Cat Paw Print

wtorek, 4 lutego 2014

Od Arii

Wracam do jaskini. Odbyłam porządny trening w zaciszu leśnych drzew i wymieniłam kotarę wejściową, mojego domku, z liściowej na iglastą. Właśnie skończyłam, kiedy zerwała się straszna śnieżyca. Śnieg zaczął walić tumanami zimnych drobin w pyszczek i zmieniać kierunek lotu strzał. Teraz wracam osłaniając się powierzchownie łukiem i kawałkiem gałęzi z igłami. Zaciskam jeszcze mocniej zęby, żeby przedrzeć się przez zaspy, a po chwili trafiam mordą w ścianę.
- Ueh.. – stękam po zderzeniu i zaczynam chichotać. W końcu wgramoliłam się do jaskini i leżę brzuchem na ziemi. Czołgam się do krzesiwka i zręcznie rozpalam ogień na wcześniej przygotowanym stosiku. Wybieram się do spiżarni po małe co nieco, bo w brzuchu burczy mi niemiłosiernie.
- Aria..! – słyszę przytłumiony krzyk zza kotary iglaków.
- Proszę! – odwrzaskuję, a po chwili do jaskini wpada bałwan - Stream. Wybucham śmiechem na widok wilczycy, całej upapranej w śniegu.
- Bardzo śmieszne… - mamrocze, ale z nikłym rozbawieniem na pyszczku. Pomagam jej wstać. Kierujemy się do ogniska, gdzie ogrzewamy nasze zimne zadki.
- A więc co Cię sprowadza, w ten ( powiedzmy) urokliwy dzień, do mojego odludzia? – wilczyca odchrząkuje i mówi:
- Wiesz, ostatnio mam łapy pełne roboty i codziennie odczytuję różne runy. Kiedy przyszła mroźna zima, zwiększyło się moje zapotrzebowanie na świeczki, bo sam ogień to za mało światła – przerywa na głęboki oddech. – Więc zapytam wprost – masz trochę świeczuszek na zbyciu?
Uśmiecham się, kiwam głową i idę do pseudo spiżarni. Wchodzę do środka, biorę świece, ale mina za momnet mi rzednie. Wychodzę do koleżanki z zażenowaniem na twarzy i oznajmiam:
- Skończyły mi się zapasy.

C.D.N.

Od Axel'a - C.D. Glii


Glia wybiegła z jaskini, ja natomiast zostałem z Assi. Porozmawiałem z nim przez chwilę, takie tam formalności. Przyjął mnie do Avalon Wschodniej, jednak musiałae tereny obejść sam gdyż samiec miał jeszcze kilka spraw do załatwienia. Wyszedłem z jaskini i brnąc w śniegu zwiedzałem okolice, przy okazji znalazłem jaskinię, w której mogłem zamieszkać. Po wybraniu jaskini poszedłem dalej, by zobaczyć jeszcze kilka miejsc.
Po skończonym spacerze pomyślałem o tym co zobaczyłem, były to Las Nevell, Wodospady Fear'a, Lazurową Rzekę, Jezioro Nieboskłonu i Polanę Nowiu. Jedyne co pozostawało mi zobaczyć, z tych ważnych miejsc to Drzewo Narad. Poszedłem tam, nic specjalnego. Poznałem wszystko co ważniejsze, więc czemu już nie mam wrócić do swojego nowego "domu". W końcu zima, śniegu trochę jest. Ruszyłem w drogę, idąc przechodziłem przez las, pech chciał, że natknąłem się na Glię.
- O przyszedłeś popatrzeć na trening, a może samemu chciałeś potrenować - powiedziała wyraźnie zirytowana wadera.

<Glia, co dalej?>

poniedziałek, 3 lutego 2014

Od Lary - C.D. Armina

Armin ścisnął moją łapę. Na prawdę się bałam. Nagle drzwi się otworzyły, a ja zobaczyłam dwóch umięśnionych ludzi. Warknęłam i lekko się odsunęłam. Kiedy jeden z nich sięgnął w moją stronę wgryzłam się w jego rękę, lecz on jej nie zabrał tylko złapał mnie za kark. Jego krew spływała mi po szyi. Widziałam jak zabierają Armina i ciągnął w przeciwną stronę. Po chwili znalazłam się w czymś w rodzaju labolatorium. Zostałam położona na blacie. Na szczęście plecy mnie już nie bolały i mogłam się poruszać. W pomieszczeniu czekał jakiś facet. Miał na sobie biały kitel  gumowe rękawiczki. Zbladłam, gdy zbliżył się do mnie w strzykawką. Szybkim ruchem lewej łapy wytrąciłam mu ją. Jednak on się tym nie przejął i sięgnął o coś innego ze stołu, który stał obok. Kiedy odwrócił się i szedł w moim kierunku zużyłam resztkę energii i zrzuciłam na niego szafkę pełną szkła i dziwnych płynów. Mężczyzna upadł na podłogę. Gdy chciałam uciekać do pomieszczenia wtargnął inny człowiek. Kiedy zobaczył co się stało podniósł mnie. Zarobiłam od niego ćwiekami na rękawicy po twarzy. Jednak po chwili poszedł do innego pomieszczenia. Było tam kilka klatek, ok. 15 w tym 3 puste. Zostałam wrzucona do jednej z nich. Boleśnie uderzyłam głową o kraty. Zwinęłam się w kącie i siedziałam przerażona. Po długim czasie do tej samej klatki wrzucono Armina, który podszedł do mnie. Lekko przysunęłam się do niego i z zaszklonymi oczami powiedziałam:
- Słyszałeś co zamierzają z nami zrobić? - spytałam załamującym się głosem po czym dodałam. - Armin.. ja się boję. Przez całe życie nie zaznałam strachu. Teraz boję się, jak nigdy w życiu. Armin...

(Armin?)

Od Armina - C.D. Lary


- Gdzie jesteśmy i jak to wszystko się stało? Jak się tu znaleźliśmy? Nie musisz mi tłumaczyć co to ludzie i w ogóle, bo zostałam przez jednego postrzelona, a do tego nie mogę nawet normalnie wstać - usłyszałem czyiś głos. Jęknąłem cicho. Po karku spływało mi coś ciepłego. Otworzyłem oczy.
Przez długą chwilę nie mogłem zorientować się gdzie jestem. Po chwili zdałem sobie sprawę z tego, że przede mną siedziała Lara, a znajdowaliśmy się w średniej wielkości pudle, które podskakiwało na wybojach.
- C... co... ? - zapytałem. Wilczyca spojrzała na mnie troskliwie.
- Zapytałam gdzie jesteśmy, jak to wszystko się stało i jak się tu znaleźliśmy - powtórzyła powoli. Zamrugałem.
- Ty wiesz, że... nie wiem? Ostatnie co pamiętam to ciężkie uderzenie w głowę i pulsujący ból w karku - przetarłem oczy.
- Hm... z tego co myślę... - zaczęła Lara.
- ... zaatakowali nas ludzie i najprawdopodobniej nas zabiją, zapewne dla futra i mięsa. Mogą nas też torturować lub hodować. Przydałoby się uciec i to dość szybko - przerwałem. Wilczyca spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami.
- H... hodować?
- Zamknąć wilczyce z watahy w klatce z jakimś wyjątkowo napalonym samcem albo... no wiesz - zrobiłem się cały czerwony, a moja rozmówczyni zachichotała.
- Twoja reakcja - bezcenna!
- Cicho - syknąłem bezradnie. Rozchichotała się jeszcze bardziej.
Nagle coś mocno nami zatrzęsło i pojazd zatrzymał się. Usłyszałem głosy. Spojrzałem z dziwną miną na Larę. Nie wiedzieliśmy, co mamy robić. Wilczyca przysunęła się do mnie. Ścisnąłem jej łapę, starając się dodać jej otuchy. Nieudolnie.

<Lara?>
<na mury, jakie to opko jest słabe xd>

Od Thunder - C.D. Creatur'a


- Nie mam nic przeciwko - posłałam mu promienny uśmiech.
Potem przetarłam łapą wciąż zaspane oczy i przeciągnęłam się. Uznałam, że spacer dobrze mi zrobi, a przy okazji rozruszam obolałe nogi i poznam nieco lepiej tutejsze tereny.
Jako, że żadne z nas nie miało pomysłu gdzie moglibyśmy się udać, poszliśmy więc prosto przed siebie. Moje oczy były teraz szeroko otwarte i uważnie obserwowały każdy skrawek ziemi, który wyłaniał się spośród gąszczu. Dopiero później spostrzegłam, że Creatur z zainteresowaniem się mi przygląda.
- Jak widzę, bardzo podoba ci się okolica - zaśmiał się, a ja mimowolnie parsknęłam.
- Zwłaszcza, kiedy jest się nowym - odparłam i widząc po lewej stronie ośnieżony stok, skoczyłam radośnie i zjechałam wesoło na dół. Wilk popatrzył na mnie zdumiony, a ja uniosłam brew. - No co? Trzeba dobrze się bawić.
Odwracając się machnęłam ogonem i ruszyłam dalej ścieżką, której co prawda w ogóle nie znałam, ale wyglądała ona zachęcająco. Chwilę potem usłyszałam za sobą trzask gałęzi i wilk zrównał ze mną krok.
- Chyba nie było tak źle - uśmiechnęłam się, a on niemal natychmiast odwzajemnił gest.
- Wiesz gdzie idziemy? - uniósł brew.
Pokręciłam przecząco głową.
- Nie, ale może dalej znajdziemy coś intrygującego.
Przyśpieszyłam do truchtu, a potem powolnego biegu. W końcu skoczyłam gdzieś w krzaki, widząc poruszający się w poszycie kształt. Przystanęłam na chwilę i nasłuchując postawiłam uszy.
- Królik - szepnęłam, po czym rzuciłam się w pogoń za niewielkim gryzoniem.

<Creatur?>

Od Thunder


Po długiej wędrówce, ukryta w leśnym gąszczu wreszcie wyszłam na niewielką polanę. Pokryta była przynajmniej półmetrową warstwą śniegu, to też przy każdym kolejnym kroku zapadałam się w białym puchu. Ten sięgał mi przynajmniej do kłębu, to też musiałam wysoko unosić czubek nosa, by móc oddychać.
Mniej więcej kilometr po tym, jak udało mi się wydostać z łąki, moim oczom ukazała się skuta lodem rzeka. Lód wyglądał na dość gruby, a mi bardzo zależało na przedostaniu się na drugą stronę. Uznałam więc, że poszukam miejsca, gdzie mogłabym w miarę bezpiecznie przejść.
Gdy wreszcie odnalazłam miejsce, gdzie moim zdaniem lód był w stanie mnie utrzymać, zaczęłam powoli stawiać na nim łapy. Poruszałam się z prędkością żółwia choć w duszy sądziłam, że lepiej byłoby przebiec.
Gdzieś na środku lodowa warstwa była jednak cieńsza. Coś trzasnęło przeraźliwie, a ja poczułam, jak zapadam się do lodowatej wody. Ta gwałtownie zmroziła wszystkie moje mięśnie i nie mogłam poruszyć żadną łapą. Ostatnimi jednak siłami położyłam łeb na powierzchni i balansując całą sobą, próbowałam pozostać pod dostępem powietrza.
Siedziałam tak może z trzy minuty, jak poczułam ból w karku i coś silnego wyciągnęło mnie na drogę, po tej stronie, na którą chciałam się dostać. Potem, choć z trudem, wstałam i nie zważając na obecność kogoś obok, otrzepałam się. Odwróciłam głowę i ujrzałam obok siebie znacznie większego wilka.
- Dzięki - mruknęłam i wyciągnęłam się, aby rozprostować bolące kości. Potem machnęłam kilka razy ogonem i rozejrzałam się dookoła. - Znasz te tereny? - spytałam po chwili namysłu.

<Armin?>

Od Luck'a - C.D. Annayi


- Hej Annayia!- zawołałem widząc znajomą sylwetkę.
Wadera odwróciła się w moją stronę.
- Hej...- powiedziała.
Annayia była pierwszą osobą z którą nawiązałem normalny kontakt i przy której czułem się dość dobrze w towarzystwie po odejściu ciężarnej Margaux. Ta wadera leczyła ranę, którą zadała mi moja dawna partnerka.
- Gdzie cię niesie hm?- zapytałem podbiegając do niej.
- Miałam zamiar zapolować, bo zgłodniałam.- odpowiedziała.
- To morze zapolujemy razem?- zaproponowałem.
- No...- wadera widocznie myślała nad odpowiedzią.- Dobra.
Ruszyliśmy na polowanie. Nie było łatwo, ale po chwili każdy z nas miał jednego osobnika dla siebie. Kiedy skończyliśmy posiłek położyliśmy się na plecach.
- Najadłam się jak.....- wadera zastanowiła się.- Jak wilk po zjedzeniu jelenia!
Wybuchnęliśmy głośnym śmiechem.
- Tak?- zapytałem.
- Mhm...
- To teraz trzeba to spalić!- krzyknąłem i ze śmiechem wskoczyłem na waderę.
Turlaliśmy się w śniegu śmiejąc się i skacząc jedna na drugiego. Nie długo zajeło nam, żeby z samego śmiechu tarzać się po zimnym śniegu. Śmialiśmy się to rozpuku. Tak, że już po chwili rozbolały nas brzuchy.
 
<Annayia ?>