Cat Paw Print

czwartek, 16 stycznia 2014

Od Dhiren'a - C.D. Kast'a

- Wiem.- powiedziałem.- I jestem ty po to, żeby ci pomóc.
Szliśmy teraz w milczeniu.
- Słuchaj Kart...- zacząłem.- Nie chce cię wyganiać, ale muszę już iść. Czuję, że za niedługo nastąpi atak, a ja muszę uzupełnić zapasy. Nie mam wielu ziół w tym rozmarynu, mniszka lekarskiego, królewskiego ziela... te rzeczy będą niezbędna w czasie walki. Muszę iść.
- Jasne.- powiedział odwracając się.- Ja tez muszę trochę potrenować.
Odeszliśmy w swoje strony, a ja od razu poszedłem zbierać ziela i inne...

Od Kishan'a


Wojna się zaczęła. Nadszedł czas ataku. Łucznicy co prawda byli schowani, ale nieustannie bałem się o Arię. Nagle Lara dała znak do ataku. Ruszyłem jako jeden z pierwszych. Cały czas byłem w płomieniach więc prawie żaden wilk nie odważył się mnie zaatakować. Sam też nie zabijałem. Tylko unieruchamiałem. Łucznicy wciąż strzelali, ale jednego brakowało. Tak, Arii. Pobiegłem w stronę, gdzie miała strzelać. Walczyła tam z jednym z wrogich wilków. Jej łuk leżał daleko za nią i widać było, że nie radzi sobie z przeciwnikiem. Nie wahając się ani chwili wskoczyłem na niego, powaliłem, a następnie zapaliłem moimi płonącymi łapami. Był to ogień tymczasowy, który nie zabije ale mocno zrani. Spojrzałem na leżącą waderę.
 
<Aria?>

Od Ashantee - C.D. Assair'a

- O dzięki wielkie...- powiedziałam lekko zmieszana.- Jest przepięknie.
- Cóż mam nadzieję, że ziele nie zwiędnie...- powiedział cicho.
- To się zobaczy.- powiedziałam i stanęłam nad zamrożonymi roślinami.
- Hm...- mruknął coś pod nosem basior.- Co robisz?
Nie odpowiedziałam, ale zamknęłam oczy i skupiłam całą swą koncentrację na roślinach. Potem lód powoli zaczął pękać, a rośliny wschodzić. Po chwili pojawiły się piękne i żywe jak przedtem.
- Jak to zrobiłaś?- zdziwił się wilk.
Wzruszyłam ramionami.
- Mam taką moc.
<Assair?>

Od Armina - C.D. Assair'a


- Assair! - wrzasnąłem wstając chwiejnie na nogi i rzucając się za wilkiem. Jego słowa tłukły mi się po głowie. "Więc właśnie dla Ciebie zabiję samego siebie! Więc właśnie dla Ciebie zabiję samego siebie!"
Ignorując ból i krew cieknącą po moich nogach pędziłem przez las mijając drzewa i walczące wilki. Cały czas myślałem jedynie o moim Alfie. "To zdrajca i zasłużył na śmierć, ale nie zabiję go." Czułem, że go zawiodłem. Nieświadomie. Zrobiłem coś, co sprawiło mu ból, coś czego nie mógł wytrzymać. Obwiniałem samego siebie.
Przeklinając swój los potknąłem się. Zaryłem twarzą o ziemię. Klnąc pod nosem podniosłem się i pobiegłem dalej. Pot spływał mi na oczy i zamazywał wszystko dookoła. Nic się nie liczyło. Na świecie istniałem tylko ja jeden, biegnąc przez las mimo zmęczenia i pulsującego bólu w tylnej łapie. Ważne były tylko moje myśli.
Nagle po lewej rozległ się trzask gałęzi. Nie wiedziałem co zrobić. W moim obecnym stanie nie uciekłbym daleko i nie mógłbym walczyć. Było za mało czasu na wymyślenie jakiejś chytrej sztuczki. W tamtej właśnie sekundzie pojawiła się Lara.
- Biegnij po Assair'a! Ja się zajmę tym tu! - krzyknęła do mnie przez ramię. Nie zastanawiając się zbyt wiele kiwnąłem głową i, wyczuwając słaby zapach Assair'a, podążyłem za nim biegiem.
[...]
Po drodze wpadłem na jakąś wilczycę. O mało co nie zostałem zabity <5 razy> Prawie odpadła mi noga. Potknąłem się <10 razy> Jednak za wszystko otrzymujemy jakieś wynagrodzenie. Między drzewami mignęła mi znajoma sylwetka wilka miotającego lodem.
- ASSAIR! - wrzasnąłem. Zignorował mnie. - COKOLWIEK CHCESZ ZROBIĆ, NIE RÓB TEGO! NIE MOŻESZ SIĘ ZABIĆ! TWOJA ŚMIERĆ OZNACZA DLA NAS BRAK DOWÓDCY! BRAK DOWÓDCY OZNACZA BRAK MOTYWACJI DO WALKI, BRAK ORGANIZACJI I SIŁY! POTRZEBUJEMY CIĘ! NIE MOŻESZ NAS TERAZ OPUŚCIĆ! CO Z CIEBIE ZA ALFA JEŚLI ZAMIERZASZ WYCOFAĆ SIĘ W KLUCZOWYM MOMENCIE?! CO Z CIEBIE ZA ALFA JEŚLI ZAMIAST PONIEŚĆ HONOROWĄ ŚMIERĆ W BOJU TY CHCESZ TĘ ŚMIERĆ ZA WSZELKĄ CENĘ PRZYSPIESZYĆ?! CO MY ZROBIMY PO STRACIE CIEBIE?! WSZYSCY WOJOWNICY ARMEL ROZBIEGNĄ SIĘ PO LASACH! BĘDZIEMY ZMUSZENI ODDAĆ WSZYSTKO CO MAMY, ODDAĆ SAMYCH SIEBIE W NIEWOLĘ LUB UCIEKAĆ BEZ DUMY! NIE MOŻESZ NAS ZOSTAWIĆ! NIE TEGO SPODZIEWA SIĘ PO TOBIE CAŁA ARMEL! NIE MOŻESZ NAS TERAZ ZAWIEŚĆ! Liczymy na Ciebie, Assair. Zwłaszcza ja. ZWŁASZCZA JA!
Stałem w pozycji bojowej, a z moich oczu, w których płonęły zapał i gniew, płynęły łzy. Byłem słabeuszem i moje zdanie nic się dla Assair'a nie liczyło. Byłem niczym w porównaniu do niego. Byłem zdrajcą, nawet chociaż nie wiedziałem co złego zrobiłem. A przede wszystkim, byłem samotny. Nie mogłem spotykać się z Larą, bo Assair'owi się to nie podobało. Nie mogłem spotykać się z Assair'em, bo on uważał mnie za śmiecia. Nie mogłem spotykać się z kimkolwiek innym, bo Assair chciał, żeby jego doradca był cały czas w pobliżu.
Świadomy własnej słabości zaakceptowałem ją. Świadomy tego, że jestem zerem, że żadna wilczyca mnie nie pokocha, że nigdy nie zdobędę przyjaciół po prostu stałem przed Assair'em i nic nie robiłem. Stałem spokojnie, a Alfa Armel miał mnie gdzieś. Stałem ze zdartym gardłem i zranioną łapą. Mógłbym stać tam już na zawsze.
Zza moich pleców nadbiegła Lara.
- Armin! Dzięki Bogu, że nic Ci nie jest! - zawołała i rzuciła mi się na szyję. W kącikach jej oczu pojawiły się łzy. Nagle zdała sobie sprawę z tego co zrobiła i, rumieniąc się gwałtownie, odsunęła się. Spojrzała wyczekująco na Assair'a, który stał przede mną.

<Assair? Lara?>
<drama, oj, drama>

środa, 15 stycznia 2014

Od Assair'a - C.D. Lary

- Może jego też zabijesz?! Wiedz, że musisz zabić mnie zanim zabijesz kogokolwiek następnego! - krzyknęła zasłaniając Armina. Jaki heroizm. Jaki bohaterski czyn... I jaka... naiwność...
- Jego? To zdrajca i zasłużył na śmierć, ale nie zbiję go. Śmierć sama się po niego pofatyguje. Ja pomagam przejść na drugą stronę tylko tym, którzy mają z tym kłopoty. - powiedziałem twardo, a klatkę piersiową pokrył mi lód. Jeśli sądziła, że posiadam litość, to była w błędzie. Moje serce dawno utraciło tę cechę, a zastąpił ją chłód i lód. Podszedłem by zaatakować Larę i nawet wymierzyłem, lecz wtedy przed oczami mignęła mi wizja. Ojciec walczący z wujem. Dwa wilki, które kiedyś były dwoma najlepszymi przyjaciółmi... Br Przekleństwo... To właśnie przez to był przeklęty mój ojciec, a niedługo przez to umrę ja. Oczy zmieniły mi się na błękitne. Z jednej strony wielka chęć dokończenia wojny ojca, a z drugiej... A z drugiej strony szczątki duszy... Szczątki marzeń, radości i wspomnień... Szczątki mnie. W tej samej chwili z krzaków zza moich pleców wyskoczył Arwaron. Z diabelskim uśmiechem rzucił się z mieczem na Larę, ale zanim jej dosięgnął, ja odwróciłem się błyskawicznie i z dzikiem krzykiem zamroziłem go, wtedy gdy skoczył. Posąg z lodu uderzył z impetem w ziemię i pokruszył się na miliardy kawałeczków. Wrzasnąłem jeszcze raz z bólu, który dobiegał od serca. Atak na pół demona był za silny jak na moje standardy. Spojrzałem na Larę oczami pełnymi szaleństwa zmieszanymi ze wstydem i wściekłością na siebie samego. - Muszę zabić Ciebie zanim zabiję kogokolwiek innego ? Więc właśnie dla Ciebie zabiję samego siebie! - odparłem na jej wcześniejsze oświadczenie i pobiegłem w las , by dotrzeć do miejsca głównej walki. Zostawiłem i Larę i Armina. Nie potrafiłbym wytrzymać ich wzroku...
 < Lara? Armin? >

Od Lary - C.D. Luck'a

Zlustrowałam samca wzrokiem, lecz zatrzymałam się na krwawiącej ranie na jego udzie. Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć podbiegła do niego Margaux. Nie przejmując się mną wyszli najpewniej kierując się do medyka. Zagwizdałam cicho, a przede mną pojawił się Carlos.
- Powiedz wszystkim, że bitwa jest bliska. Jak tylko będziecie gotowi daj mi znać.- powiedziałam, a feniks odleciał.
Zaczęłam niespokojnie krążyć po jaskini. Było popołudnie.
~Nocna wojna. Jeden z moich najgorszych koszmarów.~
***
Nie wiedziałam w jaki sposób tyle czasu upłynęło mi tak szybko. Wszędzie panował półmrok. Wtem do mej jaskini wleciał Carlos.
- Wróg przygotowuje się i jest blisko granic, lecz jesteśmy gotowi i czekamy na rozkazy.
- Zwołaj wszystkich członków mojej watahy i przygotujcie się.
Feniks skinął głową i odleciał. Zabrałam ze sobą łuk i sztylet i udałam się na Polanę spokoju. Zobaczyłam tam moją armię ustawioną w szyku. Łucznicy byli porozstawiani w bezpiecznych, niewidocznych miejscach. Wyszłam przed wszystkich i zobaczyłam szybko zbliżające się legiony Armel. Zaparło mi dech. Byli tam Wygnani. Spojrzałam na wilki, które stały obok mnie. Po mojej prawej ujrzałam uśmiechającą się Vedis, a po lewej Kast'a. Postanowiłam, że zaskoczę wszystkich. Przeciwnicy dopiero się zbliżali, a ja widziałam, że choć nieliczni niektórzy są dość zmęczeni. Zebrałam się w sobie i krzyknęłam:
- Atak! Już!
Wszyscy ruszyli z miejsca. Zaczekałam chwilę i skoczyłam na grzbiet Aarona i wyciągnęłam strzałę, którą naciągnęłam na cięciwę łuku. Poczułam żar płynący z pleców golema. W nocy moja widoczność była ograniczona, lecz jeszcze nie bardzo słaba. Zauważyłam elfkę w świecącej, błękitno-granatowej szacie. Wymierzyłam w nią, lecz strzała tylko zadrapała jej ramię, prując lekko szatę. W mroku dojrzałam coś czerwono- białego, co zniknęło w lesie. Wydawało mi się, że to ranny Armin. Nagle ognista kula trafiła mnie, strącając moje ciało z Aarona. Poturlałam się w stronę lasu. Ogień nie mógł nic mi zrobić, więc szybko wstałam, lecz zobaczyłam swojego brata, który szyderczo się uśmiechał. Zaczęła uciekać w stronę, gdzie ujrzałam Armina. Usłyszałam pojękiwania, a wychodząc z krzaków zauważyłam skulonego samca, który trzymał się za tylną łapę, z której kapały coraz większe krople krwi. Wtem z zarośli wyszedł Assair. Stanęłam twarzą do brata i zmrużyłam oczy.
- Na prawdę tego chciałeś?! Straconych żyć, rannych istot i wszechogarniającej wrogości!- krzyczałam, a z moich oczu ciekły łzy.- Osiągnąłeś jedynie zniszczenie i strach..- nie skończyłam, ponieważ przede mnie wbiegła Vedis.
Zakryłam mnie i siebie skrzydłami, a ja zobaczyłam mknącą strzałę. Niestety grot przebił się przez skrzydła wilczycy i trafił ją w brzuch. Wadera zatoczyła się i zaczęła drgać na ziemi. Wtem Ass strzelił w jej serce lodem. Samica przestała się poruszać.
- Zabiłeś ją!
- I tak by zginęła.- odparł bez uczuć.
- Może jego też zabijesz?!- krzyknęłam wskazując na Armina.- Wiedz, że musisz zabić mnie zanim zabijesz kogokolwiek następnego!

(Assair? Armin?)

Od Katniss -C.D. Creatura

-Nie szukam żadnej jaskini-odpowiedziałam.
-Jak to ?Przecież mówiłaś ...
-Blablabla,wiele można mówić .-przerwałam basiorowi .
-Więc czego szukałaś w mojej jaskini?- spytał podejrzliwie.
-To już dosyć długa i rozwlekła historia-odrzekłam -więc skoro nie możesz mi pomóc to dalej pójde sama ,paaaa!
Uśmiechając się do siebie odeszłam kilka kroków od samca ,jednak po chwili usłyszałam zza pleców jego głos:
-może jednak mogę pomóc ?
Przez chwilę zastanawiałam się ,w pewnym momencie zapytałam:
-W sumie...wiesz może gdzie mogę znaleźć miejsce w którym osiedliły się smoki ?


<Creatur ?>