Cat Paw Print

sobota, 4 stycznia 2014

Od Kishan'a - C.D. Kast'a


-Mnie nie musisz się pytać.- szarmancko i ze spokojem uśmiechnąłem się i oparłem o kamień.- Co prawda zwyciężałem w każdej wojnie, w jakiej uczestniczyłem ale jeśli chodzi o treningi zawsze poświęcam na nie kilka godzin dziennie, a dodatkową porcją wysiłku nie pogardzę. Mam jeszcze jeden pomysł. Można by zaangażować do wszystkiego medyków, szamanów i alchemików. Będą mieli sporo roboty kiedy nastąpi wojna. Mam nadzieję, że rannych będzie jak najmniej ale zawsze jacyś są. Dhiren zgodzi się na pewno by także brać udział w treningach. Bądź co bądź zna się na walce i jest dobrze zbudowany. Chociaż tego nikomu nie mówił, był kiedyś wojownikiem- lekarzem. Potrafi pokonać każdego. Z Lucki'em chyba będzie też spoko bo przecież ma przydatną moc uleczania każdej rany. Trzeba poprosić by wraz z Dhiren'em nazbierali ziół. Ale nie wiem co ze Stream...
Wszyscy teraz stali w zastanowieniu.
- Dobra może dam wam trochę czasu do namysłu, ale myślę, że teraz powinniśmy rozpocząć treningi. A i zapomniałbym. Musze podziękować bratu. Poskładał Cię do kupy, Kast. Nareszcie jesteś prawdziwym wilkiem, a nie kimś kto całymi dniami siedzi w jaskini.- zwróciłem się do dowódcy.
Rozpoczęły się treningi. Dostaliśmy jakiejś małe mieczyki by potrenować trochę walkę bronią żelazną, ale odmówiłem przyjęcia żelastwa i pobiegłem do swej jaskini. Jej część, zamknięta kamieniem wyglądała jak kuźnia. Roiło się tam od ognia, żelaza, broni i przeróżnych narzędzi. Wróciłem na polanę z pięknym, lśniącym mieczem w rękojeścią w kształcie kła i z wygrawerowanym smokiem na ostrzu. Gdzieniegdzie widać były płomyki ognia, gdyż został on wykuty w specjalnym żelazie, które potrafi w swej objętości pomieścić ogień. Był on 2 razy większy od nędznych mieczyków, które dostaliśmy na treningi.
- Kishan nie przesadzasz?- zaśmiał się Kast.
Uśmiechnąłem się wyzywająco i zerknąłem w stronę Arii. Ćwiczyła strzały z łuku. Była piękna kiedy ogarniało ją skupienie i z precyzją trafiała w wyznaczone sobie cele.
- I co, jak ci się podoba moja propozycja z medykami?- zapytałem odwracając się do Kast'a.
 
<Kast?>

Od Margaux - C.D. Luck'a


Luck mnie oczarował. Tak bardzo go kochałam. Wiedziałam jednak, że nie mogę z nim być, bo co jeżeli się zmienię i stracę nad sobą kontrolę? Co jeżeli go skrzywdzę. Przecież ja go kocham i ostatnie co bym chciała to go zabić. Cieszyłam się jednak, że on również czuł to co ja, że on również chciał być ze mną. Jednak ja wiedziałam, że nie mogę być z nim, pomimo tego, że go kocham. Jednak tak dobrze mi się tam z nim siedziało, tak dobrze się z nim czułam, tak bardzo chciałam z nim być. Ale. Właśnie. Ale. Nie mogę. Cóż. Pierwsza, ale tak przykro zakończona miłość. Ostatni raz popatrzyłam na piękne serce i ostatni raz mocno się w niego wtuliłam. Szybko "odkleiłam" się od niego, pomimo tego, że nie chciałam.
- Bardzo Cię kocham. Chcę z Tobą być. Chcę mieć z Tobą szczeniaki. Dobrze wiesz jednak, że nie mogę... Dobrze wiesz, kim jestem. Widziałeś. Nie chcę Cię skrzywdzić. - mówiłam przez łzy stojąc naprzeciw basiora. - Bardzo Cię kocham, ale lepiej będzie jeżeli o mnie zapomnisz, jeżeli mnie zostawisz... Jeżeli nie będziesz mi mówił, że mnie kochasz.
- Ale przecież... - mówił cicho.
- Nie mów nic. Postaraj się o mnie zapomnieć... - mówiłam szeptem gładząc go po głowie.
Pocałowałam basiora ostatni raz i wybiegłam z jego jaskini. Podczas drogi cały czas płakałam. Dotarłam do swojej jaskini i weszłam do niej. Rozglądnęłam się i przypomniało mi się, że przecież on jest ranny i nie mogę go tak zostawić. Czym prędzej wzleciałam w powietrze u znowu udałam się do niego. Może to wygląda głupio. Najpierw się z nim żegnam, a teraz wracam do niego. Postanowiłam jednak, że najpierw on się wykuruję, a potem ja odejdę. Wleciałam do jaskini. On tam leżał.
- Luck! - krzyknęłam nie zbliżając się zbytnio do niego.
On podniósł swoje błyszczące oczy na mnie.
- Zaopiekuję się Tobą, dopóki nie wyzdrowiejesz. Muszę Ci pomóc. Potem odejdę. - mówiłam cicho patrząc się na niego...

<Luck?>

Od Kast'a


Wybiegłem od Lary jak najszybciej potrafiłem. Nie znamy dnia ani godziny starcia. Ale... Jak w tej watasze wygląda wojna? Czy jest to bardziej dyplomatyczne czy raczej bijemy się na śmierć i życie? Tak czy owak zacząłem się zastanawiać kto u nas ma stanowiska bitewne. Kishan... Tak on na pewno!
Pobiegłem więc do niego jak najszybciej.
- Kishan! - wrzasnąłem przed jego jaskinią.
- Chłopie uspokó... Kast? Ciebie to się nie spodziewałem. Chyba szykuje się coś grubszego skoro nie jesteś w jaskini...
- Musisz mi pomóc... kto jest... No... Umie walczyć?
- Kesley i Aria są łuczniczkami a... No i jeszcze Margaux jest łowczynią. Ale do czego ci to?
- Wiesz ilu członków jest u Armel? DZIEWIĘĆ! DZIE- WIĘĆ!
- Wiem? A u nas 12?
- Nie uważasz, że trzeba coś z tym zrobić? Oni się rozrastają! Cały czas...
- Ooo nie. Nie morduję...
- Pst... idioto... Wojna? Wypowiedziana?
- Aaaaaa. No dobra co chcesz zrobić??
- Najpierw do naszych pań.
Pobiegliśmy więc najpierw tam gdzie było najbliżej czyli do Margaux. Wytłumaczyłem jej tyle ile mi się chciało i byliśmy już u Arii. Później skoczyliśmy do Kesley i cała ekipa była już w komplecie.
- Na polanę spokoju? - zapytała Margaux kiedy tak sobie biegliśmy. Spojrzałem pytająco na Kishana. Nie miałem dużo czasu... a raczej ochoty, żeby zwiedzać watahę, więc nie wiem co gdzie jest i w jakim otoczeniu. Samiec kiwnął głową.
- Ok! - krzyknąłem.
Na polanie spokoju powiedziałem im wszystko co wiem...
- Więc tak. Zebraliśmy się tu, bo... No wiecie...
- Wojna? - zapytała Kesley. Kiwnąłem głową - mówiłeś.
- No i - kontynuowałem - mam rozpocząć treningi i ćwiczenia. Margaux ty nie musisz ale uznałem, że każdy dobrze walczący wilk się przyda.
Kiwnęła głową ale nie wiem czy chodziło o to, że rozumie czy o to, że się zgadza, ale mniejsza o to. - widziałem ich na polowaniu i nie wiem czy też zaczynają coś robić ale mogą kiedy chcą nas najechać. I tu przyda nam się szpieg. Czyli... Lara tak? Więc w najbliższym czasie do niej pójdziemy... Czekaj... Assair to jej brat - walnąłem się w czoło - więc zapytamy się czy on będzie zdolny zaatakować z zaskoczenia czy raczej się zapowie... Niektórzy tak robią... Ale raczej ataki są z zaskoczenia.
- Czyli zaczynamy przygotowania?? - zapytał Kishan.
- Tak, dokładnie. Trzeba zacząć coś organizować, bo zostaniemy w tyle i przegramy wszystko. Wybraliśmy nasze stanowiska - są bitewne oprócz Margaux ale chyba nam się przydasz. Łowca też musi coś umieć... Szybki, bezszelestny.
- Co proponujesz? - zaczęła Aria.
- Najpierw pójdziemy do Lary i poprosimy żeby wyjawiła nam wszystko co wie na temat Armel. Później pewnie uda się na jakieś zwiady. Nie mamy stratega nie? - pokręcili głowami - więc ułożenie strategii spoczywa na naszych barkach. Teraz... Co jeszcze... Na pewno będzie trzeba organizować jakieś wypady poza tereny watahy w ramach treningów... Ktoś z nas zajmie się teorią i będzie trenował wilki za pomocą zdobytych lub nie przez Larę informacji. Od tego zależy dość dużo ale i tak sobie poradzimy. Poprzerabiamy wszystko co możliwe. Będziemy perfekcyjnie przygotowani. Wierzcie mi - popatrzyłem na nich poważnie. - teraz pytanie : Margaux zgadzasz się przyłączyć? Nie mam nad tobą jako takiej władzy, więc masz wybór. I pytanie numer dwa: czy wy się zgadzacie?Macie jakieś propozycje? Nie bójcie się krytykować. Trzeba wszystko udoskonalić!

<Margaux, Kesley, Aria i Kishan??>

Od Glii - C.D. Creatur'a

Basior stał cicho, gapiąc się na mnie tępo.
- No, nie mam całego dnia- ponagliłam go zniecierpliwiona. Właśnie tropiłam zwierzynę i nie miałam ochoty na jakiekolwiek towarzystwo.
- Zastanawiałem się, czy byś mnie oprowadziła po terenach- odparł zmieszany. Uśmiechnęłam się rozbawiona, zaśmiałam się cicho, aż w końcu wybuchnęłam głośnym śmiechem. On mnie o coś prosił? He, he. Dobre, dobre.
- Wybacz, ale nie jestem jakoś specjalnie uczynna- powiedziałam przez śmiech.- A teraz lepiej idź, chciałabym zapolować. SAMA. Z naciskiem na słowo "sama".

<Creatur? Brak weny .-.>

Od Lary - C.D. Armina

- Ja...dziękuję.- powiedziałam chrapliwie, a z mojego oka spłynęła pojedyncza łza.
Przymknęłam oczy i lekko położyłam łapę na nodze sapiącego samca. Automatycznie poczułam się lepiej. Jednak zielona substancja zaczęła sączyć się szybciej i w większej ilości.
~Szczęście. To ono potrzebne jest żeby to ze mnie wytoczyć.~
Jednak bólu przybywało, a także poczułam ciepło. Nagle jednak poczułam potrzebę porozmawiania z kimś. Otworzyłam oczy i szepnęłam do Vedis, która była najbliżej mnie:
- Mogłabyś zostawić mnie samą z Arminem?
Wilczyca skinęła głową i wszyscy odeszli zostawiając mnie samą z samcem, który się zbliżył.
-Cieszę się, że tu jesteś... chociaż nie mogę tego okazać.- zaczęłam, a mój szept był ledwo słyszalny.- Wiem, że trwa wojna, a ty jesteś,  raczej... powinieneś być moim  wrogiem. Chciałabym ci powiedzieć, że mój brat może być..... przeciwko twojemu spędzaniu czasu ze mną, lecz to dlatego, że on zna mnie i..... obawia się, że..... możesz mnie polubić. Powiem ci coś..... Ja nie uważam nikogo z twojej..... watahy za wroga. Jeżeli ty też mnie za niego..... nie uważasz to powiedz..... medykom o przejściu..... z mojej jaskini do.... pomieszczenia z różnymi ziołami.... może coś tam znajdą.....- zakończyłam ostatkiem sił i zmęczona przymknęłam oczy.

(Armin?)

Od Armina - C.D. Vedis

- Lara została otruta przez jakiegoś wilka. Leży w jaskini medycznej i prosiła, żebym cię przyprowadziła. Nie wiem, co to jej da, ale... możliwe, że to jej ostatnia prośba... - wilczyca pociągnęła nosem. Byłem właśnie po kłótni z Assair’em, więc właściwie mnie to nie obchodziło, ale skoro to była jej ostatnia prośba postanowiłem jednak do niej iść.
- Prowadź - rzuciłem zawziętym, stanowczym tonem. Wilczyca <jakkolwiek było jej na imię> rzuciła się biegiem w stronę terenów swojej watahy. Ruszyłem za nią.
[…]
Po krótkiej chwili znalazłem się daleko w tyle. Gdzieś z przodu majaczyła sylwetka wadery. Na początku jakoś dotrzymywałem jej kroku, ale teraz…
Zacisnąłem zęby i powiedziałem sobie, że muszę dobiec tylko do tego wielkiego drzewa, które stało jakieś 5m przede mną. Gdy go niego dotarłem postawiłem sobie następny cel - mały strumyk wijący się w lesie. Kiedy stanąłem nad nim, rozkazałem sobie dotrzeć do małego krzaka i tak dalej.
[…]
Wilczyca zniknęła mi z oczu. Wyczułem jej trop i podążyłem za nim. Zlany potem, zadyszany nie miałem nawet siły na stawianie sobie następnych celów.
- Jeszcze… tylko… trochę… - wysapałem. - Lara… chce… mnie… widzieć… Dobiegnę… tam… ugghhh…
Słaniałem się na nogach. Czułem, że tracę trop wilczycy, która po mnie przyszła. Pochyliłem głowę, starałem się nie myśleć o straszliwym bólu łap.
Nagle trop zyskał na sile. Oprócz niego, do mojego nosa trafiło jeszcze kilka innych zapachów - w tym Lary. ”Już blisko.” - pomyślałem zamroczony. Coraz trudniej było mi łapać oddech. Stwierdziłem, że będę pierwszym wilkiem, który umarł ze zmęczenia. ”Ale ze mnie słabeusz.” - przemknęło mi przez głowę.
Przed sobą zobaczyłem czarną dziurę w skale, koło której stała posłanka Lary. ”Juuuż?” - zapytałem sam siebie, po czym sfrustrowany zorientowałem się, że nie będę mógł sobie odpowiedzieć.
Wilczyca weszła do jaskini, zapewne szpitalnej, a ja doczołgałem się do wejścia i zapragnąłem spać. Tak po prostu. Byłem zbyt zmęczony żeby nawet otworzyć oczy. Otrzeźwił mnie jednak krzyk Lary.
Wstałem, chwiejąc się lekko na bolących nogach, i ruszyłem w stronę posłania, na którym leżała Alfa watahy Avalon, oczywiście się o coś po drodze poytkając.
Spojrzała na mnie smutnymi, nabiegłymi krwią ślepiami. Wyglądała potwornie. Zakrwawiona, pokryta dziwną zieloną substancją sączącą się z rany na piersi, otoczona gronem medyków. Usiadłem koło niej dysząc ciężko. Otarłem pot spływający mi na oczy i zerknąłem na nią wyczekująco.

<Lara?>

Od Arii - C.D. Kishan'a


- Hm, trochę mnie zaskoczyłeś. Tyle - informuję basiora, odzyskując swobodę mowy i ruchu. Kiedy samiec schyla się nad wodą, dostrzegam intrygujący znak pod jego lewym okiem.
- Twój brat to Dhiren, prawda? Pomaga Kastowi. To miłe z jego strony - staram się kontynuować wymianę zdań, tak, żeby nie być wścibska.
- Taak, mój brat już taki jest - stwierdza, po czym wpatruje się we mnie - A ty masz jakieś zainteresowania?
- Mhm, łucznictwo. Uwielbiam to. Po Twojej posturze widzę, że też trochę strzelasz, co? - Kishan jest umięśniony w barkach. Pewnie nie posługuje się tylko łukiem.
- Między innymi - opiera się o skałę obok mnie z szarmancką miną - Jestem wojownikiem, więc prawie każda broń w moich łapach jest zabójcza.
- Nie wątpię - śmieszy mnie ton, jakim basior mówi. Może zobaczymy kto z nas lepiej strzela..?
- Przeważnie nikogo o to nie pytam, bo nie lubię się popisywać, ale... chodźmy na małe zawody łucznicze, hm? - decyduję się na to. Sama siebie nie poznaję.

<Kishan? Co ty na to?>