Cat Paw Print

czwartek, 30 stycznia 2014

Od Alarici - C.D. Avero

Wydawało mi się, że Avero lekko spochmurniał, ale szybko odzyskał humor sypiąc mi pyłem w twarz. Poczułam jak coś łaskocze mnie w przełyku i zaczęłam kaszleć. Zaczęliśmy się śmiać, a ja czułam się naprawdę szczęśliwa. Nie chciałam wracać do domu, chciałam tu zostać, zatrzymać czas. Spędzić wspaniale ten ostatni dzień, zanim przyjdą mroźne wichury i zamiecie śnieżne. Nigdy jeszcze nie byłam tak radosna, chyba tylko wtedy, gdy odnalazłam Katniss. Czasem zastanawiałam się co ona musi przeżywać, bo pamiętała wszystkie chwile z dzieciństwa. Z jednej strony jej zazdrościłam, pamiętała chwile spędzone z rodziną, zabawy, piękne wspomnienia, ale z drugiej pamiętała również o tych wydarzeniach w klatce, śmierci bliskich. Czasem zastanawiam się dlaczego ja nic nie pamiętam z tamtego czasu. Może ktoś uderzył mnie czymś mocno w głowę, albo przeżyłam zbyt wielki szok. Nie wiem.
-Alarica?-z zamyślenia wyrwał mnie głos Avero.
-Wybacz, na chwilę odleciałam-uśmiechnęłam się.
Zaczął padać pierwszy w tym roku śnieg. Delikatne, małe płatki spadały z nieba wirując w powietrzu. Pomimo to wcale nie było czuć chłodu.
-Nie jest ci zimno?-spytał się samiec, z nieudawaną troską w głosie.
Spojrzałam w oczy wilka. W poświacie księżyca zdawały się świecić, jakimś tajemniczym blaskiem.
-Nie-wyszeptałam i posłałam mu nieśmiały uśmiech. Ostatnio tak często się uśmiechałam.
 
<Avero?>

Od Avero - C.D. Alarici

Wilczyca śmiała się na całego. Wywróciłem oczami i przeturlałem się po Polanie. Byłem teraz cały w słodziutkim srebrnym pyłku. Bleee. Przynajmniej Alarica miała ubaw.  Teraz gdy już cały się ubabrałem, wstrząsnąłem futrem, a srebrny pył uniósł się w powietrze. Wszystko w okół nas zaczęło błyszczeć, a powiew wiatru sprawił, że kwiaty zaczęły cicho dzwonić. Spojrzałem na Alaricę. Była wesoła, wręcz promieniała. Widok ten by tak przyjemny, że sam nawet się mimowolnie uśmiechnąłem. Uśmiechałbym się dalej, gdyby mój wzrok nie padł na niebo. Widok nocnego nieba, napełnił moje serce tęsknotą i bólem. "Przecież właśnie w taką samą noc utraciłem wszystko" i przypomniałem sobie płomienie, krzyk i rozpacz, opłakiwanie poległych i grzebanie zmarłych. I tą świadomość że z setek wilków, pozostałem tylko ja i mój brat...
Z nieba zaczął spadać pierwszy śnieg. "Co było to było, co ma być, będzie. " pomyślałem ponuro. Alarica nieśmiało podeszła do mnie z prawej strony.
- Wszystko dobrze Avero ? - spytała delikatnie. Przez chwilę wpatrywałem się w ziemię. Ukradkiem od niechcenia, dotknąłem jednego z kwiatów. "Chcę żyć dziś, tu i teraz. Nie chcę być tym kim nie jestem, nie chcę być tam gdzie mnie nie ma. To jest dzień i to jest miejsce. " przypomniałem sobie słowa jakiegoś wielkiego wojownika... Jakiego ? Nie wiem. Nigdy nie miałem pamięci do imion, ale gościu miał rację.
- A jak miało być ? - spytałem i strzeliłem garścią srebrnego pyłu prosto w jej twarz. Zaśmiałem się, a ona odkaszlnęła tą dawkę pyłu, którą wciągnęła do płuc. - Wyglądasz tak uroczo kiedy kaszlesz ... - zacząłem się niewinnie nabijać. Humor od razu mi się poprawił. Jej uśmiech też trochę pomógł.... Choć raczej nie zdawałem sobie z tego sprawy...
< Alarica ? >

Od Assi'ego - C.D. Katniss

Przypomniałem sobie zamazany obraz rodziców... Wszystko co mówili, kochali...
- Gdyby to odemnie zależało, to nigdy bym się z nimi nie rozdzielił...- westchnąłem - Tak. Oni żyją. Ale żyją tam, gdzie jeszcze nie mogę się dostać... - powiedziałem cicho i wskazałem na niebo. - Tak samo jak moje całe rodzeństwo prócz Avero. Jak moi dziadkowie i jak moje babcie. Tak samo jak cała kraina, z której pochodził mój mój dziadek, mój ojciec i moi bracia. Ja pochodzę stąd. Urodziłem się w kraju mojej matki. Mówi się jednak, że tam dom Twój, gdzie serce Twoje. Moje serce zostało tam, daleko za Dzikimi Górami. Tam gdzie je zabito i pochowano. Moje serce zostało razem ze stosami trupów, a ja muszę nauczyć się żyć na nowo. Bez serca, bez bliskich, bo Avero to trudny typ.... -  odparłem ponuro - Długo walczyłem z chęcią zemsty... Ale zemsta nie uspokaja... Nie przynosi ukojenia. Avero tego nie rozumiał i nie zrozumiał. Dlatego wróciliśmy tu, do kraju matki. Jak się tu urodziłem... Były tu setki magicznych wilków! Miałem nadzieje, że.... że spotkam ich i namówię część do odbicia kraju moich ojców... Ale zastałem niewielką liczbę i to podzieloną na pół. Wilk przeciw wilkowi. Brat przeciw siostrze. Co miałem zrobić ?! Sam bym nic nie zwojował, a może jeszcze brata bym stracił... - mimowolnie powiedziałem rozgoryczony - Zostałem, przynajmniej do czegoś się przydam kuzynce...  - powiedziałem choć wiedziałem w duszy, że nie do końca pozbyłem się chęci zemsty.  ONI napadli na nas w tym najważniejszym dniu mojego życia, czyli wtedy gdy miałem przyjąć śluby Wojownika. Jeszcze pamiętałem huki wystrzałów, ale najbardziej uwiecznił mi się w pamięci widok śmierci ojca. Nigdy nie zapomniałem i nigdy nie wybaczyłem. - Mojego ojca... - powiedziałem zachrypniętym głosem - Przywiązano razem z innymi Wojownikami do stuletniego drzewa, które było znakiem stabilności i potęgi naszej krainy i... podpalono, bo przecież jakże śmiesznie wygląda umierający w płomieniach wilk....Ale tata, nie powiedział nic, nie wydał najmniejszego dźwięku. Stał wyniosły i dumny, a płomienie pożerały jego ciało... To była najlepsza lekcja jaką kiedykolwiek dostałem... I to wszystko co mogę Ci powiedzieć na temat mojej rodziny... - zakończyłem cicho...
< Katniss ? >

Uwaga!

Tu Miria.  Przez cały jutrzejszy dzień ( piątek ) mnie nie ma i może mnie nie być już dziś wieczorem. Prosiłabym, żebyście wszystkie opowiadania przez ten czas kierowali do bezimienna .
Postaram się jeszcze dziś dokończyć opowiadania, ale nie wiem czy zdążę. 
W sobotę już będę i w sobotę wszystko wraca do normalnego ładu (tj. wysyłacie opka do mnie ).
Za wszystkie utrudnienia przepraszam najmocniej i dziękuję za wyrozumiałość :)
                                                                                                                             ~~~ Assi, Namiestnik

Od Katniss - C.D. Assi'ego


-Zawsze gwieździsty ,nocny nieboskłon przypomina mi mojego ojca .Wpatrując się w iskrzącą milionami świateł czerń nieba widzę tamtą polanę ,kiedy tata opowiadał mi o rozmaitych ciałach niebieskich , kiedy patrzyłam w jego genialny teleskop i wspólnie z nim nazywałam gwiazdy ,nawet mieliśmy swoją własną , dalej ją mamy- to ta najjaśniejsza , wierzę że dopóki jeszcze świeci swoim blaskiem,dopóty mój tata będzie żył i czekał na mój powrót i odwrotnie .Ach...wtedy było tak magicznie ..tam było tak odmiennie ...-przez chwilę zamyśliłam się i powróciłam myślami do swojego odległego dzieciństwa
~~Tato skoro naszą gwiazdą ma być najjaśniejsza to pewnie jest nią ta -mówiła mała Katniss wskazując swoją drobniutką łapką na okrągły nieznajomy jej obiekt.
Nie skarbie ,to jest księżyc , on jest taki jak ty -odpowiadał jej ojciec z ciepłym uśmiechem na pysku
Nie rozumiem ?-marszczyła brwi waderka
Ty jesteś w centrum mojego starego obolałego serca,on w centrum nocnego nieba , świecicie najjaśniej wśród innych , wyróżniacie się ,księżyc jest niemalże tak wyjątkowy jak ty .
Czy bycie wyjątkowym jest złe ?
Nie , chociaż niektórzy nie potrafią zrozumieć odmiennych od nich wilków i uważają je za dziwaków ,ale w głębi duszy zazdroszczą im tej odmienności ,gdyż oni sami są szarzy nieciekawi i mdli .
Już rozumiem dlaczego aż tyle wilków tak dziwnie na mnie patrzy ,a tylko nieliczni się uśmiechają ,mam tylko jeszcze jedno małe pytanie tato
Chyba już dosyć pytań , nie wystarczy nam nocy na sen kochanie ~~
I nigdy nie zadałam mu tego pytania, bo kolejnego dnia zabrali nas do klatek ,oczekiwaliśmy śmierci , a takie pytanie odeszło w kąt , pewnie nigdy już nikomu go nie zadam i umre z tymi słowami na pysku .
Nawet nie wiem przez jaki czas byłam nieobecna myślami i co mówił Assi ,dlatego postanowiłam przerwać niezręczną ciszę .
-Twoim rodzice żyją Assi ? Jeśli tak to dlaczego ich zostawiłeś ?

Assi ?

środa, 29 stycznia 2014

Od Assi'ego - C.D. Katniss

Katniss uśmiechnęła się delikatnie... Zdziwiło mnie to, choć pozytywnie. Miała piękny uśmiech, tylko szkoda, że rzadko się pojawiał. Po chwili znów zapatrzyłem się w gwiazdy...
- Moja mama mówiła, że każda gwiazda, to magiczny wilk, który kiedyś żył w naszej krainie, lub się z niej wywodził... Mówiła, że gdziekolwiek pójdę, wszyscy, których kochałem, będą ze mną... -   wyszeptałem i na chwilę zapadła zupełna cisza... - Jednak ...Światło gwiazd jest piękne i czyste, ale bardzo odległe. Przychodzę tu  by poczuć, choć przez chwilę, że są przy mnie, a ja jestem między nimi... - spojrzałem teraz na jezioro, gdzie odbijały się gwiazdy... - By przypomnieć sobie ich uśmiechy, rady, ich ciepło... Wszystkie dobre chwile spędzone z nimi... Które brutalnie zabrały mi te..te.. potwory! - oczy zaiskrzyły mi się, ale uspokoiłem się zaraz. I ja i Avero ślubowaliśmy zemstę i jej z pewnością dopełnimy, ale nie teraz był na to czas. - Jak czuję zbyt wielki ciężar odpowiedzialności, troski związane z przyszłością przychodzę tu, bo nie ma do kogo innego... Avero to przecież jeszcze dzieciak.... - powiedziałem zamyślony. Spojrzałem na Katniss. Zrozumiała. Uśmiechnąłem się. Pewnie nie była szczęśliwa, musząc słuchać moich wywodów, ale byłem jej wdzięczny. - No... To teraz Ty mów co Cię tu zazwyczaj sprowadza, żeby nie było tak, że tylko Ty masz pokutować słuchając mnie. - zaśmiałem się szeptem, bo nie odważyłbym się wydać głośniejszych tonów, nie chcąc przerywać symfonii nocnego życia...
< Katniss ? >

Od Alarici - C.D. Avero

Słowa wilka bardzo mnie zadziwiły. Ich kraina wydawała się być średniowieczna, pozostały tam dawne zwyczaje, stanowiska, poglądy. To wszystko zdawało się być magiczne, fascynujące. Nieraz zdarzało mi się rozmawiać z bardzo starymi duchami, które opowiadały mi o dawnych czasach, co niezwykle mnie fascynowało. Do tej pory nie zdawałam sobie sprawy z tego, że takie krainy jeszcze istnieją.
-A jakie tu są jeszcze zwyczaje?-zapytał się samiec.
-Więc jak już wcześniej mówiłam, tutaj, jak jesteś w czymś dobry, to po prostu tym jesteś. U nas się do tego nie szkolisz, po prostu wybierasz zawód, który pasuje do twojego charakteru, budowy, mocy i umiejętności. Jak jesteś w tym dobry, to zostajesz, jak nie to musisz wybrać sobie coś innego-wilk patrzył się na mnie z szeroko rozwartymi oczyma. Chyba nie rozumiał do końca tego systemu-Na przykład taka ja. Jestem szamanką ponieważ od zawsze fascynowały mnie czary, potrafię rozmawiać z duchami, więc naturalne będzie, że wybiorę stanowisko szamana, a nie np. zabójcy, który musi być silny i bezwzględny. Rozumiesz?
Avero przytaknął, chociaż nie wyglądał, jakby ten system mu odpowiadał.
-Może opowiesz mi więcej, o swojej krainie? Bardzo chciałabym ją kiedyś odwiedzić, to musi być fascynujące-uśmiechnęłam się.
Avero zaczął mi mówić o ich zwyczajach, wierzeniach, życiu codziennym. Słuchałam go z uwagą i chłonęłam każde jego słowo. Nawet nie zauważyliśmy kiedy zrobiło się ciemno. Nagle kwiaty wokół nas zaczęły świecić tajemniczym blaskiem. Polana Nowiu była naprawdę niesamowitym miejscem. Schyliłam się, aby powąchać kwiat, gdy nagle wytrysnął z niego srebrzysty pyłek, zasypując mi oczy. Wydałam z siebie dziwny dźwięk i odskoczyłam do tyłu.
Za sobą usłyszałam śmiech Avero, który jak widać, nie mógł się powstrzymać od złośliwości. Zgarnęłam trochę pyłu z pyska i rzuciłam nim w samca. Zgromił mnie wzrokiem, ale ze srebrzystym pyłkiem na ciele, wyglądał tak komicznie, jak jakaś mała wróżka, że nie mogłam powstrzymać się od śmiechu.
<Avero?>