Cat Paw Print

czwartek, 30 stycznia 2014

Uwaga!

Tu Miria.  Przez cały jutrzejszy dzień ( piątek ) mnie nie ma i może mnie nie być już dziś wieczorem. Prosiłabym, żebyście wszystkie opowiadania przez ten czas kierowali do bezimienna .
Postaram się jeszcze dziś dokończyć opowiadania, ale nie wiem czy zdążę. 
W sobotę już będę i w sobotę wszystko wraca do normalnego ładu (tj. wysyłacie opka do mnie ).
Za wszystkie utrudnienia przepraszam najmocniej i dziękuję za wyrozumiałość :)
                                                                                                                             ~~~ Assi, Namiestnik

Od Katniss - C.D. Assi'ego


-Zawsze gwieździsty ,nocny nieboskłon przypomina mi mojego ojca .Wpatrując się w iskrzącą milionami świateł czerń nieba widzę tamtą polanę ,kiedy tata opowiadał mi o rozmaitych ciałach niebieskich , kiedy patrzyłam w jego genialny teleskop i wspólnie z nim nazywałam gwiazdy ,nawet mieliśmy swoją własną , dalej ją mamy- to ta najjaśniejsza , wierzę że dopóki jeszcze świeci swoim blaskiem,dopóty mój tata będzie żył i czekał na mój powrót i odwrotnie .Ach...wtedy było tak magicznie ..tam było tak odmiennie ...-przez chwilę zamyśliłam się i powróciłam myślami do swojego odległego dzieciństwa
~~Tato skoro naszą gwiazdą ma być najjaśniejsza to pewnie jest nią ta -mówiła mała Katniss wskazując swoją drobniutką łapką na okrągły nieznajomy jej obiekt.
Nie skarbie ,to jest księżyc , on jest taki jak ty -odpowiadał jej ojciec z ciepłym uśmiechem na pysku
Nie rozumiem ?-marszczyła brwi waderka
Ty jesteś w centrum mojego starego obolałego serca,on w centrum nocnego nieba , świecicie najjaśniej wśród innych , wyróżniacie się ,księżyc jest niemalże tak wyjątkowy jak ty .
Czy bycie wyjątkowym jest złe ?
Nie , chociaż niektórzy nie potrafią zrozumieć odmiennych od nich wilków i uważają je za dziwaków ,ale w głębi duszy zazdroszczą im tej odmienności ,gdyż oni sami są szarzy nieciekawi i mdli .
Już rozumiem dlaczego aż tyle wilków tak dziwnie na mnie patrzy ,a tylko nieliczni się uśmiechają ,mam tylko jeszcze jedno małe pytanie tato
Chyba już dosyć pytań , nie wystarczy nam nocy na sen kochanie ~~
I nigdy nie zadałam mu tego pytania, bo kolejnego dnia zabrali nas do klatek ,oczekiwaliśmy śmierci , a takie pytanie odeszło w kąt , pewnie nigdy już nikomu go nie zadam i umre z tymi słowami na pysku .
Nawet nie wiem przez jaki czas byłam nieobecna myślami i co mówił Assi ,dlatego postanowiłam przerwać niezręczną ciszę .
-Twoim rodzice żyją Assi ? Jeśli tak to dlaczego ich zostawiłeś ?

Assi ?

środa, 29 stycznia 2014

Od Assi'ego - C.D. Katniss

Katniss uśmiechnęła się delikatnie... Zdziwiło mnie to, choć pozytywnie. Miała piękny uśmiech, tylko szkoda, że rzadko się pojawiał. Po chwili znów zapatrzyłem się w gwiazdy...
- Moja mama mówiła, że każda gwiazda, to magiczny wilk, który kiedyś żył w naszej krainie, lub się z niej wywodził... Mówiła, że gdziekolwiek pójdę, wszyscy, których kochałem, będą ze mną... -   wyszeptałem i na chwilę zapadła zupełna cisza... - Jednak ...Światło gwiazd jest piękne i czyste, ale bardzo odległe. Przychodzę tu  by poczuć, choć przez chwilę, że są przy mnie, a ja jestem między nimi... - spojrzałem teraz na jezioro, gdzie odbijały się gwiazdy... - By przypomnieć sobie ich uśmiechy, rady, ich ciepło... Wszystkie dobre chwile spędzone z nimi... Które brutalnie zabrały mi te..te.. potwory! - oczy zaiskrzyły mi się, ale uspokoiłem się zaraz. I ja i Avero ślubowaliśmy zemstę i jej z pewnością dopełnimy, ale nie teraz był na to czas. - Jak czuję zbyt wielki ciężar odpowiedzialności, troski związane z przyszłością przychodzę tu, bo nie ma do kogo innego... Avero to przecież jeszcze dzieciak.... - powiedziałem zamyślony. Spojrzałem na Katniss. Zrozumiała. Uśmiechnąłem się. Pewnie nie była szczęśliwa, musząc słuchać moich wywodów, ale byłem jej wdzięczny. - No... To teraz Ty mów co Cię tu zazwyczaj sprowadza, żeby nie było tak, że tylko Ty masz pokutować słuchając mnie. - zaśmiałem się szeptem, bo nie odważyłbym się wydać głośniejszych tonów, nie chcąc przerywać symfonii nocnego życia...
< Katniss ? >

Od Alarici - C.D. Avero

Słowa wilka bardzo mnie zadziwiły. Ich kraina wydawała się być średniowieczna, pozostały tam dawne zwyczaje, stanowiska, poglądy. To wszystko zdawało się być magiczne, fascynujące. Nieraz zdarzało mi się rozmawiać z bardzo starymi duchami, które opowiadały mi o dawnych czasach, co niezwykle mnie fascynowało. Do tej pory nie zdawałam sobie sprawy z tego, że takie krainy jeszcze istnieją.
-A jakie tu są jeszcze zwyczaje?-zapytał się samiec.
-Więc jak już wcześniej mówiłam, tutaj, jak jesteś w czymś dobry, to po prostu tym jesteś. U nas się do tego nie szkolisz, po prostu wybierasz zawód, który pasuje do twojego charakteru, budowy, mocy i umiejętności. Jak jesteś w tym dobry, to zostajesz, jak nie to musisz wybrać sobie coś innego-wilk patrzył się na mnie z szeroko rozwartymi oczyma. Chyba nie rozumiał do końca tego systemu-Na przykład taka ja. Jestem szamanką ponieważ od zawsze fascynowały mnie czary, potrafię rozmawiać z duchami, więc naturalne będzie, że wybiorę stanowisko szamana, a nie np. zabójcy, który musi być silny i bezwzględny. Rozumiesz?
Avero przytaknął, chociaż nie wyglądał, jakby ten system mu odpowiadał.
-Może opowiesz mi więcej, o swojej krainie? Bardzo chciałabym ją kiedyś odwiedzić, to musi być fascynujące-uśmiechnęłam się.
Avero zaczął mi mówić o ich zwyczajach, wierzeniach, życiu codziennym. Słuchałam go z uwagą i chłonęłam każde jego słowo. Nawet nie zauważyliśmy kiedy zrobiło się ciemno. Nagle kwiaty wokół nas zaczęły świecić tajemniczym blaskiem. Polana Nowiu była naprawdę niesamowitym miejscem. Schyliłam się, aby powąchać kwiat, gdy nagle wytrysnął z niego srebrzysty pyłek, zasypując mi oczy. Wydałam z siebie dziwny dźwięk i odskoczyłam do tyłu.
Za sobą usłyszałam śmiech Avero, który jak widać, nie mógł się powstrzymać od złośliwości. Zgarnęłam trochę pyłu z pyska i rzuciłam nim w samca. Zgromił mnie wzrokiem, ale ze srebrzystym pyłkiem na ciele, wyglądał tak komicznie, jak jakaś mała wróżka, że nie mogłam powstrzymać się od śmiechu.
<Avero?>

Od Avero - C.D. Alarici

- Ta wiedza może mi się przydać.- powiedziałem nawet nieco zainteresowany i ruszyliśmy w stronę Polany Nowiu. - Powiedz mi... Jak tu się zdobywa tytuł wojownika ?
- Tytuł wojownika ? To znaczy, jak tu się zostaje wojownikiem ? - spytała dla upewnienia się, a ja kiwnąłem głową - Trenujesz, a potem wybierasz sobie to stanowisko. - powiedziała jakby to było oczywiste, a ja stanąłem ze zdumienia, ale szybko ją nadgoniłem.
- To znaczy, że u Was, tu ... nie ma, morderczych treningów, kodeksu, przysięgi i ślubowania Wojownika ? - spytałem a źrenice rozszerzyły mi się ze zdziwienia... - Nie ma tu jakiś rytuałów przejścia, dojrzałości ?
- Nie... To znaczy, każdy wojownik jest wojownikiem dlatego, że to mu najlepiej wychodzi... Każdy ma swoje przeszkolenie, nie ma jakiś szkół, lub tym podobnych... - wyjaśniła zdziwiona moją nagłą reakcją.- A u Ciebie ?
- U Mnie? Były. Każdy szanujący się wilk wysyłał tam swoich synów, więc byłem tam i ja. By stać się Wojownikiem trzeba było znać się na tym rzemiośle, mieć wysoko rozwinięte poczucie godności, kochać ojczyznę, być wierny Alfie, być odważny, opanowany i wspaniałomyślny, pomagać słabym i potrzebującym, być sławnym, ze swych chwalebnych czynów, szanować Boga Ojców, a przy pasowaniu wybrać sobie Damę Serca. - wyjaśniłem pokrótce. - Od szczeniaka siedziałem w takiej szkole, jednak nigdy jej nie zdałem. Miałem problem z opanowaniem siły i wściekłości, nie zawsze byłem wspaniałomyślny, a od dziewczyn uciekałem, jak przed demonami, więc Damy Serca nie miałem okazji wybrać. - zaśmiałem się. - Myślałem, że może tu, uda mi się zdobyć pasowanie, ale takowe może dać tylko pasowany i zasłużony według tradycji Wojownik. A tu nic... Bo tu się już tego od dawna nie praktykuje...- westchnąłem, ale z ciekawości zapytałem- A jakie tu są jeszcze zwyczaje ?
< Alarica ? >

wtorek, 28 stycznia 2014

Od Assi'ego - C.D. Livi

- Livi ? - powtórzyłem i spojrzałem na nią, przekrzywiając głowę -  Ładnie. Będę musiał zapamiętać.- zaśmiałem się przyjaźnie, a głową powróciłem do pionu. - Jestem tu nowym Namiestnikiem, nie znam tu jeszcze wszystkich, ale mam nadzieję poznać.  - powiedziałem i uśmiechnąłem się. - Idę teraz do Drzewa Narad. Dawno nikt tam nie robił porządków i mocno zarosło... Zechcesz mi potowarzyszyć ?
- Mhym.- mruknęła Livi i ruszyliśmy w stronę Drzewa.
- Kim jesteś w watasze ? - spytałem ciekawie.
- Łowcą. Tropię i zaganiam zwierzynę podczas polowań. - wyjaśniła.
- Hmm... Będziesz pewnie zmuszona poznać mojego brata, bo on jest Zabijającym. Lepiej się do niego nie zbliżaj. - trochę się nachmurzyłem myśląc o Avero, ale zaraz znów promienny uśmiech wpłyną na moją twarz. - O! Już jesteśmy ! Jak byłem szczenięciem, to to było moje ulubione miejsce zabaw!- wspomnienia uderzyły całą fala do głowy-  Tu bawiliśmy się w prawdziwych wojowników... Skakaliśmy do błota po deszczu, a potem straszyliśmy siostry i kuzynki. Razem z Assair'em tworzyliśmy różne pułapki, a potem sami w nie wpadaliśmy, jakimś zbiegiem okoliczności- wspomniałem zamazany obraz młodszego kuzyna - Ale dużo się już tu zmieniło...  - powiedziałem wskakując na jedną z gałęzi i obrywając inny konar, który już usechł. - Chociaż nadal jest pięknie... - szepnąłem jakby do siebie, ale oprzytomniałem zaraz i zwróciłem się do wilczycy - No, to chodź, trzeba tu posprzątać!
< Livi? >

Od Alarici - C.D. Avero

-Do mojej...jaskini-wyjąkałam zawstydzona.
Avero skinął głową i ruszyłam przed nim, aby pokazać mu drogę. Gdy dotarliśmy na miejsce, wilk położył dzika przed wejściem.
-Dziękuję-uśmiechnęłam się.
-Naprawdę dziwne panują tu obyczaje, za wykonywanie obowiązków mi dziękują, baby wykonują prace chłopów, a chłopy bab-odezwał się wilk.
-Nie wiem jak, jest w twojej krainie, ale u nas pomoc słabszym, czy wilczycom nie jest obowiązkiem, chociaż wątpię, aby prawdziwy mężczyzna nie pomógł "babie" w potrzebie-uśmiechnęłam się promiennie.
Avero obrzucił mnie ciekawskim spojrzeniem. Pomógł mi jeszcze wtargać dzika do jaskini. Oczywiście zaprzeczałam, ale on nie dał za wygraną. W sumie, głębiej się zastanawiając, podobało mi się to. Jego zachowanie było, czymś obcym, odmiennym, ale jakże miłym. Nawet jeśli robił to z przymusu, bo tak nakazuje prawo w jego krainie, mi zrobiło się jakoś przyjemnie na duchu.
-Jeśli chcesz, mogę ci trochę więcej opowiedzieć o naszych zwyczajach. Może się przejdziemy?-i tak nie miałam żadnych planów na popołudnie. Spojrzałam wyczekująco na wilka.
<Avero, przejdziemy się? : ) >