Próbowałam polować kiedy usłyszałam szmer
w krzakach. Ledwie co się odwróciłam, a tuż przy moim pysku zabłysnęła
lufa srebrnej strzelby. A więc dziś miałam zginąć. Znieruchomiałam w
miejscu. Usłyszałam jak myśliwy wkłada nabój do broni i ładuje strzelbę.
Zamknęłam oczy. Usłyszałam strzał i poczułam jakby ktoś spychał mnie w
inną stronę. Nagle zorientowałam się, że lecę. Z zaskoczeniem
zauważyłam, że jeszcze żyję i nic mnie nie boli. Nie miałam nawet rany
postrzałowej. A potem zauważyłam go i zatonęłam w jego oczach... Nagle
on przystanął i położył mnie na ziemi. Podziękowałam i przedstawiłam
się. Następnie zrobił to on. Potem powiedziałam kilka zdań i
uśmiechnęłam się. On to odwzajemnił. Nero...... Jakież to cudne imię!
Pierwszy raz poczułam takie uczucie. Serce łomotało mi jak szalone, a
umysł nie był w stanie zauważyć nic innego tylko właśnie tego basiora.
- Może się przejdziemy?- zaproponował. - Chętnie.- powiedziałam rumieniąc się. Ruszyliśmy przed siebie. - Jesteś tu nowy?- zapytałam. - Nigdy wcześniej cię tu nie widziałam... - Tak.- odpowiedział i z uśmiechem spojrzał na mnie.- Dopiero kilka dni temu znalazłem sobie jaskinię. Chcesz zobaczyć? - Jasne!- ucieszyłam się. Ruszyliśmy w przeciwną stronę aż dotarliśmy do wielkiej jaskini. - Tu właśnie się urządziłem.- samiec z dumą uśmiechnął się.- A ty gdzie mieszkasz? - Nieopodal.....- wskazałam łapą mały gaik.- Za tą kępką drzew w prawo i praktycznie jesteśmy na miejscu...
<Nero?>
|
||
niedziela, 2 lutego 2014
Od Kast'a
Siedziałem w swojej jaskini. Padał śnieg, więc nie chciałem wychodzić.
Ale musiałem. Nie miałem nic do jedzenia. Postanowiłem, że szybko coś
upoluję i wrócę do domu. Jednak zwierzęta tak jak i ja nie wychodziły ze
swoich kryjówek. Byłem zmuszony zostać na dworze trochę dłużej. Nagle
coś zauważyłem.
- Sarna! - krzyknąłem.
Pobiegłem za nią i wkrótce już nie żyła. Już zabierałem się do jedzenia, gdy usłyszałem coś dziwnego. To mógł być inny wilk. Odwróciłem się i zobaczyłem wilczycę.
- Jak się nazywasz? - zapytałem.
- Sarna! - krzyknąłem.
Pobiegłem za nią i wkrótce już nie żyła. Już zabierałem się do jedzenia, gdy usłyszałem coś dziwnego. To mógł być inny wilk. Odwróciłem się i zobaczyłem wilczycę.
- Jak się nazywasz? - zapytałem.
<Kto dokończy?>
Od Annayii
Obudziłam się i poszłam do pracy. Już od
rana było mnóstwo wilków. Najbardziej w tym zawodzie lubiłam historie
wilków, które ucierpiały. "Chciałem usiąść na trawie, lecz usiadłem na
jeżu", "No po prostu się na mnie rzuciła!", "Naprawdę! On mnie
ugryzł!"... Uśmiechałam się wtedy w duchu i opatrywałam rany. Dziś
jednak miałam niespodziewanego gościa... Postrzeloną Alfę Larę,
przyniósł namiestnik. Opatrzonyłam ją najlepiej jak umiałam, dałam
zalecenia i wieczorem poszłam do siebie. Miałam jakieś dziwne
przeczucie, że stanie się coś złego... Wyszłam z jaskini, z zamiarem
zobaczenia co u Lary. Nagle coś wciągnęło mnie do krzaków i zakryło mi
pysk. Po chwili ujrzałam twarz człowieka. Był młody, na oko 23-letni.
Zaczęłam szybko oddychać. Nie! Ja nie chcę tam wracać! Nie chcę patrzyć
przez kraty! Nie chcę znów cierpieć!
- Cii! Spokojnie mała. Zabiorę Cię stąd.- szepnął młodzieniec i wziął mnie na plecy.
Pobiegł do samochodu i wsadził mnie do skrzyni. Wkrótce auto się zatrzymało. Schowałam się w najdalszym rogu pudła i zamknęłam oczy. Ktoś wziął mnie delikatnie na ręce i zaniósł do ciepłego domu. Ta ułożył na kocu który był niedaleko kominka. Mężczyzna zniknął, lecz wrócił po chwili. Zaczął iść w moją stronę. Oddech znów przyspieszył a serce zaczęło walić tak mocno, że myślałam iż wyskoczy mi z piersi. Mężczyzna spokojnie odwiązał mnie i poszedł do innego pokoju. Po chwili wrócił z miską wody i czymś co przypomniało mięso. Postanowił miski na podłodze, usiadł na fotelu i zaczął czytać książkę. Troszkę się uspokoiłam. Dokładnie przyjrzałam się człowiekowi i pomieszczeniu. Mężczyzna miał brązowe oczy, które ładnie kontrastowały z brązowymi włosami. Był dość krępej postury, lecz miał bardzo delikatne ręce. Na sobie miał czarną koszulkę i jeansy. Pokój w którym leżałam był zapewne salonem. Jego ściany były całe drewniane, po środku stała kanapa a kominek dawał przyjemne ciepło. Wstałam z podkulonym ogonem i nieśmiało podeszłam do kominka. Mężczyzna uśmiechnął się.
- Pewnie masz mi za złe, że zabrałem Cię od przyjaciół... Niestety tamci ludzie chcą ich złapać i sprzedać.- powiedział i spojrzał na mnie- Nie bój się. Od urodzenia kocham wilki i wiem że umiesz mówić, czarować i robić inne rzeczy.
Otworzyłam szeroko oczy. Nigdy nie zaznałam przyjaźni od człowieka. Zawsze był tylko ból i cierpienie.
- Jak cię zwą?- zapytałam cichutko.
- John Carter.- odpowiedział z błyskiem w oczach- A ty?
- Ann... Annayia.- powiedziałam ramieniąc się- Powiesz mi ile mam zostać w twoim domu? Muszę ratować moich przyjaciół.
- Spokojnie. Nawet cała wataha nie poradziłaby sobie z tyloma ludźmi. Wilki to mądre stworzenia. Dadzą sobie radę. Możesz wrócić, ale... - przerwał i spojrzał na mnie.
Zrozumiałam o co mu chodzi... Westchnęłam i położyłam się przy jego nogach. John pogłaskał mnie za uchem i wrócił do czytania. Usnęłam kilka chwil później.
~ Rano...~
Otworzyłam oczy. Przewróciłam się na drugi bok i zobaczyłam John'a który robił śniadanie w kuchni. Do mojego nosa dszedł wspaniały zapach mięsa sarny. Wstałam i podeszłam do blatu w kuchni. Jelenie mięso pachniało cudownie...
- Myślałam, że tylko my, niedźwiedzie i pumy jemy sarny.- powiedziałam.
- My jemy dziczyznę, ale najpierw je smażymy by była smaczniejsze.
- Po co smażyć i psuć dobre mięso? Najlepsze jest surowe.- wyraziłam swoje zdanie.
- Dla was tak, dla nas nie.
Wzruszyłam ramionami i poszłam zjeść mięso z miski.
- Cii! Spokojnie mała. Zabiorę Cię stąd.- szepnął młodzieniec i wziął mnie na plecy.
Pobiegł do samochodu i wsadził mnie do skrzyni. Wkrótce auto się zatrzymało. Schowałam się w najdalszym rogu pudła i zamknęłam oczy. Ktoś wziął mnie delikatnie na ręce i zaniósł do ciepłego domu. Ta ułożył na kocu który był niedaleko kominka. Mężczyzna zniknął, lecz wrócił po chwili. Zaczął iść w moją stronę. Oddech znów przyspieszył a serce zaczęło walić tak mocno, że myślałam iż wyskoczy mi z piersi. Mężczyzna spokojnie odwiązał mnie i poszedł do innego pokoju. Po chwili wrócił z miską wody i czymś co przypomniało mięso. Postanowił miski na podłodze, usiadł na fotelu i zaczął czytać książkę. Troszkę się uspokoiłam. Dokładnie przyjrzałam się człowiekowi i pomieszczeniu. Mężczyzna miał brązowe oczy, które ładnie kontrastowały z brązowymi włosami. Był dość krępej postury, lecz miał bardzo delikatne ręce. Na sobie miał czarną koszulkę i jeansy. Pokój w którym leżałam był zapewne salonem. Jego ściany były całe drewniane, po środku stała kanapa a kominek dawał przyjemne ciepło. Wstałam z podkulonym ogonem i nieśmiało podeszłam do kominka. Mężczyzna uśmiechnął się.
- Pewnie masz mi za złe, że zabrałem Cię od przyjaciół... Niestety tamci ludzie chcą ich złapać i sprzedać.- powiedział i spojrzał na mnie- Nie bój się. Od urodzenia kocham wilki i wiem że umiesz mówić, czarować i robić inne rzeczy.
Otworzyłam szeroko oczy. Nigdy nie zaznałam przyjaźni od człowieka. Zawsze był tylko ból i cierpienie.
- Jak cię zwą?- zapytałam cichutko.
- John Carter.- odpowiedział z błyskiem w oczach- A ty?
- Ann... Annayia.- powiedziałam ramieniąc się- Powiesz mi ile mam zostać w twoim domu? Muszę ratować moich przyjaciół.
- Spokojnie. Nawet cała wataha nie poradziłaby sobie z tyloma ludźmi. Wilki to mądre stworzenia. Dadzą sobie radę. Możesz wrócić, ale... - przerwał i spojrzał na mnie.
Zrozumiałam o co mu chodzi... Westchnęłam i położyłam się przy jego nogach. John pogłaskał mnie za uchem i wrócił do czytania. Usnęłam kilka chwil później.
~ Rano...~
Otworzyłam oczy. Przewróciłam się na drugi bok i zobaczyłam John'a który robił śniadanie w kuchni. Do mojego nosa dszedł wspaniały zapach mięsa sarny. Wstałam i podeszłam do blatu w kuchni. Jelenie mięso pachniało cudownie...
- Myślałam, że tylko my, niedźwiedzie i pumy jemy sarny.- powiedziałam.
- My jemy dziczyznę, ale najpierw je smażymy by była smaczniejsze.
- Po co smażyć i psuć dobre mięso? Najlepsze jest surowe.- wyraziłam swoje zdanie.
- Dla was tak, dla nas nie.
Wzruszyłam ramionami i poszłam zjeść mięso z miski.
CDN.
Od Nera
Biegałem po nieznanych mi terenach,
obwąchując każdy kwiatek, oglądając wszystko i jednocześnie nic. Nagle
dostrzegłem jakąś waderę i człowieka, który na nią polował. Biedna stała
jak osłupiała, nie mogłem na to patrzeć i z prędkością nadświetlną
zabrałem ją z miejsca i dopiero daleko z tego miejsca stanąłem i
spytałem:
- Nic Ci nie jest?
- Nie, nic. Jestem Kelsey
- Nero. Co tam robiłaś i czemu nie uciekłaś?
- On tak z zaskoczenia się pojawił z reszta tak samo jak ty i nie uciekłam, bo byłam sparaliżowana strachem, ale ty mnie uratowałeś, dziękuję - Uśmiechnęła się, a ja odwzajemniłam uśmiech
- Nic Ci nie jest?
- Nie, nic. Jestem Kelsey
- Nero. Co tam robiłaś i czemu nie uciekłaś?
- On tak z zaskoczenia się pojawił z reszta tak samo jak ty i nie uciekłam, bo byłam sparaliżowana strachem, ale ty mnie uratowałeś, dziękuję - Uśmiechnęła się, a ja odwzajemniłam uśmiech
<Kelsey?>
sobota, 1 lutego 2014
Od Alarici - C.D. Avero
Leciałam na pegazie mocno pochylona do
przodu, przytulając się do jego szyi. Łapy miałam wczepione w jego
aksamitną grzywę. Słyszałam bicie jego potężnych skrzydeł, raz po raz
zagłuszane przez wycie wiatru. Śnieg sypał mi w oczy, przymrużając je
próbowałam coś ujrzeć, ale zobaczyłam tylko wirujące płatki śniegu.
Wszystko to przyprawiało mnie o zawroty głowy. Mocniej wtuliłam się w
grzywę zwierzęcia i zamknęłam oczy. Myślałam o Avero. Martwiłam się o
niego, ale w głębi serca czułam, że doszedł do jaskini. Nagle poczułam,
że się zniżamy. Wstrząsnęło mną lekko i usłyszałam tętent kopyt. Pegaz
zatrzymał się przed wejściem do naszej jaskini. Zsunęłam się z niego,
trzęsąc się z zimna i zaprowadziłam do magazynu, gdzie przechowywałyśmy
jedzenie. Było tam dużo miejsca i przyjemnie ciepło. Poklepałam konia po
szyi.
-Masz Avier-dałam mu jabłko i zostawiłam niezatrzaśnięte drzwi, aby rano, gdy tylko wichura się trochę uspokoi mógł wylecieć. Znalazłam jakieś siano i podgrzałam wodę, którą zaniosłam pegazowi.
Zostawiłam zwierzę i poszłam do kuchni. gdzie czekała zdziwiona Kat.
-Czy ty właśnie przyleciałaś tu w zamieć śnieżną na pegazie?
-Tak-rzuciłam w biegu.
Położyłam się, Katniss trochę się jeszcze krzątała, zajrzała do pegaza, po czym zgasiła ognisko. W pokoju zapanowała ciemność. Słychać było tylko wycie wiatru i parskanie Aviera.
-Gdzie byłaś?-spytała się wilczyca.
-Wybacz Katniss, jestem zmęczona-odpowiedziałam.
Tak naprawdę wcale nie chciało mi się spać. Nie mogłam zasnąć, bo ciągle myślałam o Avero.
-To jakiś obłęd-warknęłam cicho i przewróciłam się z impetem na drugi bok, uderzając głową w ścianę.
<Avero, jak tam?>
-Masz Avier-dałam mu jabłko i zostawiłam niezatrzaśnięte drzwi, aby rano, gdy tylko wichura się trochę uspokoi mógł wylecieć. Znalazłam jakieś siano i podgrzałam wodę, którą zaniosłam pegazowi.
Zostawiłam zwierzę i poszłam do kuchni. gdzie czekała zdziwiona Kat.
-Czy ty właśnie przyleciałaś tu w zamieć śnieżną na pegazie?
-Tak-rzuciłam w biegu.
Położyłam się, Katniss trochę się jeszcze krzątała, zajrzała do pegaza, po czym zgasiła ognisko. W pokoju zapanowała ciemność. Słychać było tylko wycie wiatru i parskanie Aviera.
-Gdzie byłaś?-spytała się wilczyca.
-Wybacz Katniss, jestem zmęczona-odpowiedziałam.
Tak naprawdę wcale nie chciało mi się spać. Nie mogłam zasnąć, bo ciągle myślałam o Avero.
-To jakiś obłęd-warknęłam cicho i przewróciłam się z impetem na drugi bok, uderzając głową w ścianę.
<Avero, jak tam?>
Od Lary - Zło nadchodzi....
(Opowiadanie jest także dokończeniem historii Assi'ego i Stream.)
Rano zabijając czas spacerem poczułam ciepło bijące z ziemi, a śnieg w tym obszarze był roztopiony. Zaczęłam kopać z tym miejscu, aż wydobyłam zwitek pergaminu. Zobaczyłam tam jednak tylko dziwne runy. Przypomniałam sobie, że Stream znała ten język, więc poszłam z tym do niej. Wilczyca sziedziała w jaskini, patrząc na krople wody kapiące ze sklepienia. Wyjaśnijam jej o co chodzi, a ona mi pomogła. Jednak padło pytanie, którego bałam się od wojny:
- Czy mam szanse, aby zostać Betą Alfo?
Zaniemówiłam. Od śmierci Vedis nie było mi łatwo.
- Ja... ja.. nie wiem. Muszę przemyśleć to... wszystko. - powiedziałam z trudem i wybiegłam z jaskini wadery.
Łapy grzęzły mi w śniegu, lecz dość szybko dobiegłam do swojej jaskini. Weszłam do niej i zaczęłam sprzątać, bo nie miałam nic lepszego do roboty. Właśnie zbierałam bezużyteczne papiery, kiedy usłyszałam zgrzytnięcie pazurów o twarde podłoże.
- Assi na prawdę nie jestem dzisiaj w dobrym humorze...- powiedziałam odwracając się.
Zobaczyłam tam kuzyna i innego wilka, który pewnie miał test czy coś takiego. Assi przestał się uśmiechać widząc mój wyraz twarzy. Podszedł do mnie i potargał moją czuprynę. Spojrzałam na niego smutno.
- Proszę. Wiesz na pewno co się stało Ass'owi. Na prawdę to przeżyłam. Proszę. - wilk chyba zrozumiał moje prośby, bo objął mnie lekko, skinął na drugiego basiora i wyszli.- Byłoby dobrze, tylko spróbuj chować pazury.- powiedziałam do samca na odchodne, a on lekko się uśmiechnął.
Sprawdziłam moje zapasy. Były średnie, lecz wystarczyły na zimę. Chyba. Po kilku godzinach siedzenia w zamkniętej grocie wyszłam na zewnątrz. Od zamkniętych pomieszczeń chciało mi się rzygać. Poszłam w las.Wspięłam się na drzewo i przeskakiwałam z gałęzi na gałąź. Tym sposobem okrążyłam las od zachodniej strony. Wreszcie zeszłam z brzozy, na której siedziałam i poszłam do głębszej części białego od śniegu lasu. Po kilku minutach marszu dostrzegłam ruch. Coś kluczyło pomiędzy drzewami. Zatrzymałam się i wpatrywałam w stworzenie z lekką trwogą w sercu. Nagle dostrzegłam zwierzę dokładnie, ponieważ było niecałe 10 metrów ode mnie. Spostrzegłam, że to zwykły lis, lecz strach nie ustąpił, ponieważ zwierzak musiał przed czymś uciekać. Po chwili rozległ się huk, a głowa lisa została przestrzelona na pół. Jednak nie zostało zrobione to strzałą. Otwór był mały i okrągły. Mogło to znaczyć tylko jedno... ludzie byli blisko. W panice weszłam na czubek drzewa i zostałam tam przez chwilę. Przyglądałam się szybko dokonującym się zdarzeniom. 3 ludzi z psem podeszło do truchła. Jeden był całkiem młody, drugi wyglądał na trochę starszego, lecz trzeci był zdecydowanie najstarszy, miał ok. 40 lat. Pies obwąchał zwierzę, a najstarszy mężczyzna kopnął go czubkiem buta.
- To nie to czego szukamy.- usłyszałam jego głos.- My szukamy wilków. Większych, zazwyczaj kolorowych... Ale nie zabijać ich, chyba, że będą stawiać opór. Wtedy futro będzie jak znalazł...
***
Rano zabijając czas spacerem poczułam ciepło bijące z ziemi, a śnieg w tym obszarze był roztopiony. Zaczęłam kopać z tym miejscu, aż wydobyłam zwitek pergaminu. Zobaczyłam tam jednak tylko dziwne runy. Przypomniałam sobie, że Stream znała ten język, więc poszłam z tym do niej. Wilczyca sziedziała w jaskini, patrząc na krople wody kapiące ze sklepienia. Wyjaśnijam jej o co chodzi, a ona mi pomogła. Jednak padło pytanie, którego bałam się od wojny:
- Czy mam szanse, aby zostać Betą Alfo?
Zaniemówiłam. Od śmierci Vedis nie było mi łatwo.
- Ja... ja.. nie wiem. Muszę przemyśleć to... wszystko. - powiedziałam z trudem i wybiegłam z jaskini wadery.
Łapy grzęzły mi w śniegu, lecz dość szybko dobiegłam do swojej jaskini. Weszłam do niej i zaczęłam sprzątać, bo nie miałam nic lepszego do roboty. Właśnie zbierałam bezużyteczne papiery, kiedy usłyszałam zgrzytnięcie pazurów o twarde podłoże.
- Assi na prawdę nie jestem dzisiaj w dobrym humorze...- powiedziałam odwracając się.
Zobaczyłam tam kuzyna i innego wilka, który pewnie miał test czy coś takiego. Assi przestał się uśmiechać widząc mój wyraz twarzy. Podszedł do mnie i potargał moją czuprynę. Spojrzałam na niego smutno.
- Proszę. Wiesz na pewno co się stało Ass'owi. Na prawdę to przeżyłam. Proszę. - wilk chyba zrozumiał moje prośby, bo objął mnie lekko, skinął na drugiego basiora i wyszli.- Byłoby dobrze, tylko spróbuj chować pazury.- powiedziałam do samca na odchodne, a on lekko się uśmiechnął.
Sprawdziłam moje zapasy. Były średnie, lecz wystarczyły na zimę. Chyba. Po kilku godzinach siedzenia w zamkniętej grocie wyszłam na zewnątrz. Od zamkniętych pomieszczeń chciało mi się rzygać. Poszłam w las.Wspięłam się na drzewo i przeskakiwałam z gałęzi na gałąź. Tym sposobem okrążyłam las od zachodniej strony. Wreszcie zeszłam z brzozy, na której siedziałam i poszłam do głębszej części białego od śniegu lasu. Po kilku minutach marszu dostrzegłam ruch. Coś kluczyło pomiędzy drzewami. Zatrzymałam się i wpatrywałam w stworzenie z lekką trwogą w sercu. Nagle dostrzegłam zwierzę dokładnie, ponieważ było niecałe 10 metrów ode mnie. Spostrzegłam, że to zwykły lis, lecz strach nie ustąpił, ponieważ zwierzak musiał przed czymś uciekać. Po chwili rozległ się huk, a głowa lisa została przestrzelona na pół. Jednak nie zostało zrobione to strzałą. Otwór był mały i okrągły. Mogło to znaczyć tylko jedno... ludzie byli blisko. W panice weszłam na czubek drzewa i zostałam tam przez chwilę. Przyglądałam się szybko dokonującym się zdarzeniom. 3 ludzi z psem podeszło do truchła. Jeden był całkiem młody, drugi wyglądał na trochę starszego, lecz trzeci był zdecydowanie najstarszy, miał ok. 40 lat. Pies obwąchał zwierzę, a najstarszy mężczyzna kopnął go czubkiem buta.
- To nie to czego szukamy.- usłyszałam jego głos.- My szukamy wilków. Większych, zazwyczaj kolorowych... Ale nie zabijać ich, chyba, że będą stawiać opór. Wtedy futro będzie jak znalazł...
Nie dokończył, ponieważ najmłodszy, mający jakieś 14 lat chłopak wskazał w moim kierunku. Wytrzeszczyłam oczy i zaczęłam skakać z drzewa na drzewo. Jednak ,,trzeci" był wyćwiczonym strzelcem i trafił w moją przednią łapę. Zachwiałam się i zaczęłam spadać. Obiłam się o kilka gałęzi i spadłam plecami na twarde podłoże. Krzyknęłam, lecz ból przyćmił wszystko. Zatopiłam się w ciemności.
***
Obudziłam się w jaskini medycznej. Pachniało tam lekami. Spojrzałam na moja zabandażowaną łapę, lecz nie mogłam się przekręcić, ani ruszyć czymś więcej niż szyja, ponieważ mój kręgosłup niemiłosiernie mnie bolał. Wreszcie ktoś do mnie podszedł. Nad sobą zobaczyłam twarz Annayii - wilczycy, którą przyjęłam kilka dni wcześniej.
- Dobrze, że się obudziłaś.
- Kto? Co się stało?
- Zostałaś postrzelona przez ludzi, po czym spałaś z drzewa i to dość wysokiego. Przyniósł cię tu namiestnik. Mówił, że przeżyli tylko najmłodszy i najstarszy, a potem odjechali. Leż, proszę.
Zamknęłam oczy i lekko przechyliłam głowę.
- To jest jaskini medyczna, a nie twoja, prawda?- spytałam.
- Oczywiście, a dlaczego pytasz?
- Po prostu.
Jaskinia znajdowała się na skraju lasu, obok rzeki.
Dzień minął spokojnie. Miałam kilka razy zmieniany opatrunek i to chyba była najciekawsze wydarzenie dnia, którego większość przespałam. Nastała noc. Annayia powiedziała, że przyjdzie jeszcze przed świtem i wyszła. Leżałam na lewym boku, nie mogąc zasnąć. Około 1 w nocy usłyszałam ciche dźwięki. Uniosłam lekko głowę i zobaczyłam kilka cieni. Nie mogłam nic zrobić przez ból kręgosłupa. Ostatnie co pamiętałam to moje własne krzyki i przeszywający ból w okolicy czubka głowy.
***
Obudziłam się z zawiązanymi oczami. Jednakże nie tak szybko poradziłam sobie z opaską, bo miałam sprawną tylko jedną, lewą łapę. Kiedy zdjęłam szmatę zobaczyłam, że siedzę w jakimś kontenerze. Miotało mną przez podskakiwanie pojazdu. Ku mojemu zdziwieniu obok siebie zobaczyłam Armina! Lekko się do niego przyczołgałam i zobaczyłam krwawiący kark wilka. Syknęłam i szturchnęłam basiora, ponieważ nie mogłam sie nawet podnieść, żeby przynajmniej obejrzeć ranę. Wilk otworzył oczy, a ja cicho spytałam:
- Gdzie jesteśmy i jak to wszystko się stało? Jak się tu znaleźliśmy? Nie musisz mi tłumaczyć co to ludzie i w ogóle, bo zostałam przez jednego postrzelona, a do tego nie mogę nawet normalnie wstać.- dodałam ze smutnym uśmiechem.
(Armin? Wytłumaczysz cokolwiek? ^^)
(Jest to wprowadzenie do ataku ludzi na nasze watahy.)
Od Axel'a
Kolejny dzień mojej wędrówki. Nie mam pojęcia ile już tak wędruję. Sześć
miesięcy, rok czy może dwa lata. Straciłem rachubę czasu odkąd musiałem
uciekać z watahy, która pewnie nie istnieje, albo co gorzej zamieniła
się w jeden wielki burdel. Wszystko przez niego, mojego brata -
An'ai'ego, gdyby nie jego chore myśli o władzy mógłbym żyć spokojnie z
rodziną, zostać partnerem Savary, i może jeszcze doradcą alfy. Wszystkie
moje marzenia jakie miałem legły w gruzach po tym jak mój wygnany brat
powrócił i zemścił się.
Kolejny dzień taki sam, pobudka i ruszam na przód, idę, idę, i idę. Czasem zdarzy się coś upolować jednak zazwyczaj chodzę głodny. Potem wieczór, znajduje sobie schronienie i zasypiam, co dzień to samo. W ciągu całego mojego tułaczego życia nie dołączyłem jeszcze do żadnej watahy, może to dlatego, że jej nie szukam.
Jednak już mam dość, nie mogę znieść tej samotności, ciągłego rozmyślania co się zdarzyło. To się stało, już było. Powinienem żyć teraźniejszością nie przeszłością.
Przystanąłem, poczułem zapach stada wilków. Może jest to wataha, pomyślałem idąc w kierunku skąd dochodził zapach. Coraz mocniej czułem obecność innych wilków. Oby mnie tylko przyjęli.
- Stój! - usłyszałem i rozglądnąłem się do o koła, nikogo nie zauważyłem.
Tymczasem z lasu wybiegła biała wadera. Przystanęła kilka metrów ode mnie i zapytała:
- Co robisz na terenach naszej watahy?
- Chciałem dołączyć - odpowiedziałem, bacznie się jej przyglądając. - Jesteś może alfą?
- Nie, w kwestii przyjmowania nowych członków nie mam za wiele do powiedzenia, jednak mogę cię zaprowadzić do namiestnika, zobaczymy co on z tobą zrobi.
<Glia, kontynuujesz?>
Kolejny dzień taki sam, pobudka i ruszam na przód, idę, idę, i idę. Czasem zdarzy się coś upolować jednak zazwyczaj chodzę głodny. Potem wieczór, znajduje sobie schronienie i zasypiam, co dzień to samo. W ciągu całego mojego tułaczego życia nie dołączyłem jeszcze do żadnej watahy, może to dlatego, że jej nie szukam.
Jednak już mam dość, nie mogę znieść tej samotności, ciągłego rozmyślania co się zdarzyło. To się stało, już było. Powinienem żyć teraźniejszością nie przeszłością.
Przystanąłem, poczułem zapach stada wilków. Może jest to wataha, pomyślałem idąc w kierunku skąd dochodził zapach. Coraz mocniej czułem obecność innych wilków. Oby mnie tylko przyjęli.
- Stój! - usłyszałem i rozglądnąłem się do o koła, nikogo nie zauważyłem.
Tymczasem z lasu wybiegła biała wadera. Przystanęła kilka metrów ode mnie i zapytała:
- Co robisz na terenach naszej watahy?
- Chciałem dołączyć - odpowiedziałem, bacznie się jej przyglądając. - Jesteś może alfą?
- Nie, w kwestii przyjmowania nowych członków nie mam za wiele do powiedzenia, jednak mogę cię zaprowadzić do namiestnika, zobaczymy co on z tobą zrobi.
<Glia, kontynuujesz?>
Subskrybuj:
Posty (Atom)