Cat Paw Print

sobota, 4 stycznia 2014

Od Vedis - C.D. Lary

- Zwariowałaś? On w większości należy do Armel! Czy ty majaczysz w gorączce? A może walnęłaś się w łeb?
- Nie... - odparła ochrypłym tonem, uśmiechając się słabo.
Westchnęłam, kręcąc przecząco głową, a jednak z delikatnym uśmiechem.
- Jesteś niemożliwa, ale cóż... - odsunęłam się od łóżka. - Lotti, miej ją na oku. Gdyby coś się działo to podaj jej tę miksturę - ściągnęłam z szyi amulet i podrzuciłam go basiorowi. - Działa na wszystko, ale tylko w nagłych wypadkach. Weź wielki liść, namocz go w wodzie i przyłóż jej do czoła. No, i oczywiście obracaj i namaczaj go co jakiś czas.
Wyszłam z jaskini. O ile się nie pomyliłam - Armin to ten czerwono-biało-czarny samiec, z którym Lara spędza tak dużo czasu. Wzbiłam się do lotu i z góry wypatrywałam basiora. Ani śladu. Zostały tereny wrogów... Skierowałam się zatem nad terytorium Assaira. Naraz znalazła się zguba i rozmawiała akurat z Alfą przeciwników. Wylądowałam za krzakami by podsłuchać ich rozmowę.
- Czyżbyś był przeciwko mnie?! - warknął czarny basior.
- Nie, ale ta wojna... jest bez sensu!
- Ty jesteś bez sensu! Co, zdrajcą jesteś?!
Zrobiłam duże oczy. Armin naraził się na śmierć. Mruknął coś pod nosem i odszedł. Kopnął bezradnie kamień. Kiedy był daleko, pobiegłam za nim. Zatrzymałam go.
- Armin! - krzyknęłam.
- Hm? - popatrzył na mnie.
- Lara została otruta przez jakiegoś wilka. Leży w jaskini medycznej i prosiła, żebym cię przyprowadziła. Nie wiem, co to jej da, ale... możliwe, że to jej ostatnia prośba... - ostatnie wyrazy wypowiedziałam lekko załamanym tonem.

(Armin? ^^)

Od Lary - C.D. Lotti'ego i Kast'a

- Jasne, czemu nie. - rzuciłam.- Tylko kim chcesz być w tej watasze?
- Medykiem. - odparł wilk bez zastanowienia.
- Właśnie zostałeś przyjęty. Teraz możesz iść znaleźć sobie jaskinię.- powiedziałam, a wilk radośnie wybiegł z mego domostwa.- Jeżeli chcecie także możecie się rozejrzeć.- powiedziałam do feniksów, a stworzenia wyleciały z mojego mieszkania.
Znowu zostałam sama, a zbliżał się wieczór. Postanowiłam, że zrobię mały przegląd watahy. Powoli wyszłam z jaskini i udałam się w stronę dalszych terenów.
***
Po kilku godzinach, kiedy było już całkiem ciemno wróciłam do siebie. Podczas wycieczki pogadałam z kilkoma członkami, obeszłam tereny i posprawdzałam kilka rzeczy. Byłam wykończona. Od razu skierowałam się w stronę łóżka, na które padłam i zasnęłam.
***
Obudziłam się wcześnie, a patrząc na to, że wschód dopiero się zbliżał była ok. 4:35. Wstałam, ogarnęłam się i napiłam. Wtedy do mojej jaskini niemalże wleciał Kast. Jednak za chwilę grzecznie wyszedł i poprosił mnie o to samo. Wyszłam, a on zaczął mi opowiadać o watasze mojego brata. Widać, że był tym przejęty. Zaczął pytać co robić.
- Posłuchaj. Zbierz osoby, które ci podlegają oraz te, które chcą się trenować i zacznij treningi.
Basior skinął głową i pobiegł gdzieś. Uznałam, że skoro i tak nie śpię, wybiorę się na polowanie. Pobiegłam do lasu i zaczęłam rozglądać się za tropami. Nagle wywęszyłam wielkiego dzika. Szłam tym tropem, aż do wielkiej kępy zarośli. W niej ujrzałam dzika jedzącego trufle. Korzystając z tego, że ofiara jest zajęta, skoczyłam na zwierzę z niewiarygodną siłą. Zwierzak upadł, wierzgając. Jednak szybko zakończyłam jego żywot rozszarpując mu gardło. Zaniosłam zdobycz do skupiska krzewów.
~Przydałaby się jeszcze sarnina.~
Zaczęłam węszyć, aż poczułam zapach kilku dorosłych saren z jeleniem na czele. Szłam tym tropem, lecz zapach szybko się urwał. Wyjrzałam pomiędzy drzewa i ujrzałam dużego wilka, przy który leżały dwie sarny. Zła wyskoczyłam z zarośli i wrzasnęłam:
- Jak śmiesz polować na moich terenach?!
Basior spojrzał na mnie z dziwnym błyskiem w oku i zbliżył się, lecz nie odpowiedział. Podchodził coraz bliżej, co było dość niepokojące. Zaczęłam się odsuwać. Przez strach, który czułam moje moce przestały działać. Wilk tylko uśmiechnął się widząc mnie bezradną. Skoczył ku mnie i zdążył tylko mnie zadrapać, a z mojej piersi wydarł się okrzyk bólu. Dziwna czerwona fala dźwięku pomknęła ku niemu, odrzucając ciało wilka o kilka metrów. Basior walnął o drzewo. Widziałam, że nie żył lub przynajmniej był nieprzytomny. Spojrzałam na niewielką ranę. Sączyło się z niej coś zielonego.
- Zatrute pazury.- szepnęłam.- Muszę szybko iść do lekarza.- mówiłam sama do siebie i zaczęłam biec w kierunku watahy.
Moim ciałem wstrząsały dreszcze, a przed oczami miałam mroczki. Potykałam się o własne łapy. W tym stanie dotarłam pod jaskinię Vedis. Kiedy wadera spostrzegła mnie zaczęłam pluć krwią i po chwili zemdlałam.
***
Obudziłam się w jaskini medycznej, a obok mnie krzątali się medycy.
- Obudziła się!- krzyknął Lotti do Vedis.
Wilczyca podeszła do mnie, a ja chciałam coś powiedzieć, lecz z moich ust dobył się jedynie bełkot, a przed moimi oczami zaczęło ciemnieć.
- Leż spokojnie. Niestety przyszłaś za późno. Trucizna wtargnęła do krwi, a pomoc mogą przynieść tylko okłady ze starych roślin, których dawno nikt nie widział, ponieważ rosną w dziwnych miejscach.
Posmutniałam, lecz zdołałam wykrztusić te słowa:
- Vedis sprowadź Armina.... Dyplomatę... Proszę...
Z moich ust dobyła się kolejna dawka krwi i skrzepów.

(Vedis? Armin? Dotarłeś? xD)

Od Luck'a - C.D. Margaux


To co powiedziała Margaux bardzo mnie zdziwiło. A raczej... ucieszyło. Kiedy mnie pocałowała całkowicie poddałem się jej gdyż sam też tego chciałem. Nagle wadera oderwała się ode mnie, przeprosiła i wybiegła z jaskini.
- Margaux!- zawołałem za nią.
Jednak nie usłyszała. Wstałem. Rana bolała ale nie przejmowałem się tym. Pobiegłem za nią. Rozejrzałem się, ale nigdzie jej nie widziałem. Miałem utrudnione zadanie, gdyż Ux prawdopodobnie poleciała i nie mogłem wywęszyć jej zapachu. Biegałem więc po terenach watahy nawołując wadery. Znalazłem ją siedzącą nad Rzeką Wolności. Była smutna. Podszedłem spokojnie do niej.
- Z kąt ty tu...- nie dokończyła bo przyłożyłem jej łapę do ust.
- Dlaczego się smucisz?- zapytałem siadając obok niej.
- Mogłam zrobić Ci krzywdę!- wybuchnęła nagle.
- Ale nie zrobiłaś.- próbowałem ją uspokoić.
- Ale nie tylko o to chodzi!- krzyknęła.- Nawet jeśli byś chciał być ze mną to nie możemy... jestem potworem... mogę zrobić Ci krzywdę... nie panuje jeszcze całkowicie nad sobą...
- Ale będziesz.- przytknąłem mój nos do jej nosa.- Razem damy sobie radę. Nie jesteś potworem. I... Ja też cię kocham. Nawet nie wiesz jak bardzo.
Pocałowałem ją namiętnie. Następnie wziąłem za łapę i zacząłem śpiewać:
<Muzyka>
Kiedy skończyłem powiedziałem uśmiechnięty.
- Wiesz ciąży mi już pewne pytanie...- uśmiechnąłem się tajemniczo.
- Jakie?- zapytała z zaciekawieniem.
Zerwałem z pięknego krzaka śliczną różę i podarowałem ją mej ukochanej.
- Czy ty...- szepnąłem jej do ucha.
- Tak?
-Chcesz...- pozwoliłem jej wtulić się w moje futro.
- Yhym?
-Towarzyszyć mi.....
-Hmm?
- Do końca swych dni.... - wciąż szeptałem jej do ucha z uśmiechem.- Margaux, czy zostaniesz moją partnerką?
Nie wiem z kąt ale nad nami pojawiło się ogniste serce. Czekałem na odpowiedź samicy, która wtulała się w moje ciepłe futro.

<Margaux? Czy chcesz być z Luck'iem? ♥>

piątek, 3 stycznia 2014

Nowy członek Watahy Avalon - Nightmare!

Nightmare
Medyk

Od Margaux - C.D. Luck'a


Byłam bardzo zszokowana całym zachowaniem. Stałam jak osłupiała, podczas gdy Luck leżał tam tak zakrwawiony. Jakiś olbrzymi wąż, który usiłował go zabić. Później to złoto, które pokryło jego rany. Jeszcze ta ropa. Na szczęście otworzył oczy. Cała wataha zdążyła się zbiec i widać było, że zastanawiali się kim jestem. Nie mówili tego, ale przecież ja potrafiłam czytać w myślach. Co to... Oni chcieli mnie zabić.
- Stop! - krzyknęłam - Nic mi nie zrobicie. To ja Margaux. - powiedziałam cicho.
Dalej działały na mnie bardzo silne emocje, toteż nie mogłam zamienić się w swoją podstawową postać.
- Skąd mamy to wiedzieć? - zapytali wszyscy.
- No przecież to ja... - mówiłam cicho - To ja wasza znajoma Margaux. - mówiłam trochę poirytowana.
Niestety nie uwierzyli mi. Nastała cisza. Ja tylko patrzyłam na Luck'a. Tak bardzo nie chciałam, żeby mu się coś stało. Ja się w nim tak po prostu zakochałam. Kochałam go tak mocno, że tego nie da się wytłumaczyć. Chciałam z nim być, ale wiedziałam, że nie mogę... Przecież ja jestem potworem i mogę go skrzywdzić.
- To ona. - powiedział cicho Luck próbując wstać.
Ja od razu pobiegłam do niego, aby pomóc mu wstać. Wtedy zmieniłam się z powrotem w starą siebie. Znowu wyglądałam dosyć dziwnie, jednak wilki z watahy uwierzyli mi, kim jestem. Czułam, że w ich oczach jestem dziwadłem, potworem, które czym prędzej powinno zostać wygnane z watahy. Nie przejmowałam się jednak tym. Dla mnie najważniejszy był Luck. Nie mogłam mu jednak pokazać, że coś do niego czuję, bo wyszło by na to, że on do mnie pewnie nic nie czuje... Wtedy byłabym jak idiotka. Ale te kwiaty... Te miłe słowa. Powiem mu! Powiem mu, że go kocham! Jeszcze dzisiaj.
Postanowiłam, że odprowadzę go do jaskini. Niby mógł iść sam, ale ja podtrzymywałam go swoim skrzydłem. Chciałam, żeby on też mnie kochał. Weszliśmy do jaskini. On jeszcze trochę krwawił, jednak to po chwili ustało. Położył się i patrzył na mnie. Ja bez głupiego zastanowienia, które często mi towarzyszy podeszłam do niego.
- Luck. Nie chcę Cię stracić. Jestem moim przyjacielem. Co ja bredzę! Kocham Cię! Chcę tylko Ciebie! - krzyknęłam.
Kiedy to powiedziałam bardzo namiętnie go pocałowałam. Stanęłam jak osłupiała, kiedy dotarło do mnie co zrobiłam.
- Przepraszam. - powiedziałam cicho i czym prędzej wybiegłam z jego jaskini.

<Tym razem mnie szukaj xD nie zatrzymuj <3 Luck?>

Od Kast'a


- Dhiren!
- Czego... - powiedział zaspany samiec
- Pójdziesz ze mną na polowanie?
- Chłopak! Jest piąta rano!
- To chyba naturalna pora....
- Ech... Racja. - zwlókł się z legowiska
Wybiegliśmy w las. Próbowałem złapać trop.
- Stój... - szepnąłem.
- Dlaczego? - odpowiedział również szeptem.
- Wilki. Nie nasze wilki. Przekroczyliśmy czyiś teren?
- Nie... Ale do tamtego drzewa mamy jakiś kilometr... I to ono jest naszą granicą....
- Z...?
- Armel oczywiście. Kast ,cholera. Patrz! Idą Armel! Schowaj się...
- Raz... Dwa... Trzy.... cztery... To jest zbiorowe polowanie?
- Prawdopodobnie... Dziewięć wilków! Do Lary i to gazem!
Użyłem speedu, byłem tak przejęty..
- Lara! - wrzasnąłem przed jej jaskinią.
- Tak?
Na szczęście nie spała.
- Wyjdź tu proszę!
- Już, już.... - wyszła.
Nie zerwałem jej z łóżka... I dobrze, grzywę miała zadbaną...
- Lara! Byliśmy z Dhirenem na polowaniu. I zobaczyliśmy, że twój braciszek ze swoją watahą kręci się przy granicy... Możliwe, że to zbiorowe polowanie... Ale... Tak blisko granicy? Tam nawet królika nie upoluje! Poza tym jego wataha liczy aż dziewięć wilków to niewiele mniej niż u nas.
- No... Kast do nas wrócił.Nareszcie. Wiem ile u nich jest wilków. Mam szpiegów.
- To co robimy? Bo chyba trzeba coś zrobić? Czy on jakoś szuka wilków? W tak krótkim czasie przybyło aż tylu członków...
- A skąd wiesz jak w krótkim czasie?
- Słyszę... Mnóstwo osób rozmawia przed moja jaskinią myśląc, że śpię.. A ja nie śpię.
- Domyślam się...
- To co robimy? Zacząć jakieś treningi... Lara no, trzeba coś zrobić!

Lara??

Od Lotti' ego - C.D. Lary

Od niedługiego czasu przebywałem na terenach tejże watahy. Rozmawiałem z Betą - Vedis, która zgodziła się, bym został na terytorium i pogadał z Larą, przywódczynią, w sprawie przyjęcia do watahy. Teraz rozglądałem się za jaskinią ów Alfy.
Wędrując w poszukiwaniu siedziby wilczycy, ujrzałem jaskinię, z której wyleciał feniks. Nie miałem wątpliwości, że dotarłem do celu. Do miejsca tego był jeszcze spory kawałek, więc użyłem swojego zegarka i przeteleportowałem się pod podnóża domostwa. Wbiegłem do jaskini. Wadera spojrzała na mnie zdziwiona.
- Lara, prawda? - spytałem, uśmiechając się.
- Tak... Co tu robisz? I skąd znasz moje imię? - pytała zdumiona.
- Vedis, twoja Beta, mi je zdradziła i byłem na tych terenach przed dłuższy czas. Szukałem ciebie, żeby zapytać czy mogę dołączyć do watahy? - pomachałem odruchowo ogonem, posyłając jej przyjacielski uśmiech.

(Lara? :3)