poczułam grunt pod stopami, od razu się położyłam. Tak, powinnam bardziej uważać. Wtem podszedł do mnie Armin. Wyglądał na przejętego. Wstałam powoli i chwiejąc się na nogach, podeszłam bliżej niego.
- Na co się tak gapisz? Masz jakiś problem?- burknęłam. Jejku, jak ja tego nie lubię! Nienawidzę, jak ktoś patrzy się na mnie jakby z politowaniem.
- Nie. Ale krwawiąca rana na twojej głowie nie wygląda najlepiej- wskazał na moje czoło. Zmarszczyłam brwi poirytowana. Poczułam ukłucie bólu, miałam mroczki przed oczami i wszystko takie zamazane było.
- Nic mi nie będzie- stwierdziłam już spokojniejszym tonem, pociągając noskiem.

<Armin? Dżyt, dżyt>

Nowy Członek Watahy Armel!

Creatur 
Wojownik

Od Armina - C.D. Glii

- Wygodnie? - rzuciłem do wilczycy suszącej się na skale.
- Co tu robisz? - zapytała gwałtownie. Przyjrzałem się jej. Gęste, białe futro, dwukolorowe oczy, jedno skrzydło, delikatna postura. W moim mniemaniu, była bardzo ładna.
- Należę do watahy Armel. Przyszedłem zrelaksować się po rozmowie z Alfą – odpowiedziałem zgodnie z prawdą.
- Jestem Glia.
- Ja Armin.
- Miło mi Cię poznać.
- Nawzajem.
Usiadłem obok niej. Odsunęła się. "Czyli nie lubi dotyku. Jak Assair." – pomyślałem. Spojrzałem ukradkiem na wilczycę. Dlaczego do niej zagadałem? Przecież zwykle tak nie robię. Poczułem z nią więź? Bzdura. Więc dlaczego?
- Jestem wojowniczką - powiedziała wpatrzona w przestrzeń. "Już druga wilczyca, która z własnej woli mi się przedstawia…"
- Ja dyplomatą.
- Hah, czyli?
- Coś w rodzaju pośrednika między watahami, Alfami. Doradca obu. Coś takiego.
- Aha.
- Mam 4 lata.
- Ja 3.
- Fajnie.
Rozmowa chyba się nie kleiła. Z resztą… sam nie mogłem ocenić. Wilczyca wyglądała na ciekawą, należała do mojej watahy i przyjemnie mi się z nią rozmawiało. Chciałem dowiedzieć się o niej czegoś więcej, ale odnosiłem niejasne wrażenie, że wilczyca mi o sobie nie opowie. Cóż, trudno.
- Co tak myślisz? - zapytała z krzywym uśmiechem.
- A nic. Lubię myśleć. To… moje hobby, można tak powiedzieć.
- Oo, ciekawie.
Dobra, ta rozmowa wyjątkowo się nie kleiła. Niby rozmawialiśmy, ale cały czas miałem wrażenie, że ją zanudzam. Dlaczego zawsze kiedy rozmawiam z kimś kto mnie zainteresował, czuję się jak ktoś kto sam nie jest ciekawy? Cóż, Armin z niską samooceną. Zdążyłem się już przyzwyczaić.

<Glia?>
<wybacz, za jakość tego opka, ale nie chciałam pisać za dużo, bo nie znam Twojej postaci i jeszcze bym coś zepsuła ._.>

Od Lary

Siedziałam w jaskini myśląc.
- Czy on w ogóle myślał co robi?- mówiłam cichutko do siebie. - Przeklinam to wszystko co się stało. Dalej jednak nie wiem co popycha go do takich decyzji? Rozumiem, że to może ojciec lub duma, lecz co stałoby się gdybyśmy żyli w zgodzie. Nikogo ani niczego by nie zchańbił. Rozumiem, nasi ojcowie walczyli za co ich przeklinam, ale my nie jesteśmy nimi. To nie my walczyliśmy, nie my popadliśmy w ten obłęd, nie my staraliśmy się o Avalon, lecz jeżeli wojna została wypowiedziana tak otwarcie ja także muszę działać. - z tymi słowami podniosłam się, wzięłam kołczan i łuk na plecy po czym pobiegłam w stronę gór.
Kiedy byłam już dość daleko od innych wilków, ustałam na wzgórzu i wyczarowałam ognisty zwój przed sobą. Napisałam na nim imię, a ogień zmienił się w popiół. Po chwili zobaczyłam stworzenie mknące po nieboskłonie. Przygotowałam się, aby za chwilę wielka, czerwona orlica wzniosła mnie w górę i zaczęła lecieć ku legowiskom potworów.
- Najpierw do Aaron'a Aryo. - powiedziałam do orła.
Ptak tylko mocniej zacisnął szpony i wykonał szybki zwrot. Po kilku minutach znalazłyśmy się pod wejściem do groty, z której biło niewiarygodne ciepło. Oczywiście wejście blokował nam wielki głaz. Jednak orlica podeszła do niego (była ponad 3 razy większa ode mnie) i z łatwością odsunęła przeszkodę. Wchodząc do jaskini doznałam nagłego przypływu ciepła. Korytarz przepełniony był różnymi, najczęściej czerwonymi klejnotami, a podłoga pokryta była zaschniętą lawą. Arya szła za mną, stukając szponami o podłoże. Jej czerwone pióra i moja grzywka zaczęły nabierać blasku. Wreszcie dotarłyśmy do wylotu korytarza. Na środku wielkiego pomieszczenia stał Aaron. Zapomniałam jaki był wielki. Przypatrywałam się golemowi wielkimi oczami. Z niektórych miejsc na jego ciele lała się lawa. Kiedy nas ujrzał zaryczał, lecz był to krzyk radości. Ruchem wielkiej ręki kazał nam iść za sobą. Posłusznie zaczęłyśmy iść, uważając na lawę lejącą się z ciała olbrzyma. Szybko znaleźliśmy się w pomieszczeniu, gdzie odczuwalne ciepło było mniejsze. Było w nim niewielkie wzniesienie, na którym ustałam ja i Arya, a gigant zaczął patrzeć się na nas. Orlica stała obok mnie, ponieważ nie opanowałam jeszcze Mowy runów, a ona znała powszechnie panujący język, więc była mym tłumaczem.
- Aaron'ie jesteś przywódcą w Dzikich górach. Zwołaj wszystkich na zebranie. Spotkamy się w Ra'scinie za godzinę.- powiedziałam krótko, a orlica wszystko przełożyła.
Golem rzekł coś w odpowiedzi.
- Aaron mówi, żebyś się tylko nie spóźniła.- powiedziała z uśmiechem Arya.
Skinęłam głową w stronę przywódcy i skierowałam się do drugiego wyjścia, które znajdowało się za olbrzymem. Po chwili ja i orzeł staliśmy na świeżym powietrzu. Tym razem wgramoliłam się grzbiet ptaka, który spytał:
- Co będziemy robić przez godzinę?
- Będę potrzebowała twojej pomocy. Czas się czegoś dowiedzieć.- gdy to mówiłam w moich oczach pojawiły się ogniki, a orlica wzleciała w powietrze.- Musimy wykorzystać jedną z twoich mocy i udać się tam.- powiedziałam wskazując tereny Armel.
- O której mocy mówisz?
- Nie domyśliłaś się jeszcze? O niewidzialności, kochana.
Po tych słowach Arya zniknęła, a ja wraz z nią. Niewidzialne zaczęłyśmy zbliżać się do wrogiej watahy.
- Mogą pokierować tobą?- spytałam, chwytając kilka piór orlicy.
Ptak szarpnął się co było zgodą. Zaczęłam lekko przekręcać, długie, czerwone, delikatne pióra, aby skręcać, wznosić się i opuszczać. Niezauważona przelatywałam przez tereny watahy. Zwolniłam przy jaskini Ass'a. Zobaczyłam obrastającego lodem brata i przerażoną wilczycę stojącą przed nim. Chciałam krzyknąć, lecz nie mogłam. Nie mogąc patrzeć na tą sytuację odleciałam. Ogółem nie widziałam żadnych ćwiczących wilków czy czegoś w tym stylu. Pokręciłam się jeszcze po terenach i zaczęłam kierować się w stronę Ra'scin. Oddałam kontrolę orlicy, która płynęła pośród chmur. Im bliżej byłyśmy nieczynnego wulkanu tym większe obawy czułam.
~Mogą się nie zgodzić lub przejść na stronę Assair'a, lecz muszę spróbować.~
Wtem orlica i ja stałyśmy się widzialne. Po chwili wzniosłyśmy się na tak dużą wysokość, że każdą część mojego ciała przeszedł dreszcz. Arya przyspieszyła, aby za chwilę zanurkować przez krater wulkanu w jego czeluście. Po niedługim pikowaniu w dół znalazłyśmy się na dnie nieaktywnego wulkanu, gdzie czekała na nas spora grupa stworzeń. Ustałyśmy na lekkim podwyższeniu z zaschniętej lawy. Zaczęła oglądać wnętrze i sojuszników. Wszystko było rozświetlone pochodniami i dziwnymi, świecącymi kamieniami. Spojrzałam na zebranych. Było to zbiorowisko wszystkich bestii z gór, które poznałam czyli smok- Syron, mantykora- Manna, cztery golemy- Aaron(ogień), Seyl(powietrze), Mentis(lód) i Flos(skała), dwa gryfy- Penna i Asper, trzy feniksy- Carlos, Nivis i Eos i stado orłów Aryi. Z tej grupy jedynie feniksy i Arya znały wspólną mowę, więc orlica nadal była moim tłumaczem. Nabrałam dumnej postawy i zaczęłam przemawiać:
- Witajcie! Ja znam każdego z was,a wy znacie mnie. Podejrzewam, że doszły do was słuchy o wojnie pomiędzy watahami. Właśnie z tego zgłosiłam się do Aaron'a o zebranie rady. Apeluję do was! Tyle lat siedzicie w górach, a większość zapomniała o was i waszej potędze! Przypomnijcie im o waszym istnieniu! Pomóżcie mi, a już żadne stworzenie nie będzie myślało o was jako potworach z bajek.- zakończyłam spokojnie i czekałam na odpowiedź.
Gdy Arya skończyła tłumaczenie nastała chwila ciszy. Po kilku minutach narady podszedł do nas Aaron i zaczął coś mówić. Orlica kiwała głową, a kiedy olbrzym odsunął się zaczęła mówić do mnie:
- Zgadzają się. Jednak ich pytanie brzmi: Czy masz jakieś zastrzeżenia, nakazy, zakazy?
- Hmm...- zastanowiłam się, kiedy mnie olśniło. Po czym wysłałam każdemu z przybyłych telepatycznie dwa obrazy.- To jedynie moje zastrzeżenia. Te dwa wilki bez względu na wszystko maja przeżyć. Pierwszy wilk to Armin. Jest dyplomatą. Drugi wilk to Assair. Jest Alfą drugiej watahy. Możecie go co najwyżej unieszkodliwić, lecz ma przeżyć i ma być przyprowadzony do mnie, ponieważ muszę z nim porozmawiać. Jeżeli jakakolwiek bitwa miałaby się rozpocząć przyślę do was młodego Carlosa.- zakończyłam.
 Ruchem łapy przywołałam feniksy do siebie. Wszystkie trzy podleciały do mnie.
- Pójdziecie ze mną, dobrze?
Eos, najstarszy z nich kiwnął głową. Feniksy mogą nieść wielkie ciężary, więc ptaki złapały mnie za różne części ciała i uniosły w górę. Tak dotarłam do mojej jaskini. Feniksy mnie puściły, a ja weszłam do mieszkania. Zaprosiłam je ruchem łapy.
- Jesteście głodne?- spytałam uprzejmie.
- A masz pitny miód?- spytał Carlos z uśmiechem.
- Zdaję mi się, że mam.- powiedziałam i udałam się do spiżarni.
Rozejrzałam się po czym wzięłam gąsiorek z pitnym miodem oraz trzy oskórowane króliki dla mnie. Kiedy wyszłam zobaczyłam feniksy siedzące na oparciach krzeseł, więc szybko podeszłam do stołu i postawiłam na nim coś w rodzaju szklanek, do których nalałam miodu. Sama wzięłam talerzyk, na którym położyłam mój posiłek. Usiadłam i zaczęłam delektować się pokarmem. Z uśmiechem zerkałam na moczące dzioby w miodzie feniksy. Nagle o czymś sobie przypomniałam.
- Eos czy to prawda, że potrafisz wtapiać się w tło jak kameleon?
- Tak, chociaż nie jestem pewny czy nie lepiej.
- To dobrze. Mógłbyś wykorzystać to, polecieć do Assair'a i zaobserwować co się dzieje z jego ojcem? Mam wrażenie, że to on jakoś wpływa na mojego brata.
Feniks szybko dokończył swój posiłek i poleciał w przestworza. Wtem jakiś wilk wpadł do mojej jaskini.

(Lotti?)

Od Glii


Wędruję i wędruję, a ciągle wielkie nic. Mam dość tych drzew, są wszędzie już od dobrego tygodnia. Chciałabym wreszcie przeżyć coś ciekawego, a nie: trening, polowanie, trening, spanie. Nic innego nie robię, to już zaczyna się robić naprawdę nudne. Muszę coś ze sobą zrobić, tylko co? Wiem! Może tym razem, zamiast ćwiczyć, wezmę się trochę za siebie... Od paru dni chodzę brudna, a moje futro zamiast białego, jest szare - kłóciłabym się nawet czy nie czarne.
Szybkim krokiem zaczęłam podążać... Gdzieś. Nie znałam dokładnie tych terenów, wiec nie byłam w stanie powiedzieć, gdzie idę. Ale nie musiałam długo iść, tak z godzinkę najwyżej, by znaleźć sporą rzekę. Byłam zadowolona, a nawet bardzo, bo jest całkiem ładna pogoda i mogę trochę popływać, co uwielbiałam robić, kiedy byłam szczenięciem. Bez chwili wahania, zaczęłam biec, by jak najszybciej móc wskoczyć do wody, która okazała się być lodowata, jednak nie przeszkadzało mi to. Nurkowałam i bawiłam się jak dziecko, zapominając zupełnie o tym, co było. Kiedy już mi się trochę znudziło, wyszłam powoli na brzeg, ciągnąc za sobą ogon, który mokry, przypominał mi welon. Uśmiechnęłam się do siebie i ułożyłam na jednym z wielkich kamieni i patrzyłam, jak kapie ze mnie woda. Gdy tak leżałam, było mi naprawdę dobrze, a słońce fajnie przygrzewało mój grzbiet, tym samym mnie susząc.
- Wygodnie?- usłyszałam nagle. Zdawało mi się, że jestem tu sama... Nie słyszałam, by ktoś tu szedł.

<Ktośku, dokończysz? xd>