Cat Paw Print

niedziela, 19 stycznia 2014

Od Lary - C.D. Armina

Z lekką niechęcią odeszłam od drzewa. Idąc do basiora czułam się dziwnie słaba. Kiedy zbliżyłam się do Armina poczułam duży głód.
- Od kiedy ja tu siedzę?- spytałam.
- Wszyscy szukają cię od dwóch dni.
Uświadomiłam sobie, że miałam szczęście, że nie wykończyłam się przez tyle czasu jedynie płacząc.
- Armin?
- Tak?
- Mógłbyś ogłosić twojej watasze, żeby o 12:00 zebrali się pod Drzewem wiecznego kwiecia?- spytałam wskazując koronę pełną różowych liści, wystającą ponad inne drzewa.
- Oczywiście.- odpowiedział po chwili i udał się w stronę terenów Armel.
Zaczęłam iść się w stronę Jeziora ptasiego śpiewu. Kiedy dotarłam w wyznaczone miejsce od razu wskoczyłam do wody. Od razu poczułam przypływ sił. Chwilę jeszcze popluskałam się w jeziorze, a potem wyszłam ociekając wodą. Wychodząc zauważyłam dwa, płaskie kamienie leżące niedaleko mnie. Podeszłam tam i zobaczyłam napisy.  Pierwszy głosił:
,,Tu spoczywa Vedis. Wspaniała Beta i towarzyszka naszych serc. Zginęła broniąc honoru."
Na drugim nagrobku były napisane te same słowa, tyle, że o Lotti'm. Po moim policzku spłynęła łza, lecz zebrałam się z sobie i udałam się do swojej jaskini. Kiedy tylko tam weszłam rzuciłam się w stronę spiżarni i wzięłam z niej 3 pieczone udźce dzika. Zjadłam to w niewiarygodnym tempie. Spojrzałam na słońce. Znajdowało się blisko zenitu co oznaczało, że zbliża się 12, a ja jeszcze nie ogłosiłam zebrania. Wyszłam na zewnątrz i krzyknęłam z całych sił ogłoszenie, które powinni usłyszeć wszyscy w promieniu kilometra. Szybkim krokiem pomknęłam w stronę umówionego miejsca. Zobaczyłam tam wilki z obu watah. Podeszłam do Armina.
- Chodź ze mną?
- Gdzie?
- Na górę.
- Ja? Dlaczego?
- Ponieważ nie mam zbytniego daru do przemawiania. Niestety.
Basior nie odpowiedział tylko poszedł za mną. Zaczęłam wchodzić po drzewie. Kiedy dotarłam na ,,gniazdo" Armin był lekko w tyle. Wyciągnęłam do niego łapę, a on po chwili myślenia złapał ją, a ja podciągnęłam do trochę. Gdy basior ustał popatrzyłam na wszystkich zgromadzonych i zakołysałam się lekko na łapach.
- Wszystko dobrze?
- Tak, tylko muszę się trochę przespać.
Po namyśleniu się jak zacząć, przemówiłam:
- Assair, mój brat zakończył wojnę, lecz sam poniósł śmierć. Domyślam się, że nie tylko dla mnie jest to wielki cios.
- Przecież wy się nienawidziliście!- krzyknął ktoś z zebranych.
- Jednak chcę wyświadczyć mu przysługę. A może raczej coś więcej... Teraz ja będę Alfą obu watah, ponieważ nie chcę, aby członkowie jego watahy tracili domy i musieli się rozdzielić. Połączmy się i żyjmy w zgodzie!
 Usłyszałam całą masę sprzeciwów. Poczułam, że kręci mi się w głowie, ale wszystko zaraz wróciło do normy. Zestresowałam się i zrobiłam się czerwona.
~Po prostu sobie nie radzę... Przerasta mnie to.~
Popatrzyłam bezradnie na Armina.

(Armin?)

Od Armina - C.D. Lary


- Co teraz będzie?- spytała ze łzami w oczach jakbym miał wiedzieć. Podrapałem się po głowie i westchnąłem ciężko.
- Wygląda na to, że zostałaś Alfą obu watah, bo pokonałaś Assair'a, Alfę Armel. Musisz zapanować nad wilkami z mojej watahy co nie będzie łatwe, bo oni Cię szczerze nienawidzą. A teraz, kiedy Assair... nie żyje... - głos mi się załamał. Był dla mnie ważny, mimo, że ja byłem mu obojętny. Spędziliśmy razem te kilka tygodni, ale w myślach nazywałem go już najlepszym przyjacielem. "Głupi Armin, za szybko się przywiązujesz." - przekląłem na siebie w myślach.
- Armin?
- Mm?
- Wszystko w porządku?
- Mm.
- Czyli?
- Mm.
- Rozumiem, że jest Ci ciężko, mi też. Straciłam brata, a Ty najlepszego przyjaciela. Ale...
- ... nie możemy się poddać. Wiem.
Uśmiechnęła się przez łzy. Zdałem sobie sprawę z tego, jaka jest silna. Straciła brata, którego kochała, nawet chociaż on jej nienawidził. Straciła go, a teraz stała się Alfą watahy, której członkowie jej nienawidzili. Poczułem do niej respekt.

<Lara?>

sobota, 18 stycznia 2014

Nowa członkini watahy Armel!

Kayn
Łowca

Od Stream - C.D. Dhiren'a

Spojrzałam na niego, od razu wtuliłam się w jego sierść.
- Dziwny sen mi się przyśnił...- powiedziałam.
- Opowiesz o nim? - spytał Dhiren
- Biegłam piękną, kwitnącą łąką. Wokół rósł bujny świerkowy las, a w pobliżu przepływała rzeczka o krystalicznie czystej wodzie. W oddali dało się usłyszeć nawoływania ptaków. Przysiadłam w pobliżu kwiatu orchidei, wyciągnęłam rękę w stronę jej perłowo białego kwiatu gdy na ten zaczęła ściekać szkarłatna ciecz. Krew. Czym prędzej zaczęłam uciekać, szkarłatny deszcz plamił moje ubranie, twarz i włosy. Słońce znikło, a pojawił się księżyc. Kątem oka zobaczyłam jak ziemia w pobliżu puszczy rozstępuje się, a drzewa spadają w otchłań. Chwile później również zaczęłam spadać, i wtedy ujrzałam szkarłatno-czerwony naszyjnik. I wtem się przebudziłam. Nie pamiętałam prawie nic z tego snu, lecz jednak [...] zapamiętałam tą szkarłatną czerwień naszyjnika...

(Dhiren?)

Od Katniss

Nie brałam udziału w walce .
Większość wilków uważało że to ich obowiązek aby walczyć dla swojego Alfy ,ale nie ja i Alarica (którą namówiłam aby ze mną została ) w sumie to z Armel walczyło tylko 6 wilków i wygnani .
Czy to oznaka tchórzostwa z naszej strony ? W żadnym wypadku ! Po prostu analizując całą sprawę stwierdziłam że kolejny rozlew krwi nie jest mi potrzebny .
To oczywiście nie oznacza że nie odnieśliśmy z Al żadnych ran ! Pomimo tego że ukryłyśmy się z w największych zaroślach i tak dostałyśmy kilkoma strzałami ,ale to nic wielkiego w porównaniu z innymi .Obserwowaliśmy całą bitwe nie angażując się w nią i nagle wszystko ucichło (a raczej wygnani odeszli i walczyły tylko 4 wilki (w tym 3 wadery i 1 basior .Padali z nóg ,Avalon miało się całkiem dobrze ).
Nie mogłam na to patrzeć ,Alfa zostawił swoich na polu walki , a oni byli mu tak bardzo oddani ,że byli gotowi stracić za niego swoje cenne życie.Wyszłam na środek otaczając się kulą wody i zabrałam naszych ledwo żywych wojowników do jaskini .Poleciłam Alarice aby się nimi zajęła a sama udałam się na poszukiwania Alfy .
Ukryłam się na drzewie i zobaczyłam jak pod innym drzewem płakała jakaś samica .Przeszukałam też obszar obydwu watah ,ale jego nigdzie nie było .
Nie było innej możliwości ,teraz byłam już pewna - Assair ...nie żyje .
Może to dziwne, bo nawet go nie znałam (i nie lubiłam )ale skuliłam się w kłębek i zaczęłam płakać ...poczułam w sercu ogromny ból tak jakby byłby mi on w jakiś sposób bliski ( a nie był ) .Po chwili jednak odzyskując zdrowy rozsądek , udałam się do jaskini .gdzie wypoczywały ranne wilki z Armel.
-Co się stało ?-spytała Alarica wychodząc mi na spotkanie i widząc zaschnięte łzy na moim pysku.
-Wiesz Al ...obiecaj mi że nie będziesz płakać .-powiedziałam twardo .
-No...dobrze ..ale..
-Assair nie żyje - powiedziałam pospiesznie ,przerywając jej w pół słowa .
-Jak to ?-zapytała przejęta -Co teraz z nami będzie ! -wrzasnęła -Przecież nie poradzimy sobie bez Alfy ! Nie to niemożliwe ! NIEMOŻLIWE !!!
Spojrzałam na nią ,widziałam jak po jej policzku spływały łzy .Przytuliłam ją do siebie ,próbowałam pocieszać, choć tak na prawdę sama nie wiedziałam co się teraz z nami stanie..
***
Przekazałyśmy wiadomość o śmierci Alfy pozostałym członkom watahy .Ogłosiłyśmy tygodniową żałobę i wszyscy rozeszli się do swoich jaskini .Tymczasowo decyzje na temat dalszego życia Armel podejmowaliśmy za pomocą głosowania wszystkich członków watahy .Zamieszkałam w jaskini razem z Alaricą ,postanowiłyśmy że w takich okolicznościach tak będzie lepiej .
Nie było czasu na załamywanie się .Członkowie watahy zatwierdzili że należy rozpocząć gromadzić zapasy na zimę która zbliżała się do nas nie ubłagalnie .Wyznaczyliśmy miejsce gdzie będziemy znosić nasze ofiary i wilka który będzie odpowiadać za strzeżenie naszych zdobyczy (osobnik ten zmieniał się z innym kolejnego dnia).
Udało nam się choć w małym stopniu usprawnić życie watahy i nieco zacieśnić więzy między sobą .
Jakoś sobie radzimy ale to już nie to samo ,ale trzeba do tego przywyknąć ,bo przecież wszystko się zmienia jednego dnia jesteś drugiego dnia już cię nie ma ..



piątek, 17 stycznia 2014

Od Lary - C.D. Assair'a

Nie miałam pojęcia dokąd mógł pobiec Ass. Jednak próbowałam o dogonić i odwieść od głupich pomysłów. Armin po chwili poszedł za mną. Kiedy nie wiedziałam dokąd dalej się udać samiec dogonił mnie. Wtedy uderzyła we mnie fala zimnej mocy. Poczułam duży ból w plecach, jednak w tym samym momencie usłyszałam krzyk Assair'a. Kiedy tylko mogłam szybko podniosłam się i pobiegłam w tamtym kierunku. Zobaczyłam mojego brata i Altair'a leżących na ziemi. Z brzucha wuja i pękniętej piersi Ass'a lała się krew. Wyskoczyłam z krzaków i podeszłam do brata. Uklęknęła przy nim i wzięłam jego głowę w łapy. Byłą ciepła, chociaż nie żył. Jednak z jego ust dobyło się ostatnie, słabe słowo:
- Przepraszam....
Kąciki jego ust lekko uniosły się, a ciało stało się bezwładne. Spuściłam głowę i chwilę tak siedziałam. Po chwili zorientowałam się, że nie chcę żeby ktokolwiek oprócz mnie wiedział, gdzie pochowam brata. Żadnej uroczystości. Odsunęłam się od ciała i stworzyłam wokół niego barierę, dzięki której mogłam go unieść bez problemu. Zdecydowałam, że pochowam go na granicy dzielącej obie watahy. Wolno szłam na ustalone miejsce. Gdy już tam dotarłam, wykopałam dół, w którym zmieści się ciało. Ostrożnie włożyłam zwłoki brata do dołu i zasypałam je ziemią. Zbliżyłam się do mogiły, a kilka łez spadło na świeży grób. Wtem z gleby wystrzeliło drzewo. Było przynajmniej dwa razy wyższe ode mnie. Jego kora była biała, liście złote, a piękne, duże kwiaty czarne. Bez namysłu przytuliłam się do pnia i zaczęłam płakać. Siedziałam tam trochę czasu, rozmyślając nad wszystkimi chwilami spędzonymi z bratem. Wreszcie wstałam i zobaczyłam, że zaczęło świtać. Gdy się odwróciłam zobaczyłam stojącego Armina, a jego noga była opatrzona i zabandażowana.
- Co teraz będzie?- spytałam ze łzami w oczach.

(Armin?)

czwartek, 16 stycznia 2014

Od Assair'a - C.D. Armina

Spojrzałem na tę dwójkę. Oboje z choinki spadli ( może nawet do siebie przez to pasowali ??? ). Armin miał pewnie dobre intencje, ale nie zrozumiał niczego. Chodziło mi o to, że zerwałem układy z Wygnanymi, ratując Larę przed Arwaron'em..Wypowiedziałem im przez to wojnę i poparłem własną siostrę ( tego z kolei nie mogłem zrozumieć ja )...  Za to należała mi się śmierć.
- Czemu miałbym zostawić Armel ? Przecież to jest moja wataha i mój dom... Moje- tu przerwałem i odwróciłem gwałtownie głowę.  W sercu poczułem niepokój i nie czekając na nic skierowałem się na tereny Armel. Z tyłu słyszałem nawoływania siostry i Armina, ale nie obejrzałem się. Biegłem nie wiedząc po co... Po prostu czułem, że ktoś właśnie niszczy mi życie... Pierwsze co zrobiłem, gdy tylko przekroczyłem z powrotem swoją granicę, to skierowałem się do jaskini ... Podczas ataku zostawiłem ojca samego! Mój niepokój się wzmagał... Wbiegłem do swojej jaskini i ... pusto. Oszalały, przerzuciłem wszystko w swojej jaskini. Zniszczyłem wszystko co posiadałem i wybiegłem z jaskini. Z oczu spływały mi łzy, które w locie zmieniały się w lód. Rzuciłem się i przeszukiwałem każdy krzak, każdy skrawek ziemi i... nie znalazłem nic. Usiadłem zrozpaczony. Oddech mi przyśpieszył, a oddychanie sprawiało ból.  Nagle znikąd pojawili się koło mnie Cer i Bergul. Każdy położył jedną łapę na moich barkach. Podniosłem głowę, by zorientować się w sytuacji i zobaczyłem przed sobą Czarnego Pana. Stał do mnie tyłem i milczał. Jego pachołkowie też byli jak słupy soli.
- Czy wiesz może... Gdzie jest reszta Wyklętych ? Wiesz... Vervu, Roker, Esea....Arwaron... - ostatnie imię wypowiedział szczególnie modulując głos. Przeszły mnie dreszcze. On nie mógł zmierzać do niczego dobrego... - Wiesz gdzie są?! Wiesz?! Ja wiem! Nie żyją! Nie został nikt prócz Nas!- wykrzyknął i odwrócił się, a ja krzyknąłem i chciałem się wyrwać ku niemu, lecz potwory trzymały mnie mocno. Mroczny Pan trzymał jedną ręką, wysoko w powietrzu mojego ojca,  ściskając mu podgardle. Starzec wił się lecz opuszczały go już siły. Krzyczałem i szarpałem się, ale Bergul i Cer, zagradzali mi drogę i nie pozwalali mi się ruszyć.  Lód szybko zaczął pochłaniać moje ciało, a serce zaczęło bić szybciej. Łzy spływały, lecz szybko zamarzały mi na policzku. - Oko za oko... - wysyczał Wysysacz Dusz i uniósł drugą rękę w której trzymał miecz... Źrenice rozszerzyły mi się i wstrzymałem oddech. - ...Ząb...za.. ZĄB! - krzyknął i przebił mojego ojca, a potem puścił już nieruchome ciało...
- Nieeeeeeee! - w tym samym momencie, wrzasnąłem a moje serce pękło... Potężna fala uderzeniowa rozeszła się po okolicy, na zawsze zmiatając z powierzchni ziemi trzy potwory. Upadłem...
Cały lód w okół mnie zniknął... Z mojego serca leciała krew... Patrzyłem na ojca i płakałem... Po raz pierwszy w życiu moje łzy nie zamieniły się w kryształki lodu... Płakałem jak dziecko. Zwinąłem się w kłębek i łkałem, tak jak kiedyś... Po prostu szczerze.
Po paru minutach, szron z mojego futra zaczął się topić, a łzy zasychać... Serce zwolniło tępo, a świat wydawał się mieć piękniejsze barwy niż kiedykolwiek... Gwałtowna utrata krwi spowodowała powolne zamieranie sfer mózgowych, co trochę utuliło ból... Przecież wygrałem... Pokonałem swoje przekleństwo... Zniszczyłem Władcę Dusz Przeklętych, więc moja dusza została zwolniona!
Leżałem w cieszy, obok ciała ojca. Poczułem zapach jesiennych róż... Słyszałem śpiew ptaków, zwiastujący świt.... Poczułem szczęście...  Dotknąłem woreczka na szyi i wyciągnąłem z niego Naszyjnik Mamy, który kiedyś mój ojciec jej dał... To był mój największy skarb, choć z pewnością nie najbardziej wartościowy. To było jedyne wspomnienie mamy... A naszyjnik nadal nią pachniał...
Upuściłem zawieszkę, lecz nie miałem siły wyciągnąć po nią łapy... Przymrużyłem oczy...
To pierwsze promienie słońca dosięgły mojej twarzy... Podniosłem głowę, lecz szybko ją opuściłem, ponieważ nie byłem w stanie jej utrzymać... Zaśmiałem się głośno z siebie. Po raz pierwszy w życiu, czułem się tak szczęśliwym i tak słabym jednocześnie! Widok się rozmazywał, a oddech stawał się coraz płytszy. Przymknąłem oczy. Chyba umierałem. Ale mimo wszystko byłem zadowolony, bo udało mi się naprawić to co zniszczyłem... Zakończyłem wojnę. A przynajmniej, tą tutaj... W sercu... Pragnąłem przeprosić tyle osób! Ale przedewszystkim Ją . Moją siostrę. "Musiała znosić takiego kretyna..." pomyślałem a w głowie zawirowało mi słowo ,,kretyn" . Uśmiechnąłem się pod nosem, lecz nie rozróżniałem już co jest jawą, a co snem.
< Lara? Armin? - przyjdziecie, czy nie  ? >
< Mam nadzieje, że Armin mi wybaczy tą rychłą śmierć  ; ) >