Cat Paw Print

niedziela, 26 stycznia 2014

Od Arii - C.D. Kishan'a


Kiedy basior przystawił swój pysk do mojego, doznałam szoku. Przez chwilę nie reagowałam z powodu paraliżującego zdziwienia, ale trwało to zaledwie moment. Kiedy odzyskałam trzeźwość umysłu, gwałtownie odepchnęłam od siebie Kishan'a:
- Stop! Czekaj! To wszystko dzieje się za szybko - nadmiernie gestykuluję.
- Ale po tym wszystkim... - zaczął.
- Nie. Czekaj - oddycham głęboko i odchrząkam - To jest tak: bardzo Cię lubię i traktuję jak wspaniałego kompana, ale jak dla mnie... za wcześnie jeszcze na... takie sytuacje. Doceniam Twoją szczerość i jestem wdzięczna, że nie ukrywasz swoich uczuć, ale czuję się nieswojo.
Jestem zadowolona, że on mnie słucha i nie unika tej ważnej rozmowy.
- Rozumiem. Ale czy ty... czujesz to samo do mnie?
'O nie. Zrobił to. Zapytał.' - mój mózg zwalnia obroty. Stoję jak słup soli. Zawsze trudno było mi wyrażać uczucia do innych. Po prostu nie umiem i teraz mu nie odpowiem.
- Kishan wybacz, ale ja... muszę to przemyśleć - odwracam się od niego, po czym biegnę prosto przed siebie, w kierunku Lasu Nevell. Cóż, stchórzyłam. Ale przynajmniej się tego nie wstydzę.

<Kishan?>

Od Annayi - C.D. Luck'a




Szłam wpatrzona w swoje łapy, kiedy nagle usłyszałam okropne wycie. Poszłam zaciekawiona w stronę dźwięku. Po chwili moim oczom ukazał się brązowy basior, który miał zatrzaśniętą kończynę w ludzkich sidłach. Podeszłam nieśmiało i obejrzałam ranę wilka. Musiałam wyciągnąć jego łapę z pułapki. Kiedy chciałam otworzyć kleszcze, basior cofnął łapę sprawiając sobie jeszcze więcej bólu.
- Co robisz?- zapytał.
- Chcę ci pomóc.- odpowiedziałam zdziwiona.
- A masz jakieś pojęcie o medycynie?
- Gdybym nie miała, nie byłabym główną medyczką.
Dobrze wiedziałam jak otworzyć kleszcze. Nacisnęłam w odpowiednim miejscu i gotowe. Następnie (po długim jęczeniu basiora) udało mi się zmniejszyć krwawienie i owinąć łapę bandażem.
- Dziękuję. Jak masz na imię?- zapytał po skończeniu opatrywania ran.
- Annayia.- powiedziałam.
- Ładnie.
Zarumieniłam się delikatnie. Nie czułam się dobrze w obecności basiora, więc bez słowa zmieniłam się w sowę i odleciałam. Kiedy byłam około dziesięć kilometrów dalej wylądowałam i wyciągnęłam swój amulet. Nie rozmawiałam z Alex'em od kilku dni... Chuchnęłam na świeżynkę. Ta zaświeciła się i po chwili ujrzałam mojego brata.
- Cześć Ann.- powiedział.
- Oj, Alex! Tak się stęskniłam!- rzekłam i skoczyłam by go przytulić.
Zapomniałam jednak, że jest on tylko zjawą... Wpadłam więc z impetem na drzewo.
- Ha, ha... Nadal nie możesz zapamiętać?- kpił sobie ze mnie.
- Taa...- powiedziałam masując obolałą głowę.
Nasza rozmowa trwała do południa. Potem musieliśmy przerwać, gdyż zrobiłam się głodna. Po drodze usłyszałam znajomy głos...

<Luck?>

Od Luck'a


Kiedy dziś rano wstałem Margaux przy mnie nie było. Pomyślałem, że wyszła zapolować czy coś takiego, ale nigdzie nie mogłem jej znaleźć. Zaniepokojony ruszyłem z tym do alfy.
- Hej Lara, widziałaś gdzieś Margaux?- zapytałem wchodząc do jej jaskini bez zapowiedzi.
Ta spojrzała na mnie jak na wariata.
- A to ty nie wiesz?- zapytała.
Skrzywiłem się.
- O czym, że niby miałbym nie widzieć?- zapytałem cofając się.
Lara podrapała się po głowie.
- No..- zawahała się.- Ona już do nas nie należy...
Poczułęm jakby ktoś wbił mi sztylet prosto w serce.
- Co?!- wrzasnąłęm i wybiegłem z jaskini.
Biegłem jak najdalej od jaskini alfy. To nie może być prawda! Nagle wpadłęm w sidła, które boleśnie zatrzasnęły się na mojej łapie. Zawyłem.
- Czemu tak wyjesz?- zapytał ktoś z tyłu.
Nie znałem tego głosu.
- Bo moja partnerka...- zacząłem ale nie skończyłem.
- Twoja łapa...- ktoś podszedł i dokładnie przyjrzał się mojej łapie.
Byłą to wadera. Obca wadera.
 
<Annayia ?>

Od Stream - Nie z naszej części watahy...

Nie chciało mi się obudzić. Gdy jednak się ocknęłam i wstałam poczułam zimno... Włożyłam szalik ze skóry baraniej a potem wyszłam na dwór. Nie można było nikogo zobaczyć, ponieważ mgła przeważała. Co chwilę spoglądałam za jedzeniem. Nagle coś się poruszyło. Wskoczyłam na ,,to''. Nagle ,,to'' zawyło. Zeskoczyłam.
- Co to...- powiedziałam przyglądając się.
- Zostaw mnie jestem Dyplomatą!- wykrzyknął.
- Skąd?- spytałam.
- Z Avalon Wschodniej. Jestem Armin.- powiedział podnosząc się.
- Hmmm... Ja jestem Alchemikiem z Avalon Zachodniej, Stream.- powiedziałam.- Kurcze, ciemno tu jak w tyłku u kruka.- dodałam.
- Haha, okej... Nie wiem czemu wyszedłem z jaskini...
- Hmmm... może chcesz wejść do mojej?- spytałam.
- Tak, a gdzie ona jest?- zaśmiał się.
- Ech... Hmmm... Uch... Nie wiem...

(Armin?)

Od Dhiren'a - C.D. Stream




Mocno przytuliłem waderę.
- Stream ja też chcę....- pocałowałem ją.- Już na zawsze. Obiecuję, że nigdy cię nie skrzywdzę...
Staliśmy tak w objęciu.
- Idziemy do Luck'a?- zapytała po chwili Stream.
- Tak.
Ruszyliśmy w stronę jaskini szamana. Ten udzielił nam ślubu. Byliśmy szczęśliwi. Bardzo szczęśliwi. Potem ruszyliśmy do Alfy. Cały czas podtrzymywałem waderę, bo była osłabiona po narkozie. Kiedy dotarliśmy do jej jaskini zapukałem.
- Proszę!- usłyszałem głos Lary.
Ostrożnie wraz ze Stream weszliśmy do pomieszczenia. Kiedy Lara nas zobaczyła uśmiechnęła się.
- Cześć wam!- zawołała radośnie.- Co was do mnie sprowadza?
- Chcielibyśmy, żebyś ogłosiła nas parą.- powiedziałem przytulając Stream i lekko całując w policzek.
 
<Lara?>

Od Stream - C.D. Dhiren'a


Nie wiedziałam czy mam płakać ze smutku, czy się śmiać za to że jestem uratowana. Nie czułam głodu ani zmęczenia, czułam tylko że mnie boli, ale nie krtań, tylko serce. Podnosząc się lekko powiedziałam Dhiren'owi:
- Ren, przepraszam że ci nie powiedziałam wcześniej...
- Ćśśś...- przytulił mnie.
- Nie chcę tak skonać, chcę pobiegać, zaczerpnąć powietrza... Żyć i mieć dzieci... Z tobą...
Dhiren lekko się zarumienił.
- Co ty na to?... Chcę z tobą być..- przytuliłam go lekko.

Dhiren?



Od Kishan'a - C.D. Arii





Biorąc przykład z Arii pochyliłem łeb i zgiąłem przednie łapy. Po nas zrobili to wszyscy inni. Widziałem jak w oczach Arii błyszczą łzy. Mocną ją przytuliłem.
- Nie martw się.- szepnąłem.- Jakoś to będzie...
- Przepraszam was.- powiedziała donośnie Lara.- Ale chciałabym zostać ze zmarłym sama. Proszę, odejdźcie.
Każdy wilk ze spuszczoną głową wykonał rozkaz alfy. Wraz z Arią ruszyliśmy w stronę mojej jaskini.
- Mogę trochę u ciebie posiedzieć?- zapytała niepewnie.
- Jasne.- odpowiedziałem.
Usiedliśmy na puszystej kanapie. Zapadła cisza.
- Hm...- mruknąłem.- Może wyjdziemy na spacer?
- Okej...- odpowiedziała.
Robiło się ciemno. Wyszliśmy na zewnątrz i ruszyliśmy w kierunku rzeki wolności. Kiedy tam dotarliśmy Aria westchnęła.
- Ale tu pięknie...
Rzeczywiście. Światło księżyca odbijało się od błękitnej tafli wody, rośliny błyszczały zielenią,
- Wiesz...- zacząłem.- Może to nie najlepszy moment, ale dłużej już nie wytrzymam.
- Tak?- Aria popatrzyła na mnie z zaciekawieniem.
- Ja...- westchnąłem.- Zakochałem się w tobie...
Pocałowałem ją namiętnie.
 
<Aria?>