- Te! Nie uśmiechaj się tak ciepło babo, bo jeszcze pierwszy śnieg stopnieje! - zaszydziłem, ale już nie tak jak z zupełnie nieznanych i obojętnych mi osób, ale tak jak nabijałem kiedyś z moich sióstr..- Tak, czy siak trzeba wracać, bo już późno. Chmury też nie wróżą dobrej pogody. - powiedziałem z niepokojem to spoglądając na niebo, to na coraz większe opady śniegu. - Nie zdążysz dobiec do domu przed wichurą. - wydałem swój osąd i rozejrzałem się wokół. Nie było niczego, czym wilczyca mogła by się osłonić przed śniegiem. Spojrzałem też na wilczycę. Posmutniała. - Ejże! Nie mów mi, że podoba Ci się stanie na mrozie z takim wyrzutkiem jak ja! - zaśmiałem się, patrząc jej w oczy - Moje towarzystwo nie jest dobre dla takich damulek jak Ty. - powiedziałem i jeszcze raz rozejrzałem się za czymś co mogłoby osłonić ją od wiatru. Nie znalazłem nic takiego, ale wpadłem na pomysł. Skupiłem się z całej siły, a przed nami zaświeciła się mikroskopijna kulka.
- Co robisz ...? - spytała Alarica, a kulka rosła i rosła oraz powoli zmieniała kształty...
- Stwarzam Ci szybki powrót do domu. - wyjaśniłem, a ,,kulka" osiągnęła teraz wysokość ponad dwóch wilków. Przed nami stał pegaz.
Zanim Alarica zdążyła coś powiedzieć wsadziłem ją na pegaza, bo wichura przybierała na sile.
- To Avier. Zabierze Cię do Twojej jaskini. Jak już Cię podwiezie, to go wypuść, jeśli będzie chciał odlecieć.- pokrótce wyjaśniłem, bo śnieg już zawiewał mi usta. - Ja muszę już iść, bo jeszcze nie trafię do jaskini. Może kiedyś znów pokłócę się z Tobą o dzika... - zaśmiałem się i klepnąłem pegaza, a ten wzleciał w powietrze. Jeszcze przez chwilę obserwowałem ich, ale po chwili śnieg mi to uniemożliwił. Ufałem swoim stworzeniom, bo sam je tworzyłem i sam dawałem im wytyczne. Avier wiedział gdzie lecieć, sam mu przecież przekazywałem swoje myśli. Był przy tym jeszcze całkiem dobrze zbudowany ( mogłem sam sobie tego powinszować ), że bez mniejszych problemów powinien zawieźć tę damulkę tam gdzie trzeba. Tylko teraz ja musiałem jakoś wrócić...
Przedzierałem się przez zaspy, ale gdy dotarłem do lasu było już lepiej, mimo, iż śnieg zasypywał mi oczy i nos. Do domu dotoczył się bałwan, zamiast mnie. " Ostatni raz dałem się tak wrobić" myślałem, bo mój charakter wziął górę. Za długo dziś byłem miły. Musiałem się wyładować.
- Hej, wszystko ok? - spytał się Assi, gdy się już otrząsnąłem - Strasznie długo Cię nie było. Gdzieś się szlajał ?
-Tam gdzie chciałem.- odburknąłem, a Assi znając mnie, zmilczał. Nieco zrażony, podsunął mi mojego dzika, podsycił ognisko i poszedł spać po drugi koniec jaskini. Ja też po posiłku udałem się na spoczynek. Nie mogłem się wyzbyć myśli o tej babie, więc odwróciłem głowę w stronę wylotu jaskini i wpatrywałem się w zamieć. W końcu zasnąłem. A śnił mi się... jej uśmiech.
< Alarica ? - co u Cb ? >
sobota, 1 lutego 2014
Od Alarici - C.D. Katniss
"Na razie wystarczy ci tylko informacja
że prawdopodobnie twoja matka nie żyje"-słyszałam w głowie słowa
Katniss. Mimo, że nie liczyłam na to, że ktoś może przeżyć, poczułam jak
do oczu napływają mi łzy. Szybko je otarłam i spojrzałam na
przyjaciółkę.
-A więc nie wiesz, co się stało z moim ojcem?-spytałam się.
Katniss pokiwała głową i spuściła wzrok.
Dojadłam do końca resztki, ale niestety zmartwienia nie zniknęły wraz z jedzeniem. Musiałam to wszystko przemyśleć.
-Muszę wyjść-oznajmiłam i szybko odskoczyłam od stołu. Gdy odsunęłam głaz zimny wiatr zwalił mnie z łap. Zaspy były już dwa razy większe ode mnie. Widok stawał się bardziej zamazany, płatki śniegu z impetem wpadały mi do oczu. Nagle poczułam na sobie ciepłą łapę Kat.
-Rozumiem, że chcesz się przejść, ale może nie dzisiaj. Jeśli szybko nie wrócimy to możemy tu zamarznąć a znajdą nas dopiero na wiosnę. Zamrożone na kostki lodu.
Kat miała rację. Zbliżała się burza śnieżna.
<Katniss?>
-A więc nie wiesz, co się stało z moim ojcem?-spytałam się.
Katniss pokiwała głową i spuściła wzrok.
Dojadłam do końca resztki, ale niestety zmartwienia nie zniknęły wraz z jedzeniem. Musiałam to wszystko przemyśleć.
-Muszę wyjść-oznajmiłam i szybko odskoczyłam od stołu. Gdy odsunęłam głaz zimny wiatr zwalił mnie z łap. Zaspy były już dwa razy większe ode mnie. Widok stawał się bardziej zamazany, płatki śniegu z impetem wpadały mi do oczu. Nagle poczułam na sobie ciepłą łapę Kat.
-Rozumiem, że chcesz się przejść, ale może nie dzisiaj. Jeśli szybko nie wrócimy to możemy tu zamarznąć a znajdą nas dopiero na wiosnę. Zamrożone na kostki lodu.
Kat miała rację. Zbliżała się burza śnieżna.
<Katniss?>
Od Katniss
Avalon Wschodnią przykryła gruba warstwa
śniegu ,teraz tutejsze życie trochę zwolniło,a właściwie było wręcz
niewyczuwalne ,zupełnie tak jakby nikt nie zamieszkiwał tych terenów, w
środku dnia można było usłyszeć najcichszy krok i szelest ,nawet swój
własny oddech wydawał mi się być nadzwyczaj głośny .Usłyszałam jak ktoś
przedziera się przez zaspy ku mojej jaskini i był to nikt inny jak
Alarica .
-W końcu wróciłaś ! -krzyknęłam i od razu zaśmiałam się widząc samice od stóp do głów oblepioną śniegiem -wyglądasz jak bałwan i chyba nim jesteś skoro wybrałaś się w podróż w taką śnieżycę -samica weszła do jaskini i otrzepała się zrzucając z siebie nadmiar zimowego wytworu ,zasunęła drzwi i od razu podbiegła do ogniska . -Jestem głodna jak wilk ! -wysapała . -Wiesz gdzie jest spiżarnia moja droga .-odparłam sama kończąc konsumpcje mojego dzika . -Liczyłam na to że przygotujesz mi jedzenie ,spójrz na moje łapy !Toć to sam lód ! -To będzie dla ciebie nauka .-odparłam nie ruszając się z miejsca, W końcu Alarica zrozumiała że nie ma sensu prosić mnie o coś czego i tak bym nie zrobiła i samodzielnie przyrządziła sobie posiłek .Po zjedzeniu skierowała do mnie swój zabójczy wzrok nr.7. -Powinnaś mi podziękować za to że kiedy ciebie nie było ja zrobiłam tak duże zapasy ,a więc?-uśmiechnęłam się złośliwie -Dziękuje - Al teatralnie wywróciła oczami i usiadła przy radośnie tańczących płomieniach . Przez chwilę milczałyśmy aż w końcu samica zadała mi pytanie: -Katniss ,powiedz mi co się stało z moimi rodzicami ? -Czy aby na pewno chcesz o tym wiedzieć ? -zapytałam. -Tak ,bardzo tego chcę .-odrzekła stanowczo. -Kiedy cień na nas napadł ,chyba nasze rodziny uciekały w przeciwnych kierunkach bo straciłam twoich rodziców z oczu ,a ty samotnie przedzierałaś się między spanikowanymi wilkami ,mój tata wziął cię na wpół żywą na grzbiet i uciekaliśmy ale złapali nas ,trafiliśmy do klatek .Właściwie nie byłyśmy świadome zagrożenia .Kiedy ty spałaś widziałam jak wynosili oni martwą wilczycę do złudzenia przypominającą twoją matke ,widać było iż długotrwale ją torturowali ,ale twój ojciec ?Nie wiem co się z nim stało nie widziałam go od czasu napadu .Nie będę opowiadać ci o szczegółach sądzę że narazie wystarczy ci tylko informacja że prawdopodobnie twoja matka nie żyje a i to będzie dla ciebie olbrzymim ciosem . Alarica ? |
||
Od Katniss - C.D. Assi'ego
-Ty przynajmniej masz pewność że nie żyją , wiem że to dziwnie brzmi ale ja uważam że gorzej jest żyć w nie wiedzy .
Ja osobiście nie mam pojęcia czego się spodziewać i co by było dla mnie bardziej bolesne- to że przeżyli ,ale mogliby zginąć przez to że ich zostawiłam ,czy to że odeszli z tego świata .Co by się nie wydarzyło wina i tak spoczywa na moich barkach ,nie tak mnie wychowano .Powinnam tam zostać i zginąć lub ewentualnie przeżyć ale wspólnie z nimi a nie myśleć jedynie o swoim bezpieczeństwie ,to było najbardziej egoistyczne zachowanie w moim życiu i chyba nie ma dnia ani godziny kiedy o tym nie myślę .-skierowałam wzrok na ziemię -dlatego szukam tu smoka ,który był moim towarzyszem za czasów dziecięcych ,ale nie wiem czy on jeszcze o mnie pamięta,czy zaprowadzi mnie do rodziców czy też będzie błądził w niebieskich przestworzach zataczając kręgi nad moją rodzinną watahą w oznace że tam leżą ich martwe ,bezwładne ciała .Każdy dzień jest dla mnie zagadką i choć w środku czuję rozdzierający ból nie chce aby ktokolwiek zobaczył go malującego się na moim pysku .-zacisnęłam łape formując coś na kształt ludzkiej pięści i ponownie spojrzałam w gwiazdy. Assi słuchał mojej opowieści w milczeniu ,zupełnie tak jak ja jego .Dopiero po fakcie zdałam sobie sprawe że powiedziałam o tak ważnych dla mnie rzeczach zupełnie obcemu wilkowi.-Ja chyba oszalałam -zaśmiałam się w duchu z własnej głupoty -może to przez to uderzenie w drzewo zaczęłam mówić prawie że nieznajomemu wilkowi o swoim życiu .-i pomimo tego że w głębi duszy mocno karciłam swoje zachowanie ,uśmiechnęłam się (bardzo) delikatnie do samca. Assi ? |
||
czwartek, 30 stycznia 2014
Od Alarici - C.D. Avero
Wydawało mi się, że Avero lekko
spochmurniał, ale szybko odzyskał humor sypiąc mi pyłem w twarz.
Poczułam jak coś łaskocze mnie w przełyku i zaczęłam kaszleć. Zaczęliśmy
się śmiać, a ja czułam się naprawdę szczęśliwa. Nie chciałam wracać do
domu, chciałam tu zostać, zatrzymać czas. Spędzić wspaniale ten ostatni
dzień, zanim przyjdą mroźne wichury i zamiecie śnieżne. Nigdy jeszcze
nie byłam tak radosna, chyba tylko wtedy, gdy odnalazłam Katniss. Czasem
zastanawiałam się co ona musi przeżywać, bo pamiętała wszystkie chwile z
dzieciństwa. Z jednej strony jej zazdrościłam, pamiętała chwile
spędzone z rodziną, zabawy, piękne wspomnienia, ale z drugiej pamiętała
również o tych wydarzeniach w klatce, śmierci bliskich. Czasem
zastanawiam się dlaczego ja nic nie pamiętam z tamtego czasu. Może ktoś
uderzył mnie czymś mocno w głowę, albo przeżyłam zbyt wielki szok. Nie
wiem.
-Alarica?-z zamyślenia wyrwał mnie głos Avero.
-Wybacz, na chwilę odleciałam-uśmiechnęłam się.
Zaczął padać pierwszy w tym roku śnieg. Delikatne, małe płatki spadały z nieba wirując w powietrzu. Pomimo to wcale nie było czuć chłodu.
-Nie jest ci zimno?-spytał się samiec, z nieudawaną troską w głosie.
Spojrzałam w oczy wilka. W poświacie księżyca zdawały się świecić, jakimś tajemniczym blaskiem.
-Nie-wyszeptałam i posłałam mu nieśmiały uśmiech. Ostatnio tak często się uśmiechałam.
-Alarica?-z zamyślenia wyrwał mnie głos Avero.
-Wybacz, na chwilę odleciałam-uśmiechnęłam się.
Zaczął padać pierwszy w tym roku śnieg. Delikatne, małe płatki spadały z nieba wirując w powietrzu. Pomimo to wcale nie było czuć chłodu.
-Nie jest ci zimno?-spytał się samiec, z nieudawaną troską w głosie.
Spojrzałam w oczy wilka. W poświacie księżyca zdawały się świecić, jakimś tajemniczym blaskiem.
-Nie-wyszeptałam i posłałam mu nieśmiały uśmiech. Ostatnio tak często się uśmiechałam.
<Avero?>
Od Avero - C.D. Alarici
Wilczyca śmiała się na całego. Wywróciłem oczami i przeturlałem się po Polanie. Byłem teraz cały w słodziutkim srebrnym pyłku. Bleee. Przynajmniej Alarica miała ubaw. Teraz gdy już cały się ubabrałem, wstrząsnąłem futrem, a srebrny pył uniósł się w powietrze. Wszystko w okół nas zaczęło błyszczeć, a powiew wiatru sprawił, że kwiaty zaczęły cicho dzwonić. Spojrzałem na Alaricę. Była wesoła, wręcz promieniała. Widok ten by tak przyjemny, że sam nawet się mimowolnie uśmiechnąłem. Uśmiechałbym się dalej, gdyby mój wzrok nie padł na niebo. Widok nocnego nieba, napełnił moje serce tęsknotą i bólem. "Przecież właśnie w taką samą noc utraciłem wszystko" i przypomniałem sobie płomienie, krzyk i rozpacz, opłakiwanie poległych i grzebanie zmarłych. I tą świadomość że z setek wilków, pozostałem tylko ja i mój brat...
Z nieba zaczął spadać pierwszy śnieg. "Co było to było, co ma być, będzie. " pomyślałem ponuro. Alarica nieśmiało podeszła do mnie z prawej strony.
- Wszystko dobrze Avero ? - spytała delikatnie. Przez chwilę wpatrywałem się w ziemię. Ukradkiem od niechcenia, dotknąłem jednego z kwiatów. "Chcę żyć dziś, tu i teraz. Nie chcę być tym kim nie jestem, nie chcę być tam gdzie mnie nie ma. To jest dzień i to jest miejsce. " przypomniałem sobie słowa jakiegoś wielkiego wojownika... Jakiego ? Nie wiem. Nigdy nie miałem pamięci do imion, ale gościu miał rację.
- A jak miało być ? - spytałem i strzeliłem garścią srebrnego pyłu prosto w jej twarz. Zaśmiałem się, a ona odkaszlnęła tą dawkę pyłu, którą wciągnęła do płuc. - Wyglądasz tak uroczo kiedy kaszlesz ... - zacząłem się niewinnie nabijać. Humor od razu mi się poprawił. Jej uśmiech też trochę pomógł.... Choć raczej nie zdawałem sobie z tego sprawy...
< Alarica ? >
Z nieba zaczął spadać pierwszy śnieg. "Co było to było, co ma być, będzie. " pomyślałem ponuro. Alarica nieśmiało podeszła do mnie z prawej strony.
- Wszystko dobrze Avero ? - spytała delikatnie. Przez chwilę wpatrywałem się w ziemię. Ukradkiem od niechcenia, dotknąłem jednego z kwiatów. "Chcę żyć dziś, tu i teraz. Nie chcę być tym kim nie jestem, nie chcę być tam gdzie mnie nie ma. To jest dzień i to jest miejsce. " przypomniałem sobie słowa jakiegoś wielkiego wojownika... Jakiego ? Nie wiem. Nigdy nie miałem pamięci do imion, ale gościu miał rację.
- A jak miało być ? - spytałem i strzeliłem garścią srebrnego pyłu prosto w jej twarz. Zaśmiałem się, a ona odkaszlnęła tą dawkę pyłu, którą wciągnęła do płuc. - Wyglądasz tak uroczo kiedy kaszlesz ... - zacząłem się niewinnie nabijać. Humor od razu mi się poprawił. Jej uśmiech też trochę pomógł.... Choć raczej nie zdawałem sobie z tego sprawy...
< Alarica ? >
Od Assi'ego - C.D. Katniss
Przypomniałem sobie zamazany obraz rodziców... Wszystko co mówili, kochali...
- Gdyby to odemnie zależało, to nigdy bym się z nimi nie rozdzielił...- westchnąłem - Tak. Oni żyją. Ale żyją tam, gdzie jeszcze nie mogę się dostać... - powiedziałem cicho i wskazałem na niebo. - Tak samo jak moje całe rodzeństwo prócz Avero. Jak moi dziadkowie i jak moje babcie. Tak samo jak cała kraina, z której pochodził mój mój dziadek, mój ojciec i moi bracia. Ja pochodzę stąd. Urodziłem się w kraju mojej matki. Mówi się jednak, że tam dom Twój, gdzie serce Twoje. Moje serce zostało tam, daleko za Dzikimi Górami. Tam gdzie je zabito i pochowano. Moje serce zostało razem ze stosami trupów, a ja muszę nauczyć się żyć na nowo. Bez serca, bez bliskich, bo Avero to trudny typ.... - odparłem ponuro - Długo walczyłem z chęcią zemsty... Ale zemsta nie uspokaja... Nie przynosi ukojenia. Avero tego nie rozumiał i nie zrozumiał. Dlatego wróciliśmy tu, do kraju matki. Jak się tu urodziłem... Były tu setki magicznych wilków! Miałem nadzieje, że.... że spotkam ich i namówię część do odbicia kraju moich ojców... Ale zastałem niewielką liczbę i to podzieloną na pół. Wilk przeciw wilkowi. Brat przeciw siostrze. Co miałem zrobić ?! Sam bym nic nie zwojował, a może jeszcze brata bym stracił... - mimowolnie powiedziałem rozgoryczony - Zostałem, przynajmniej do czegoś się przydam kuzynce... - powiedziałem choć wiedziałem w duszy, że nie do końca pozbyłem się chęci zemsty. ONI napadli na nas w tym najważniejszym dniu mojego życia, czyli wtedy gdy miałem przyjąć śluby Wojownika. Jeszcze pamiętałem huki wystrzałów, ale najbardziej uwiecznił mi się w pamięci widok śmierci ojca. Nigdy nie zapomniałem i nigdy nie wybaczyłem. - Mojego ojca... - powiedziałem zachrypniętym głosem - Przywiązano razem z innymi Wojownikami do stuletniego drzewa, które było znakiem stabilności i potęgi naszej krainy i... podpalono, bo przecież jakże śmiesznie wygląda umierający w płomieniach wilk....Ale tata, nie powiedział nic, nie wydał najmniejszego dźwięku. Stał wyniosły i dumny, a płomienie pożerały jego ciało... To była najlepsza lekcja jaką kiedykolwiek dostałem... I to wszystko co mogę Ci powiedzieć na temat mojej rodziny... - zakończyłem cicho...
< Katniss ? >
- Gdyby to odemnie zależało, to nigdy bym się z nimi nie rozdzielił...- westchnąłem - Tak. Oni żyją. Ale żyją tam, gdzie jeszcze nie mogę się dostać... - powiedziałem cicho i wskazałem na niebo. - Tak samo jak moje całe rodzeństwo prócz Avero. Jak moi dziadkowie i jak moje babcie. Tak samo jak cała kraina, z której pochodził mój mój dziadek, mój ojciec i moi bracia. Ja pochodzę stąd. Urodziłem się w kraju mojej matki. Mówi się jednak, że tam dom Twój, gdzie serce Twoje. Moje serce zostało tam, daleko za Dzikimi Górami. Tam gdzie je zabito i pochowano. Moje serce zostało razem ze stosami trupów, a ja muszę nauczyć się żyć na nowo. Bez serca, bez bliskich, bo Avero to trudny typ.... - odparłem ponuro - Długo walczyłem z chęcią zemsty... Ale zemsta nie uspokaja... Nie przynosi ukojenia. Avero tego nie rozumiał i nie zrozumiał. Dlatego wróciliśmy tu, do kraju matki. Jak się tu urodziłem... Były tu setki magicznych wilków! Miałem nadzieje, że.... że spotkam ich i namówię część do odbicia kraju moich ojców... Ale zastałem niewielką liczbę i to podzieloną na pół. Wilk przeciw wilkowi. Brat przeciw siostrze. Co miałem zrobić ?! Sam bym nic nie zwojował, a może jeszcze brata bym stracił... - mimowolnie powiedziałem rozgoryczony - Zostałem, przynajmniej do czegoś się przydam kuzynce... - powiedziałem choć wiedziałem w duszy, że nie do końca pozbyłem się chęci zemsty. ONI napadli na nas w tym najważniejszym dniu mojego życia, czyli wtedy gdy miałem przyjąć śluby Wojownika. Jeszcze pamiętałem huki wystrzałów, ale najbardziej uwiecznił mi się w pamięci widok śmierci ojca. Nigdy nie zapomniałem i nigdy nie wybaczyłem. - Mojego ojca... - powiedziałem zachrypniętym głosem - Przywiązano razem z innymi Wojownikami do stuletniego drzewa, które było znakiem stabilności i potęgi naszej krainy i... podpalono, bo przecież jakże śmiesznie wygląda umierający w płomieniach wilk....Ale tata, nie powiedział nic, nie wydał najmniejszego dźwięku. Stał wyniosły i dumny, a płomienie pożerały jego ciało... To była najlepsza lekcja jaką kiedykolwiek dostałem... I to wszystko co mogę Ci powiedzieć na temat mojej rodziny... - zakończyłem cicho...
< Katniss ? >
Subskrybuj:
Posty (Atom)