- Nie wiem...- mówiłam.
- Kochanie... Może cię zbadam?- spytał.
- Ahhh... Aaa... Taak...- powiedziałam.
Zaprowadził mnie, po czym zbadał.
- Kochanie, co mi jest?- spytałam.
<Dhiren? sorry brak weny )': >
Wychodzimy ze Stream na, już trochę słabszą, śnieżycę.
- Jesteś pewna, że chcesz mi towarzyszyć? – ona potakuje, a ja cieszę się w duchu, że mam kompana. Przedzieramy się przez wielkie zaspy, w poszukiwaniu jakiegokolwiek posiłku. Ze zdziwieniem stwierdzamy, że czujemy zapach królika. Kierujemy się za niezawodnym zmysłem i wychodzimy na białą polanę. Na jej środku leży truchło obiadu. - Coś mi tu nie pasuje – stwierdzam, lecz za późno, gdyż po chwili zza krzaków wyskakuje człowiek! - W nogi! – ryczy Stream, a ja biegnę za nią. Pędzimy przed siebie, nie zważając na śnieg buchający w oczy, z sercami podchodzącymi do krtani. Przerażone z impetem, wpadamy na taflę twardego lodu. Mężczyzna (tak sądzę) depcze nam po piętach. Z przyzwyczajenia przyciągam do siebie wilczycę i wytwarzam tumany złotej mgły. To daje nam chwile czasu. Nawet sekunda liczy się w tym starciu. Teraz pocinamy jak na łyżwach po zamarzniętym jeziorze. Stream niestety nie może użyć swoich mocy, gdyż jest pod wielką presją, nie ma czasu i nie jest w stanie się skupić. Po chwile jednak staje, zamyka oczy i… tworzy przerębel, idealny, żeby zmieścił się dorosły człowiek! Patrzymy na siebie porozumiewawczo. Ona stoi i czeka na brzegu, a ja pędzę, żeby podstawić łapę człowiekowi. Dobiegam do niego. On patrzy na mnie z błyskiem w oku i krzywo się uśmiecha, celując we mnie srebrnym kijem (co to jest?!), a ja podstawiam mu haka. Mężczyzna koziołkuje i po chwili wpada do wody! Pędzę ku odległej postaci Stream. Dobiegam do niej i wspólnie uciekamy w kierunku jej jaskini, nawet nie zerkając do tyłu.
<Stream?>
<Mam nadzieję, że dobrze rozwinęłam akcję :P> |
|
Heh...
Kto by pomyślał, że ludzie jednak mogą mili i delikatni... Byłam już
trzeci dzień u człowieka, który mnie uratował. Na dworzu szalała
śnieżyca, więc ani ja ani John nie mieliśmy zamiaru wychodzić z ciepłego
domu. Leżałam właśnie na kocu przy kominku, kiedy nagle rozległo się
pukanie. Jak oparzona podskoczyłam do góry i uciekłam w kąt. John Carter
wstał i podbiegł do drzwi. Do pokoju wszedł jakiś mężczyzna. Był dużo
starszy od Johna. Miał siwe włosy i wyraźny brzuszek. Dziwne... Wydawał
mi się znajomy. Wtem usłyszałam jego głos... Wróciły wszystkie
wspomnienia. To on więził mnie w ciasnej klatce przez rok, to on bił
mnie, głodził i zadawał cierpienie. Dawne blizny pod futrem zabolały a z
oka spłynęła łza.
- Spójrz tato. Znalazłem ją jak byłem na polowaniu.- rzekł John prowadząc mężczyznę w moją stronę. Warknęłam i obnażyłam kły. Opowiadałam mu o wszystkich złych osobach w moim życiu. Opisałam mu dokładnie najokrutniejszego właściciela. Wszystko zgadzało się z wyglądem tego faceta. Pomyliłam się co do Johna. Myślałam że... że w końcu mam przyjaciela. Fakt, że to człowiek ale rozumie mnie jak nikt. Powoli zaczęłam iść w kierunku wyjścia. Nie spuszczałam wzroku z ludzi. Moim celem było otwarte okno w kuchni. Zmieniłam się w sowę i wyleciałam z mieszkania. Śnieg uniemożliwiał lot więc wróciłam na ziemię. Potem pamiętam tylko szalony bieg... Wpadłam do swojej jaskini i natychmiast zasnęłam. Koszmary dręczyły mnie całą noc. ~Nad ranem...~ Obudziłam się z gorączką i bólem głowy. Jęknęłam i wstałam. Zagotowałam wodę na zioła i podeszłam do apteczki, by wyciągnąć bandaż. Zanurzyłam go w zimnej wodzie i obwiązałam go sobie wokół głowy. Następnie zaparzyłam sobie rumianek i wróciłam do ciepłego posłania. Nagle ktoś cicho zapukał. - Proszę.- powiedziałam zachrypniętym głosem. Po chwili ukazała mi się czyjaś sywetka...
<Ktoś?>
|
||