- Nie mam nic przeciwko - posłałam mu promienny uśmiech.
Potem przetarłam łapą wciąż zaspane oczy i przeciągnęłam się. Uznałam,
że spacer dobrze mi zrobi, a przy okazji rozruszam obolałe nogi i poznam
nieco lepiej tutejsze tereny.
Jako, że żadne z nas nie miało pomysłu gdzie moglibyśmy się udać,
poszliśmy więc prosto przed siebie. Moje oczy były teraz szeroko otwarte
i uważnie obserwowały każdy skrawek ziemi, który wyłaniał się spośród
gąszczu. Dopiero później spostrzegłam, że Creatur z zainteresowaniem się
mi przygląda.
- Jak widzę, bardzo podoba ci się okolica - zaśmiał się, a ja mimowolnie parsknęłam.
- Zwłaszcza, kiedy jest się nowym - odparłam i widząc po lewej stronie
ośnieżony stok, skoczyłam radośnie i zjechałam wesoło na dół. Wilk
popatrzył na mnie zdumiony, a ja uniosłam brew. - No co? Trzeba dobrze
się bawić.
Odwracając się machnęłam ogonem i ruszyłam dalej ścieżką, której co
prawda w ogóle nie znałam, ale wyglądała ona zachęcająco. Chwilę potem
usłyszałam za sobą trzask gałęzi i wilk zrównał ze mną krok.
- Chyba nie było tak źle - uśmiechnęłam się, a on niemal natychmiast odwzajemnił gest.
- Wiesz gdzie idziemy? - uniósł brew.
Pokręciłam przecząco głową.
- Nie, ale może dalej znajdziemy coś intrygującego.
Przyśpieszyłam do truchtu, a potem powolnego biegu. W końcu skoczyłam
gdzieś w krzaki, widząc poruszający się w poszycie kształt. Przystanęłam
na chwilę i nasłuchując postawiłam uszy.
- Królik - szepnęłam, po czym rzuciłam się w pogoń za niewielkim gryzoniem.
<Creatur?>