Cat Paw Print

wtorek, 21 stycznia 2014

Od Avero - C.D. Alarici

Atak wilczycy był dla mnie nie lada niespodzianką, tylko dla tego też, pozwoliłem sobie zdobycz wyrwać. Gwizdnąłem. Mimo iż wiedziałem, że i tak tą znajomość zepsuję, nie byle czym, było mi wyrwać, to co moje. Przez chwile przemknęła mi myśl, by swoje odbić, ale dziewuchom się nie zabiera.
- Teraz już Twój, bo nie godzi się babie zabierać. - powiedziałem podkreślając słowo ,,babie". - Diabłu też skąpić nie będę, bo Bóg i tak go do piekieł zaraz z powrotem wtrąci, choć trzeba już przyznać, że chyba z mocami piekielnymi, już nie tak dobrze, że gdzie nie mogą, tam baby posyłają... - powiedziałem perfidnie, po czym nie spojrzawszy już ni na dzika, ni na wilczycę, wpatrzyłem się w las. Po chwili, na me wezwanie przybiegł do mnie jeleń. Posłusznie położył się przedemną, a ja go walnąłem z lekka łapą po karku, by mu śmierć zadać szybką i najmniej bolesną. Teraz wpakowałem go sobie na plecy. - Widzisz ? - tu zwróciłem się do wilczycy - Wilk jest syty, babie nie skąpi. - powiedziałem z nutą sarkazmu i dalejże iść do przodu, ze zdobyczą. Byłem ciekaw, czy odpowie mi, czy zamilknie, jak to "damy" zazwyczaj czynią.
< Alarica ;3 ? >

poniedziałek, 20 stycznia 2014

Od Alarici

Obudziłam się dość wcześnie, ale Kat już nie było. Czasem zastanawiam się jak ona może tak wcześnie wstawać. Postanowiłam pójść nad jezioro, wykąpać się. Gdy ujrzałam swoje odbicie, przeraziłam się. Moja sierść była pozlepiana od brudu, a oczy opuchnięte od płaczu. Momentalnie przypomniały mi się wcześniejsze wydarzenia, a w sercu poczułam nieprzyjemne ukłucie, ale postanowiłam, że nie uronię już więcej łez. Powoli zanurzyłam się w toni. Woda stawała się z dnia na dzień coraz chłodniejsza. Zima zbliżała się nieubłaganie, a ja przypomniałam sobie, że pora zrobić jakieś zapasy, bo to co kiedyś upolowałyśmy z Katniss, na pewno nie starczy. Otrzepałam się i ruszyłam do lasu. Kroczyłam dość szybko podśpiewując pod nosem. Zimna kąpiel dobrze mi zrobiła, czułam się lekko na duchu po raz pierwszy od wojny. Schowałam się w krzakach, uważnie nasłuchując. Na początku nic się nie działo, ale po jakimś czasie usłyszałam kroki jakiegoś zwierzęcia. Oszacowałam, że był to duży, dorosły dzik. Uśmiechnęłam się do siebie i przygotowałam do skoku. Mięśnie napięły mi się, a gdy dzik podszedł bliżej krzaków wyskoczyłam. Zdążyłam przegryźć zwierzęciu gardło, gdy poczułam pulsujący ból w głowie i upadłam. Dopiero po chwili podniosłam się z ziemi i ujrzałam równie oszołomionego wilka, którego jeszcze nigdy tu nie widziałam. Spojrzał na mnie spode łba i warknął:
-Uważaj gdzie skaczesz- po czym podszedł do dzika i zaczął go ciągnąć w stronę watahy. Zagrodziłam mu drogę.
-Przepraszam, ale ten dzik jest MÓJ-powiedziałam kładąc nacisk na ostatnie słowo.
-Niby dlaczego. Ja złowiłem go pierwszy. Teraz zejdź mi z drogi-wyminął mnie.
Pobiegłam za nim.
-STÓJ!
Samiec od niechcenia odwrócił głowę.
-Czego?
-JA go zabiłam i JA go wezmę-czułam, że tracę nerwy.
-DASZ MI WRESZCIE SPOKÓJ?
Teraz już straciłam kompletnie panowanie nad sobą.
-TEN DZIK JEST MÓJ-wrzasnęłam i wyszarpałam go wilkowi, który najwyraźniej nie spodziewał się takiego obrotu wydarzeń.
<Avero dokończysz? :3 >

Od Katniss -C.D. Creatur'a

Obwąchaliśmy chyba każdy zakątek watahy i nic.
Nie ukrywam że byłam strasznie rozczarowana .
-One muszą tu gdzieś być ,widziałam je w mojej nocnej wizji .-mruknęłam ,próbując sobie przypomnieć w jakim dokładnie miejscu widziałam te gady .
-O jaką wizję ci chodzi ?-zapytał zdziwiony samiec .
-Nie zrozumiesz .-odrzekłam krótko ,unikając w ten sposób długich wyjaśnień.
Nagle usłyszałam trzask łamanych gałęzi ,prędko obróciłam uszy w kierunku tego dźwięku ,potem obróciłam się i ujrzałam ...Alarice.
-ALEŻ MI ZROBIŁAŚ NADZIEJE - krzyknęłam zawiedziona w jej kierunku .
-Też się ciesze że cię widzę -odparła Al z promiennym uśmiechem.
-Może nam pomożesz ?I tak nie mamy już nic do stracenia .
-Jasne -samica prędko się do nas zbliżyła.-czego szukacie ?
-Smoków -w moich oczach na sam dźwięk tego słowa można było dostrzec po prostu istne fajerwerki.
-Haha żartujesz sobie ? One nie istnieją !
-Może i tak jest ale dla pewności zaczekamy na tej skale do zmroku .-powiedziałam wskazując łbem na samotny głaz .-A tak w ogóle Alarica to Creatur ,Creatur to Al ,poznajcie się.
Długo by jeszcze można było opisywać nasze dialogi ,w końcu jednak zapadł zmrok i kiedy powoli traciliśmy nadzieje pojawił się :wielki ,majestatyczny i szybki niczym wiatr.
Od razu zaplanowaliśmy strategię :ja miałam dosiąść gadziny kiedy tylko udałoby mi się ją dogonić i zarzucić linę na jej szyję ,potem tę linę miałam odrzucić Creatur'owi który przytrzymałby smoka ,a Al miała tę linę mocno przywiązać.

<Udało się nam ? Alarica ,Creatur ?>

Od Lary - C.D. Armina

Kiedy wszyscy się rozeszli ostrożnie zeszłam z drzewa. Byłam bardzo wdzięczna Arminowi za to, że wsparł mnie. Zaczekałam na basiora i udałam się w stronę mojej jaskini. Ku mojemu zdziwieniu samiec podążył za mną. Odwróciłam się w jego stronę:
- Gdzie idziesz?
- Pomyślałem, że.... ci pomogę.
- A. Przepraszam.... dziękuję.- szepnęłam zestresowana, ale za chwilę znów podjęłam wędrówkę.
Gdy dotarliśmy do mojego mieszkania, opadłam na łóżko zapominając o grzeczności. Na krótko.
- Chcesz coś zjeść czy coś?- spytałam.
- Lara. Padasz z nóg. Pozwól, że ja coś zrobię. - powiedział i udał się w stronę spiżarni.
Zrezygnowana siedziałam na legowisku. Po chwili basior wrócił i zaczął pichcić. Pachniało smakowicie, a mój żołądek dawał o sobie znać. Po niedługim czasie jedzenie było gotowe. Usiedliśmy przy stole i zaczęliśmy jedzenie. Uznałam, że Armin jest świetnym kucharzem. Nigdy nie potrafiłam tak dobrze przyrządzić ryby. Po obiedzie, a raczej kolacji bez namysłu położyłam się na ciepłym, miękkim legowisku. Basior zbliżył się do mnie, a ja szybko powiedziałam:
- Mógłbyś zostać dzisiaj ze mną?
- No.... dobrze. - odparł i położył się niedaleko. 
Zamknęłam oczy i poczułam nieprzyjemne ukłucie bólu w skroniach.
~Głos.~
Mimo wszystko zasnęłam, lecz cały czas nękały mnie koszmary. Te same. Ja mordująca mojego brata, potem Armina. To wszystko było spowodowane bliskością głosu. Wreszcie nie mogłam wytrzymać i obudziłam się. Było około 1 w nocy. Spojrzałam na spokojnie śpiącego Armina. Uśmiechnęłam się, lecz moje szczęście przygasił głos.
~Co, zadowolona? Ze śmierci brata? Morderczyni. Tracisz wszystkich. Niedługo nie będziesz miała nic. Watahy, posłuchu pośród wilków.~
- Zamknij się. Wynoś się i nigdy nie wracaj.- szeptałam sama do siebie.
Po moim oku spłynęła łza. Popatrzyłam na Armina. Chciałam mu za tyle podziękować. Za pomoc, za zrozumienie, za istnienie...

(Armin?)

Od Armina - C.D. Lary

Spojrzałem na Larę z miną wyrażającą coś w rodzaju zażenowania. Wilczyca spojrzała na mnie zawstydzona i zakłopotana. Wilki z obu watah, stojące na polanie pod wzgórzem, zaczęły się niecierpliwić. Postanowiłem jednak zabrać głos.
- Słuchać! - zagrzmiałem. - Członkowie watahy Armel, niezależnie od Waszego zdania, Lara stała się Waszą Alfą. Assair nie żyje, więc wojna została wygrana przez jego siostrę. W takim wypadku, Lara przejmuje ziemie Assair'a, wilki, które były pod jego opieką i zwierzynę. Takie jest starożytne prawo, które nigdy jeszcze nie zostało złamane. Bez gadania! - uciszyłem warczące z niezadowoleniem wilki kotłujące się na dole. - Członkowie watahy Avalon, nie stracicie swojej Alfy. Lara będzie pełniła władzę nad obiema watahami, ale Armel zajmie się Namiestnik, Assi, nad którym Lara ma CAŁKOWITĄ kontrolę - przerwałem na chwilę zastanawiając się co jeszcze powiedzieć. - Od teraz wataha Avalon nosi nazwę Avalon Zachodniej, a wataha Armel - Avalon Wschodniej. Jeśli ktoś ma jakieś obiekcje niech zatrzyma je dla siebie, bo nikt nie ma zamiaru ich wysłuchiwać. Koniec zebrania.
Zwróciłem się w stronę Lary. Jej pysk zaczął powoli przybierać normalny wygląd. Kiwnęła głową na znak, że powiedziałem o wszystkim, o czym miałem powiedzieć.
Wilczyca zachwiała się na nogach. Była wyczerpana i głodna. Postanowiłem zaprowadzić ją do jej jaskini i zająć się nią, żeby sama sobie czegoś nie zrobiła.

<Lara? :3>

Od Katniss

Stopniowo zaczęło się ochładzać ,więc doszłam do wniosku że warto byłoby zrobić swoje osobiste zapasy zanim będzie za późno .W tym celu opuściłam swoją cieplutką jaskinię i ruszyłam na poszukiwanie czegoś dogodnego.
Długo błąkałam się po naszych terenach nie mogąc się skupić i tym samym również czegoś upolować.W końcu jednak na polanie za lasem znalazł się...PO prostu szczyt moich najskrytszych marzeń :duży ,tłusty jeleń 2 razy większy i cięższy ode mnie .
Zapewne większość pomyślałaby "Nie dam rady go donieść do jamy "ale oczywiście nie bezmyślna Katniss ,która w tej sytuacji pomyślała "Ja nie dam rady ?Phi..Kpina ,co to dla mnie !" później jednak odniosła skutki o wiele za dużego przeliczenia swoich sił ,bo gdy podążając tyłem ,ciągnęła swą martwą zdobycz za kark, zderzyła się z samcem, a siła tego uderzenia odrzuciła ją aż do drzewa gdzie z wielkim impetem uderzyła w nie głową .
Oczywiście basior od razu do mnie podbiegł i wyciągnął w moim kierunku swoją łapę ale problem w tym że ja widziałam 3 a nawet 4 łapy i błędnie błądziłam swoją kończyną w prawo i lewo nie mogąc trafić na tę właściwą .Samiec postanowił że pomoże mi wstać i to uczynił ale od razu zobaczyłam grymas przerażenia na jego pysku ,bez słowa uniósł moją zdobycz swoją mocą ,a mnie podparł i gdzieś zaprowadził ,właściwie to nawet nie wiem gdzie ,w sumie byłam bezwładna przez ogromny ból z tyłu łba i jego okropne zawroty ,może już umarłam ?
***
Odzyskałam świadomość gdy gdzieś siedziałam i robiłam sobie okład z chłodnego lodu był przy mnie ten sam błękitny samiec.
-A więc jednak żyjesz ! -powiedział z delikatnym uśmiechem.
-Tak , dlaczego miałabym umierać ?-spytałam unosząc brew ,nie oczekiwałam jednak odpowiedzi ,bardziej ciekawiło mnie to skąd on się tu wziął i jak umknął mojej uwadze -Mniejsza ,kim ty jesteś ,nigdy wcześniej cię nie widziałam .-po czym posłałam ku niemu badawcze spojrzenie
-Jestem Assi ,namiestnik Avalon Wschodniej -odpowiedział.
Przez chwilę przyglądałam mu się uważnie ,po czym powolnie odparłam :
-Ahaa...
-Chciałbym cię przeprosić za moje roztargnienie ,którego skutkiem jest ogromna rana z tyłu twojego łba ,czy mogę ci to jakoś wynagrodzić ? -zapytał.
-Nie potrzebuje żadnych wynagrodzeń .-rzekłam z pełną powagą.
-Jesteś pewna ?
-Oczywiście , zawsze jestem wszystkiego pewna -uśmiechnęłam się ironicznie .

<no to może Assi dokończy ? >



Od Vayper'a - C.D. Kayn


-Nie, kochanie. I nie wiedziałem, że jest takie słowo: "natręctwo"-wciąż szczerzyłem się do niej, patrząc w niebieskie tęczówki Kayn.
-Bo jesteś idiotą, skąd miałeś coś takiego wiedzieć?-warknęła ze złością. Podszedłem bliżej.
-Skoro dzisiaj masz taki parszywy humorek, żegnam madame-powiedziałem i cmoknąłem ją w policzek, a następnie ruszyłem w poszukiwaniu Alfy.
-Hej-zatrzymałem najbliższego basiora-Jest tu może jakaś Alfa?
Spojrzał na mnie z zaciekawieniem.
-Nie. Alfa urzęduje daleko stad. Tutaj jest namiestnik.
-Mogę poznać imię tego zacnego wilka?-zapytałem, strając się wytwornie patrzeć spod lekko przymrużonych oczu (podpatrzyłem to u jakiegoś wilczego lorda w czasie wędrówki).
-Assi-uciął ten basior, a ja ruszyłem dalej. W końcu znalazłem wspomnianego wilka.
-Przepraszam bardzo, powiedziano mi, że tutaj mam szukać namiestnika Alfy-powiedziałem, robiąc w jego stronę wytworny ukłon.

<Assi?>