Cat Paw Print

wtorek, 7 stycznia 2014

Od Armina - C.D. Lary.

Złapałem Larę za ramię, pomagając jej utrzymać równowagę. Kiedy jej stan się poprawił, nie wiedzieć czemu, mój stosunek do niej stał się ponownie raczej chłodny. Nie czułem wyrzutów sumienia. Jedyne co przyszło mi na myśl to następna rozmowa z Assair'em. Skoro Lara czuła się nie najlepiej, wojna z nią byłaby raczej niesprawiedliwa.
Wilczyca spojrzała mi w oczy. Zauważyłem, że zrobiła się czerwona. "Do czego ona chce doprowadzić?" - zastanawiałem się. Z grobową miną odwróciłem zamaszystym ruchem głowę i puściłem jej ramię.
- Już z Tobą dobrze, wracam do mojej watahy - rzuciłem, silnie akcentując słowo "mojej" Wadera spojrzała na mnie smutno, ale zignorowałem to. Musiałem... musiałem sobie to wszystko poukładać w głowie.
[...]
Zziajany <znów biegłem> usiadłem na jakiejś skale przy Lazurowej Rzece. Wsadziłem nos w fioletowe wrzosy i spojrzałem w dół. Nie słyszałem niczego prócz cichego świergolenia ptaków i szumu strumienia. Postanowiłem zejść niżej, nad samą wodę.
[...]
Po kilku mrożących krew w żyłach momentach wsadziłem przednie łapy do rzeki. Chłodna woda przepływała mi między opuszkami. Schyliłem głowę i przyjrzałem się sobie w drżącym odbiciu. Usiadłem z ciężkim westchnieniem, zamknąłem oczy i zacząłem zastanawiać się nad życiem...

<ktoś z watahy Armel pilnie pożądany do dokończenia opowiadania ^u^>

poniedziałek, 6 stycznia 2014

Od Lary - C.D. Armina

- Spróbuję...- powiedziałam ściskając mocniej łapę samca.
Poczułam wielką radość. Wtedy moja rana zaczęła niemiłosiernie piec i pulsować. Poczułam, że tracę oddech. Zielona substancja leciała ciurkiem z mojego ciała. Ostatnim co zobaczyłam była niewyraźna twarz Armina. Syknęłam, a siły całkowicie ze mnie opadły.
***
Obudziłam się. Wszystko wokół zdawało się niewiarygodnie jasne. Pokręciłam głową. Poczułam bandaż na piersi. Spostrzegłam, że byłam czysta, co oznaczało, że zostałam umyta. Rozejrzałam się. W pobliżu był tylko Armin. Spał siedząc. Przybliżyłam się lekko do niego i trąciłam nosem. Basior wzdrygnął się i otworzył oczy szeroko.
- Obudziłaś się. Byłaś nieprzytomna tak wiele dni, a szanse na uratowanie cię były tak nikłe.- powiedział cicho i lekko się bliżył.
Wtem do pomieszczenia weszła Vedis.
- Lara! - krzyknęła widząc mnie. - Muszę przyznać, że masz niezły zbiór w tej swojej jaskini. Skąd ty to wszystko bierzesz?
- Niech to zostanie tajemnicą. - powiedziałam dziwnym, chrapliwym głosem.
- Możesz czuć się słabo jeszcze przez kilka dni, ale dzisiaj wypuszczam cię do domu.
Ucieszyłam się i szybko wstałam z łóżka. Zbyt szybko. Zachwiałam się na nogach, lecz w ostatniej chwili złapał mnie Armin. Znowu.

(Armin? x3)

Od Armina - C.D. Lary


- ?! - zerwałem się na równe nogi. Nagle przeszło mi zmęczenie. Rzuciłem się w stronę medyków. Sam nie wiem dlaczego. Wilczycę, która była mi obojętna tak nagle polubiłem... Mimo jej pochodzenia i wszystkiego co nas łączyło była dla mnie taka ciepła.
- W jaskini Lary jest tajemne przejście do pomieszczenia z różnymi ziołami! Natychmiast wyślijcie tam kilka wilków! NATYCHMIAST! - krzyknąłem spektakularnie wyłaniając się zza progu.
- Co? - syknął biało - szary wilk o dość delikatnej budowie.
- To co mówię! - zawołałem i już mnie nie było. Wróciłem do Lary. Co mnie do tego tchnęło? Nie wiem. Wydało mi się, że ta wilczyca jest mi najdroższa ze wszystkich. Nie kochałem jej, ale byłem pewien, że nie mogę jej stracić.
- Armin... powie... powiedziałeś... im... ? - szepnęła i miałem wrażenie, że robi się coraz słabsza. Uśmiechnąłem się smutno i ścisnąłem jej łapę.
- Teraz coś Ci powiem. Bez podtekstów i żadnych moich ukrytych uczuć. Nie mogę Cię stracić, Lara. Dopiero co się poznaliśmy. Dopiero co zostałem Twoim doradcą. Nie psuj tego, co? - zapytałem z cichym śmiechem. Wilczyca spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami.
- Armin... ? - wykrztusiła.
- Bez podtekstów i moich ukrytych uczuć - przypomniałem uśmiechając się szerzej. - Nie umieraj, zgoda?

<Lara? :3>

Od Margaux - C.D. Luck'a


Tak bardzo go kochałam i chciałam z nim zostać... Jednak przeszłość mi nie pozwalała. Cały czas miałam poczucie, że mogę go skrzywdzić, że mogę go bardzo zranić. Niby coraz lepiej umiem zapanować nad moją drugą osobowością, ale nie mogę z nim być. To jest dla mnie zbyt trudne.
- Luck... Pragnę być tylko z Tobą... Chcę mieć z Tobą szczenięta, ale nie mogę... Ja siebie nie potrafię aż tak kontrolować... Ja boję się, że Cię skrzywdzę... Albo nasze dzieci... - mówiłam przez łzy - Bo ja się już kiedyś zakochałam... A może raczej zauroczyłam... Z wzajemnością... Jednak coś poszło nie tak... Zraniłam go podczas przemiany... Leżał kilka miesięcy w jaskini medyka... Nieprzytomny... Nikt mi nic nie zarzucał, ale ja musiałam uciec... Wiedziałam, że i tak mnie prędzej, czy później wygnają... Zapewne tutaj będzie tak samo... Jestem potworem i nic tego nie zmieni... Mogę się nauczyć jedynie go kontrolować w pełni, ale to wymaga wiele czasu i samotności. Bo co jeśli ktoś będzie przy mnie, a ja się nie będę mogła opanować? - mówiłam dalej i spuściłam głowę.
Podeszłam do niego i stanęłam twarzą w twarz. Nasze usta prawie się stykały. Po chwili namiętnie go pocałowałam.
- Nie jesteś na to gotowy. A ja nie chcę się skrzywdzić... - mówiłam i znowu go pocałowałam.
Staliśmy tak w pocałunku dobre kilka minut, a potem doszło do czegoś więcej. Wiedziałam, że nie mogę, ale chciałam.
- Luck. - mówiłam wtulona w jego futro - Jak się czujesz?
On nic nie odpowiedział. Siedzieliśmy obok siebie.
- Ja muszę odejść. - powiedziałam i znowu się rozpłakałam.

<Luck?>

Od Luck'a - C.D. Margaux


Wadera odleciała. Zapomnieć? O niej? Nie, nie.... To nie możliwe. Jak można zapomnieć o tak wspaniałej waderze! Położyłem się na swoim łożu z błyszczącymi oczami. Nagle do jaskini wleciała właśnie ona! Margaux! Podniosłem swoją głowę patrząc na nią błyszczącymi acz zadowolonymi oczami. Uśmiechnąłem się do niej i już miałem coś powiedzieć, kiedy ona zaczęła mówić.
Zaopiekuję się Tobą, dopóki nie wyzdrowiejesz. Muszę Ci pomóc. Potem odejdę.
Natychmiast mina mi zrzedła.
- Margaux...- szepnąłem i trąciłem ją nosem.- Błagam nie odchodź.... Już nigdy. Kocham cię.
Przytuliłem waderę, lecz ta natychmiast się odsunęła.
- Luck, nie mogę być z tobą.- rzekła smutna.- Też cię kocham, ale...Mogę zrobić ci krzywdę.... Mogę stracić kontrolę.
- Margaux, większą krzywdę zrobisz mi kiedy odejdziesz.- powiedziałem zbliżając się do niej.- Nie potrafię żyć bez ciebie. Nie potrafię zapomnieć.
Ująłem ją za rękę i delikatnie pocałowałem.
- Nie potrafię...- szepnąłem jej do ucha.
 
<Margaux?>

sobota, 4 stycznia 2014

Od Kishan'a - C.D. Arii


- O fajnie.- powiedziałem zadowolony. - To co? Może przy rzece wolności?
Wadera się zgodziła. Szybko rozstawiliśmy tarcze i przygotowaliśmy broń.
- Zasady są proste.- powiedziała szybko wadera.- Mamy 5 strzał. Kto trafi najwięcej nich najbliżej środka, wygrywa.
Przygotowaliśmy się do rywalizacji. PO chwili było już po zawodach. Wygrała Aria. Miała wszystkie strzały precyzyjnie trafione do środka tarczy, natomiast ja chybiłem raz.
- Dobra jesteś!- gwizdnąłem z podziwem.
- Wiem.- uśmiechnęła się.- Natomiast ty chyba jesteś lepszy z walki bronią żelazną...
- Masz rację.- powiedziałem uśmiechając się.- A może masz ochotę na kolację u mnie?
- No...- zastanowiła się.- Dobra.
Poszliśmy do mnie. Na dużym stole rozstawiłem nakrycia oraz przygotowałem dla nas mięso z sosem i innymi.... Matka nauczyła mnie tego robić. To specjał w naszej rodzinie.
- Ładnie ty masz...- powiedziała Aria rozglądając się.- A... Dlaczego ta ściana jest gorąca?
Wskazała na głaz.
- Tam mam coś w rodzaju...- zastanowiłem się.- Kuźni. Wykuwam tam broń i takie tam...
- Sam kujesz broń?- zdziwiła się.
- Tak.- powiedziałem krótko.- A właściwie to nie. Pomaga mi w tym ogień. Dzięki swemu żywiołowi porozumiewam się z nim i go kontroluję. A ty? Jakie masz moce i żywioły?
 
<Aria?>

Od Kelsey - C.D. Kast'a


Już miałam odpowiedzieć, że się zgadzam kiedy Kishan zaczął ze swoim pomysłem. Wydawał mi się spoko. Ale czekałam na głos innych. Potem zaczęliśmy treningi. Dostaliśmy jakieś miecze, ale wolałam poćwiczyć to, co na prawdę lubiłam - strzelanie z łuku. Kishan gdzieś zniknął.... Nie wiem do kąt poleciał. Przygotowałam swój łuk. Aria już zaczęła ćwiczyć. Na całe szczęście na polanie były już rozstawione tarcze. Nagle pojawił się Kishan. Trzymał przy sobie wielki, lśniący miecz. Rozmawiał z Kast'em ale po chwili odwrócił wzrok w stronę Arii i zapatrzył się w nią. Wadera spostrzegła to, ale nie zareagowała. Podeszłam do niej i zaczęłam strzelać do tarczy obok.
- Cześć.- powiedziałam.
- Hej...- odpowiedziała naciągając cięciwę i wymierzając w środek tarczy.
- Czy ty...- zastanowiłam się.- Spotykasz się jakoś z Kishan'em czy jak?
Wadera opuściła łuk.
- Spotkaliśmy się może ze dwa razy, ale raczej tak przypadkowo, a co?- zapytała unosząc jedną brew.
- Bo chyba mu się podobasz.- wskazałam głową w stronę basiora, który teraz nam się przyglądał oparty na mieczu.
 
<Aria?>